LOGINANASTASIA ELISE VILLAFUERTE spent years building her life around the people she loved. Isinantabi niya ang sariling career at mga pangarap para maging mabuting asawa kay Luciano Xavier Aragon at ina sa anak nilang si Soren. Akala niya, sapat na ang pagmamahal at sakripisyo para mapanatili ang kanilang pamilya. Pero nagbago ang lahat matapos ang isang malagim na aksidente na naging dahilan ng pagkawala ng kanyang mga alaala. Pagkagising niya sa ospital, ibang kuwento ang ipinakilala sa kanya ng sarili niyang asawa. Itinanggi ni Luciano ang kanilang pagsasama at ipinakilala ang dati nitong kasintahan na si Beatrice Amara Zobel bilang ina ni Soren. Maging ang sarili niyang anak ay tila wala nang pagkilalang natitira para sa kanya. Hanggang sa dumating si Ezekiel Laurent Rosales, ang lalaking nagbukas sa kanya ng katotohanan. Nang bumalik ang kanyang mga alaala, hindi siya nagmakaawa. Hindi rin siya nagtanong kung bakit hindi siya pinili ng sariling pamilya. Sa halip, nagpasiya siyang itago ang katotohanang nakabawi na siya ng memorya. Kung kaya siyang talikuran ni Luciano habang wala siyang maalala, handa siyang ipakita kung ano ang mawawala sa lalaking minsang nangakong mamahalin siya.
View MoreANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV
Masakit ang ulo ko. Iyon ang unang bagay na naramdaman ko nang unti-unti kong imulat ang mga mata ko. May puting ilaw sa kisame, malamig ang paligid, at may kung anong nakakabit sa kamay ko. Sinubukan kong gumalaw pero agad akong napangiwi nang kumirot ang ilang bahagi ng katawan ko. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakahiga roon o kung bakit ako nasa ospital. Ang huling naaalala ko ay wala. Blanko. Para bang may malaking bahagi ng buhay ko na biglang nawala at hindi ko alam kung saan magsisimulang magtanong.
"Ma'am? Gising na po kayo?"
Napalingon ako sa babaeng nakasuot ng nurse uniform. Agad siyang lumapit nang mapansin niyang nakadilat na ako at inayos ang nakakabit na dextrose sa kamay ko. "Good morning po. Naririnig n'yo po ba ako? Huwag muna kayong gagalaw nang biglaan."
"Nasaan ako?" paos kong tanong. Halos hindi lumabas ang boses ko kaya napalunok muna ako bago muling nagsalita. "Anong nangyari sa akin?"
"Nasa hospital po kayo. Naaksidente po kayo sa sasakyan. May mga injuries kayo, pero stable na ang condition n'yo ngayon." Sinuri niya ang monitor sa tabi ng kama ko bago ako muling tiningnan. "May naaalala po ba kayo bago nangyari ang accident?"
Umiling ako. Sinubukan kong alalahanin kung saan ako nanggaling o kung sino ang huling nakasama ko, pero wala akong makuha. Nagtanong pa siya ng ilang bagay tungkol sa pangalan ko at petsa, at nasagot ko naman ang mga iyon matapos mag-isip. Pero nang tanungin niya kung may asawa o pamilya ako, hindi ako nakasagot. Hindi dahil ayaw kong sabihin kundi dahil hindi ko talaga alam. Nakakainis ang pakiramdam na hindi mo masagot ang isang simpleng tanong tungkol sa sarili mong buhay.
"Don't worry po. Nakausap na namin ang attending physician ninyo. Posibleng temporary memory loss ang nararanasan ninyo dahil sa accident. Kailangan lang muna kayong obserbahan."
Bago pa ako makapagtanong ulit, bumukas ang p***o ng private room. Isang lalaking nakasuot ng dark blue polo ang pumasok, kasunod ang isang babaeng elegante ang ayos at isang batang lalaki na halos limang taong gulang. Agad na napunta sa akin ang atensyon ng lalaki. May kakaibang pamilyaridad sa mukha niya, pero hindi ko matukoy kung saan ko siya nakita. Sa likuran niya ay nakatayo ang babae habang hawak ang kamay ng bata.
"You're awake," sabi ng lalaki habang lumalapit sa kama ko. "How are you feeling?"
Tinitigan ko siya. "Who are you?"
Sandali siyang natigilan bago ngumiti nang bahagya. "Luciano. Luciano Aragon."
"Magkakilala ba tayo?" tanong ko.
"Of course. We've known each other for years." Umupo siya sa visitor's chair at inilapag ang hawak niyang paper bag. "I heard you had an accident. Mabuti na lang at stable ka na."
Hindi ko alam kung bakit parang may mali sa paraan ng pagsagot niya. Kilala raw niya ako pero wala siyang sinabi kung ano ang relasyon namin. Hindi rin niya sinubukang ipaliwanag kung bakit siya naroon. Sa halip, lumingon siya sa batang kasama niya at marahang hinawakan ito sa balikat.
"Come here, Soren. Say hello."
Lumapit ang bata pero nanatili itong nakatago sa likod ng lalaki. Cute siya, may bilugang pisngi at malalaking mata. Nang magtama ang tingin namin, bahagya siyang ngumiti.
"Hi," bati ko.
Hindi siya sumagot. Sa halip, lumingon siya sa babaeng kasama nila. "Mommy, can I go with you?"
Napatingin ako sa babae. Ngumiti ito at lumapit sa bata bago siya kinarga. "Of course, baby. Let's stay here with Daddy for a while."
Daddy?
Hindi ko alam kung bakit bigla akong napatingin kay Luciano. "Your son?"
"Yes. Soren is my son."
Tumango ako. "And she's his mother?"
May ilang segundong katahimikan bago sumagot ang lalaki. "Beatrice. Beatrice Zobel."
Ngumiti ang babae sa akin. "Hi, Anastasia. I'm Beatrice. I'm glad you're feeling better."
Anastasia.
Napatingin ako sa kanya. "You know my name?"
"Of course, dear." Lumapit siya at inilagay ang isang maliit na bouquet sa side table. "We've known each other for a long time."
Kung matagal na pala kaming magkakilala, bakit hindi ko man lang maalala ang mukha niya? Mas lalo akong naguluhan nang mapansin kong parang komportable siya sa tabi ni Luciano. Hindi naman sila mukhang magkatrabaho lang o basta magkaibigan. May intimacy sa kilos nila na hindi ko maipaliwanag.
"Are you two married?" tanong ko bago ko pa mapigilan ang sarili ko.
Nagkatinginan sila. Si Beatrice ang unang sumagot.
"Yes. We're married."
Hindi ko alam kung bakit may kung anong bumigat sa dibdib ko. Hindi naman ako dapat mag-react. Wala akong maalala tungkol sa kanila, at wala rin akong dahilan para makialam sa personal nilang buhay. Pero nang muling magsalita si Luciano, mas lalo akong nagtaka.
"Don't worry about anything right now. Just focus on getting better. We're here to check on you."
We're here.
Ibig sabihin ba, kaibigan ko sila? Kamag-anak? O may iba pang koneksyon na hindi ko na maalala?
Muling nagsalita ang bata habang nakasandal sa balikat ni Beatrice. "Mommy, can we go home now?"
"Later, sweetheart," sagot nito habang hinahaplos ang buhok niya.
Hindi ko napigilang mapatingin sa bata. May kakaibang lungkot akong naramdaman nang marinig ko ang pagtawag niyang Mommy kay Beatrice. Hindi ko maintindihan kung bakit, pero parang may gusto akong alalahanin sa mukha niya. May kung anong pamilyar sa mga mata niyang hindi ko maipaliwanag.
Bago ako makapagtanong, bumukas ulit ang p***o.
"Anastasia?"
Napalingon ako sa lalaking bagong pasok. Matangkad siya, nakasuot ng itim na suit, at seryoso ang mukha habang nakatingin sa akin. Hindi ko siya kilala, pero iba ang naging reaksyon ni Luciano nang makita siya. Agad itong tumayo mula sa kinauupuan.
"What are you doing here, Ezekiel?"
Hindi pinansin ng lalaki ang tanong niya. Sa halip, direkta siyang lumapit sa kama ko at pinagmasdan ang mukha ko.
"Are you okay? May nararamdaman ka pa bang masakit?"
Napakurap ako. "Do I know you?"
Sandali siyang natahimik. Pagkatapos ay tumingin siya kay Luciano, saka muling ibinalik ang atensyon sa akin.
"Yes, Anastasia. You know me. And there's something you need to know about the people who visited you."
"Enough, Rosales," madiing singit ni Luciano.
Hindi natinag ang lalaki. Bahagya siyang yumuko para masigurong maririnig ko ang susunod niyang sasabihin.
"Luciano isn't your friend, Anastasia."
Napatingin ako sa lalaking ilang minuto pa lang ang nakalipas ay nagsabing matagal na niya akong kilala.
"He's your husband. And that little boy is your son."
Nanlamig ang mga kamay ko.
"What?"
ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Yes, I'm with Ezekiel. Is there a problem?"Hindi ko inalis ang tingin ko kay Ezekiel habang hinihintay ang sagot ni Luciano. Nakatayo ito ilang hakbang mula sa sofa, hawak ang basong tubig na kanina pa niya gustong ipainom sa akin. Hindi naman ako nagtatago sa kanya, kaya wala akong nakikitang dahilan para magsinungaling tungkol sa kung sino ang kasama ko. Besides, hindi ba sinabi niyang hindi niya ako asawa? Kung ganoon, wala na siyang karapatang magtanong kung sino ang kasama ko o kung saan ako tumutuloy."Why are you with him?" mariing tanong ni Luciano."He's helping me.""I can help you. You don't need him."Napatawa ako nang mahina. "You've said that already, Luciano. But I don't remember asking you for help.""Anastasia, don't make this difficult. We need to talk about Soren."Agad na nawala ang ngiti ko nang marinig ang pangalan ng anak ko. Kahit anong pilit kong kontrolin ang emosyon ko, iba pa rin kapag si Soren na ang pinag-uusapan. Gusto k
ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Don't you want to see Luciano's reaction when he finds out that the woman he abandoned is no longer waiting for him?"Napatingin ako kay Ezekiel na kasalukuyang nakatayo malapit sa kitchen counter ng condominium. Bumalik siya kaninang umaga para dalhan ako ng breakfast at ilang personal necessities na maaaring kailanganin ko habang nagpapagaling. Hindi ko inaasahang mapag-uusapan namin ulit si Luciano, pero nang banggitin niya ang tungkol sa plano namin, hindi ko napigilang mapaisip. Kagabi pa ako hindi mapakali dahil sa tawag ng asawa ko. Gusto raw niyang mag-usap kami tungkol sa sitwasyon ko, pero wala akong balak na basta na lang sumunod sa gusto niya. Ilang taon akong naging sunod-sunuran sa mga desisyon niya. This time, gusto kong ako naman ang magdesisyon."Actually, I do," sagot ko habang hinihiwa ang pagkain ko. "Gusto kong makita kung ano ang magiging reaction niya kapag nalaman niyang hindi na niya ako kayang kontrolin."Bahagyang ngumiti si
ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"Are you sure you want to leave today?"Napatingin ako kay Ezekiel habang inaayos niya ang mga gamit na inilagay ng nurse sa maliit na paper bag. Ilang oras na rin ang nakalipas mula nang bumalik ang mga alaala ko, pero hindi pa rin nawawala ang bigat na nararamdaman ko. Gusto kong makalabas agad ng ospital. Hindi dahil magaling na ako o wala na akong nararamdamang sakit, kundi dahil hindi ko na kayang manatili sa kuwartong iyon na para bang normal lang ang lahat ng nangyari. Ilang beses nang bumalik si Luciano mula nang umalis si Beatrice at si Soren. Nagdala pa siya ng pagkain at nagtanong kung kailangan ko ng kahit ano, pero hindi ko na kayang tingnan ang mukha niya nang hindi naaalala ang kasinungalingang sinabi niya sa akin. Ang mas nakakainis, patuloy pa rin siyang umaastang nag-aalala sa kalagayan ko kahit alam niyang wala na akong dapat malaman tungkol sa sarili kong pamilya."I don't want to stay here any longer," sagot ko. "I've already spoken
ANASTASIA ELISE VILLAFUERTE POV"He's your husband. And that little boy is your son."Ilang beses kong inulit sa isip ko ang sinabi ni Ezekiel, pero hindi ko pa rin maintindihan kung paano naging posible ang lahat. Nakatingin ako sa kanya habang sinusubukang intindihin ang mga salitang binitawan niya. Asawa ko si Luciano? At anak ko si Soren? Kung totoo iyon, bakit ibang babae ang tinatawag ng bata na Mommy? Bakit hindi man lang sinabi ni Luciano na may asawa siya noong una siyang pumasok sa kuwartong ito? Napalingon ako sa lalaki at hinintay ang sagot niya, pero hindi siya agad nagsalita. Sa halip, nakita kong mariin niyang tiningnan si Ezekiel na para bang gusto niya itong palabasin ng kuwarto."Don't listen to him, Anastasia," sabi ni Luciano. "He's just trying to confuse you.""Then tell me he's lying," sagot ko. "Are you really my husband?"Hindi siya agad nakasagot. Saglit siyang tumingin kay Beatrice bago muling ibinalik ang atensyon sa akin. Napansin ko ang maliit na pagbabago












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.