Kabanata 6

Napatakip ako ng bibig, ramdam ang panlalamig ng katawan ko, pinipilit intindihin kung tama ba ang narinig ko.

“Make sure no one finds out about Bea.”

Ako. Ako ang pinag-uusapan nila. Bakit? Dahil ba ninong ko siya kaya gusto niya akong itago?

Naramdaman ko ang panginginig ng kamay ko habang nakahawak sa envelope. Mabilis kong pinunas ang luhang tumulo sa aking pisngi at kinagat ang ibabang labi upang pigilan ang hikbing gustong kumawala.

Kung ito ang gusto niya, sige. Pagbibigyan ko siya. Aasta akong hindi ko siya kilala, na parang walang namigatan sa amin.

Hindi ko na hinintay ang kasunod ng usapan nila. Tahimik akong umurong mula sa pinto, tahimik na humakbang palayo bago pa ako mahuli ng kahit sino. Ramdam ko ang panginginig ng tuhod ko habang naglalakad sa hallway. Hindi ko alam kung galit ba ang nangingibabaw o sakit, o pareho.

Pagbalik ko sa department, hindi ko magawang mag-focus sa trabaho. Paulit-ulit na nag-e-echo sa utak ko ang mga salitang binitawan niya. “No one finds out about Bea.”

Napalakas ang pagtipa ko sa computer kaya napasilip ang katabi ko. "Ayos ka lang? Hindi ka naman galit? Pansin ko, ang pula ng mga mata mo kanina. Umiyak ka ba? Napagalitan ni boss?"

Mahina akong umiling. "Hindi naman," pagsisinungaling ko. "Napuwing lang."

Kumunot ang noo niya. "Dalawang mata?"

Hindi ko siya pinansin. Mukhang nagets naman niya na ayokong makipag-usap kaya bumalik na siya sa pagtatrabaho.

Kinagabihan, hindi ako mapakali. Nakahiga ako pero gising ang utak ko, tumatakbo sa iba’t ibang posibilidad.

Bakit kailangan itago? Dahil ninong ko siya? Dahil boss ko siya ngayon? Dahil kinakahiya niya ako? O dahil… wala talaga akong halaga sa kanya noon mapa-hanggang ngayon?

Naiyak ako sa mga iniisip ko. At habang lumalalim ang gabi, mas lalo akong naguguluhan kung bakit sa kabila ng lahat ng sakit, ramdam ko pa rin ang tib0k ng puso ko tuwing naaalala ko ang mga titig niya.

Pilit ko man siyang kinalimutan, ang puso ko naman, hindi nakalimot.

Kinabukasan, pinilit kong maging normal kahit walang sapat na tulog. Pero pagpasok ko pa lang sa opisina, naramdaman ko agad na iba ang tingin sa akin ng mga tao. Hindi naman lantaran, pero may mga pasulyap, may mga bulungan.

“Bea, boss wants to see you,” sabi ng supervisor ko matapos akong abutan ng ilang reports.

Napalunok ako, nanginginig ang kamay na kinuha ang reports. “Ngayon na po?”

“Yeah. He asked for you specifically.”

Napakagat ako ng labi. Ano na naman ang gusto niya?

Pagdating ko sa office niya, halos manlamig ang pakiramdam ko. Bukod sa aircon, ang lamig din ng awra niya. Siya lang mag-isa sa loob. Nakaupo, pero halatang kanina pa ako hinihintay.

“Reports?" he said, his tone was calm but firm.

Maraha kong isinara ang pinto. “Here are the reports, Sir,” sabi ko sa kaswal na tono.

Pero hindi niya kinuha. Hindi niya man lang tiningnan ang envelope. Nakatitig lang siya sa akin.

“Sit down.”

Nanatili akong nakatayo. “I’ll just leave the documents here, Sir.”

“Bea.” This time, mas mababa ang boses niya pero ang lamig. “Please. Sit.”

At para bang may kung anong pumilit sa akin, napaupo ako. Hindi ko siya matingnan.

Ilang segundong katahimikan bago siya nagsalita. “You overheard, didn’t you?”

Ramdam kong nanlamig ang batok ko. Dahan-dahan kong tinaas ang ulo ko, at doon ko nakita ang seryoso niyang tingin. Walang bakas na emosyon ang mga mata.

“I… I was just passing by,” sagot ko, nanginginig ang boses.

“So you heard.”

Hindi ako nakasagot.

Huminga siya nang malalim, saka marahang tumayo at naglakad palapit sa bintana, nakatalikod sa akin. “It’s not what you think.”

Napakuyom ko ang kamao. “Really, Sir? Then what is it? Because to me, it sounded like… I’m some kind of secret you don’t want anyone to know about," hindi ko mapigilang maging tunog na naiinis. "For all I know, Radleigh, ninong kita. Alam mo 'yan."

Natahimik siya ng ilang segundo, bago siya lumingon sa akin. “Bea, listen. I was trying to protect you.”

Natawa ako ng mapakla. “Protect me? By hiding me? By making sure no one finds out about me? Do you even hear yourself, Ninong?” pinagdiinan ko ang salitang ninong para isampal sa kanyang inaanak niya ako kahit labag sa loob ko dahil sa nararamdaman ko sa kanya.

He flinched at the way I said Ninong, as if the word cut deeper than I intended. Pero hindi ko binawi. Wala na akong pakialam.

“Bea, you don’t understand. Things are… complicated.”

“Then make me understand,” inis na sagot ko. “Because right now, all I know is that you left me without a word. And now, you’re here again, acting like… like you care. But you also want to keep me as a secret. What am I supposed to think?”

Gusto ko siyang sigawan, saktan pero hindi ko magawa. Nanggilid ang luha ko dahil kahit anong gawin ko, w-wala rin namang mangyayari. Itatago pa rin niya ako para protektahan.

Humakbang siya palapit, pero hindi siya lumapit nang tuluyan. Tinitigan niya lang ako, parang naghahanap ng tamang sasabihin.

“I never wanted to leave you that morning,” mahina niyang sabi. “But I had no choice.”

I laughed mockingly. “There’s always a choice, Radleigh. You just didn’t choose me.”

At doon siya natahimik.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig matapos kong sabihin iyon. Pero wala na akong pakialam. Lahat ng sakit na tinago ko, lahat ng tanong na iniwasan ko, biglang sumabog.

Nanatili siyang tahimik, nakatitig lang sa akin. Pero sa mga mata niya, nakita ko ang isang bagay na matagal ko nang iniiwasan—guilt.

“Bea…” bulong niya. “I wanted to protect you from me. From my world. You don’t know how dangerous it could be for you if people knew.”

Umiling ako. “Dangerous? Or shameful?”

Hindi siya sumagot.

At sa katahimikang iyon, para bang lalo akong nadurog. Tumayo ako agad at lakas na loob na nakipagsukatan ng tingin sa kanya.

“I don’t need your protection, Sir. What I needed was the truth. And you couldn’t even give me that.”

Bago pa siya makasagot, naglakad na ako at lumabas ng opisina niya.

Paglabas ko ng opisina, ramdam ko ang bigat sa dibdib ko, bawat hakbang, parang may kasamang tinik na lalong bumabaon. Hindi ko alam kung tama bang hinarap ko siya nang gano’n, o mas lalo ko lang pinahirap ang sitwasyon.

Pero isa lang ang malinaw, gusto niya akong itago sa lahat pero bakit? Natatakot ba siya? Saan? Na malamang ninong ko siya?