Kabanata 5

Pinilit kong magpanggap na kalmado. Inabot ko ang envelope at inilapag iyon sa mesa niya.

“Sir, here are the documents from HR,” malamig kong sabi, pilit pinipigilan ang panginginig ng boses.

Tahimik lang siya, nakatitig pa rin sa akin. Parang hindi makapaniwala na nandito ako sa harap niya. Ilang segundo bago niya kinuha ang envelope, saka mahinang nagpasalamat.

“Thank you…”

Tumango ako at agad na nagpaalam. “Babalik na po ako sa department, Sir.”

Pagkalabas ko ng opisina, halos manghina ang tuhod ko. Napasandal ako saglit sa pader ng hallway, pilit humihinga nang malalim. Pakiramdam ko, bumalik lahat ng alaala, ang gabing pinagsaluhan namin, at ang sakit ng umagang iniwan niya ako na parang wala lang.

Bakit ganito? Bakit sa dinami-dami ng kumpanya sa mundo, dito pa ako napunta? At bakit siya pa ang boss?

Kinabukasan. Pinatawag ang department namin para sa isang meeting. Akala ko normal lang, pero sinabi ng supervisor na para raw i-welcome ako. Nagulat ako. Ako lang naman ang bagong empleyado, bakit kailangan i-welcome agad? Hindi ba pwedeng hintayin na lang ang mga bagong iha-hire?

Pagpasok namin sa conference room, naroon na siya. Nakatayo sa harap, naka-suit, seryoso ang ekspresyon. Pero nang magtagpo ang mga mata namin, saglit siyang napatigil. Bumalik siya sa pagiging pormal.

Tahimik ang lahat, tila takot na magsalita.

“Good morning, everyone. Today, we welcome a new member of our growing family. Let’s all give a warm welcome to Miss Bea…”

Napalunok ako nang buo niyang banggitin ang pangalan ko. Hindi niya dinugtungan ng apelyido, parang sinadya niya. Lahat nagpalakpakan, lahat nakangiti sa akin. May nagbiro pa, “Special yata si Bea, may pa-meeting pa agad.”

At hindi lang pala iyon. Pagkatapos ng meeting, in-announce ng HR na magkakaroon ng welcome party para sa akin. Nagulat ang lahat, lalo na’t hindi raw iyon ginagawa para sa rank-and-file employee.

“Grabe, Bea,” bulong ng isa kong officemate. “First time ‘to. Must be nice.”

Napilitan akong ngumiti. “Siguro dahil bago ako.”

Pero sa loob-loob ko, alam kong may kinalaman siya rito. Bumabawi ba siya? Para ano? Makuha ulit ang loob ko?

Still, ayoko ng ganito. Gusto ko lang maging lowkey sa kumpanya. Ayoko ng atensyon. Hindi ganito ang gusto ko.

Kinagabihan, sa party, masaya ang lahat. May food, may drinks, may bandang tumutugtog ng light music. Nagtatawanan ang mga officemates ko habang nagkukuwentuhan tungkol sa trabaho at sa mga nakakatawang karanasan sa kumpanya. Ako, tahimik lang sa gilid, nakahawak sa baso ng juice. Hindi naman ako umiinom. Nakakalasing 'yon.

Habang pinaglalaruan ko ang baso, nahuhuli kong nakatingin siya sa akin mula sa kabilang mesa. Kapag nagtatama ang mga mata namin, mabilis siyang umiiwas, pero ilang minuto lang, muli ko siyang makikitang nakatingin.

“Bea, halika dito!” tawag ng isang officemate. Lumapit ako, sumali sa usapan. Pilit akong nakitawa, pilit nakisabay, pero sa bawat sandali, ramdam ko ang presensya at paninitig niya.

Ilang saglit pa, siya na mismo ang lumapit sa mesa namin. Ngumiti siya sa lahat, pero alam kong sa akin siya nakatuon.

“I hope you’re all enjoying tonight. This is for Bea, our newest member. Let’s make her feel at home.”

Nagtawanan at nagpalakpakan ang lahat. Ako naman, halos hindi makatingin. “Thank you, Sir,” mahina kong sabi, nahihiya.

"Enjoy, Bea." And by that, I felt my heart skip a beat.

Pagkatapos ng party, umuwi agad ako sa apartment. Hindi ko na napigilan ang luha ko. Nakahiga ako, nakatitig sa kisame, at paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang mga titig niya.

Bakit pakiramdam ko wala lang ako sa kanya? Na pagkatapos ng nangyari sa amin, ngayon, parang... hindi na ako iyong babaeng minsan niyang inalagaan.

Naalala ko ang lahat ng sandali sa probinsya. Ang mga ngiti niya, ang mga yakap niya, ang pakiramdam na ako lang ang mundo niya. At ang sakit nang iwan niya ako na parang wala akong halaga.

Ngayon, heto na naman ako, gulong-gulo. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o magagalit. Ang sigurado lang ako, natatakot akong mahulog ulit, at sa ninong ko pa... ulit.

Mga sumunod na araw. Sinubukan kong umiwas. Kapag may ipapapirma akong dokumento, hindi ako tumitingin sa kanya. Kapag dumadaan siya sa department namin, kunwari abala ako sa computer. Pero kahit anong iwas ko, lagi kong nararamdaman ang mga titig niya.

Isang hapon, habang palabas ako ng opisina, bigla siyang sumabay.

“Bea, wait,” tawag niya.

Nanlamig ako. “Yes, Sir?”

Tumingin siya sa paligid, parang sinisiguradong walang makakarinig. “We need to talk.”

Umiling ako agad. “Wala tayong dapat pag-usapan, Sir.”

“Bea—”

“Please,” putol ko, halos pabulong pero mariin. “Huwag na nating balikan. Tapos na iyon.”

Natahimik siya. Kita ko sa mga mata niya ang bigat ng gusto niyang sabihin, pero hindi ko na hinintay. Tumalikod ako, iniwan siyang nakatayo roon.

Late na akong nakauwi dahil natambakan ako ng trabaho. Hindi ako makatulog. Ang salitang binitawan niya ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko. We need to talk.

Ano ang gusto niyang sabihin? Hihingi siya ng tawad? Ipaliwanag kung bakit siya umalis nang walang paalam? O baka naman… lilinawin lang na wala talagang halaga ang nangyari sa amin noon?

Humigpit ang yakap ko sa unan. Ayokong umasa. Pero bakit, sa kabila ng lahat, umaasa pa rin ako?

Kinabukasan, ipinatawag ako sa office niya. Hawak ko ang isang envelope ng mga papeles, kabadong-kabado. Bago ko pa mabuksan ang pinto, narinig ko ang boses niya mula sa loob, kausap ang isa pang executive.

“Yes, I’ll take care of it. Don’t worry. But make sure no one finds out about Bea.”

Parang may sumabog sa loob ko. Nanlamig ako sa narinig. No one finds out about Bea.

Anong ibig niyang sabihin?