INICIAR SESIÓN"กูว่ามึงเอาโซ่ไปล่ามน้องเขาไว้ที่คอนโดเลยดีกว่าไหม จ้องซะขนาดนี้" เจคเอ่ยแซวพร้อมกับส่ายหน้าไปมา
แต่เปล่าเลยครับ... สิ่งที่มันกำลังจ้องจนตาแทบถลน คือชุดผ้าปูที่นอนสีพาสเทลสองชุดมือหนาที่หยาบกร้านจากการจับปืนและชกต่อยของมัน กำลังยกขึ้นมาลูบปลายคางตัวเองอย่างใช้ความคิดหนัก สายตาของมันสลับมองระหว่าง 'ชุดผ้าปูที่นอนสีชมพูพีชลายดอกไม้เล็กๆ' กับ 'ชุดผ้าปูที่นอนสีฟ้าอ่อนลายตาราง'ภาพความย้อนแย้งระดับสิบกะโหลกนี้ทำเอาผมอดไม่ได้ที่จะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง เปิดโหมดกล้องวิดีโอและกดบันทึกภาพประวัติศาสตร์นี้เอาไว้ทันที
"อยู่ค่ะ" อลิซแพนกล้องโทรศัพท์ไปทางผู้จัดการที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่หน้าโต๊ะ"มึงไปบอกพวกมัน..." ครอสกกดเสียงต่ำ ราบเรียบแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่ส่งผ่านหน้าจอมาได้อย่างชัดเจน "...ว่าถ้าพวกมันอยากได้เพิ่มอีกห้าเปอร์เซ็นต์ ก็ให้พวกมันเอาแผ่นดินของพวกมันคืนไป แล้วเตรียมตัวรับมือกับทนายของกูเรื่องทำผิดข้อตกลงเดิมได้เลย กูไม่ต่อสัญญา และกูจะถอนทุนสร้างกาสิโนใหม่ที่อื่น มึงไปจัดการบอกพวกมันเดี๋ยวนี้!"ผู้จัดการหน้าซีดไร้สีเลือด รีบพยักหน้ารับคำสั่งอย่างลนลาน "ตะ... แต่ว่านายครับ ถ้าเราถอนตัวตอนนี้ เราจะเสียเปรียบเรื่องการหาทำเลใหม่ในย่านนั้นนะครับ ฝั่งนั้นเขาอ้างว่าเขามีผู้เช่ารายใหม่รอเสียบอยู่แล้ว...""มึงกำลังสอนกูทำงานเหรอ" น้ำเสียงของครอสเย็นเยียบจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "กูสั่งให้มึงไปบอกพวกมันตามนี้ ถ้ามึงจัดการเรื่องแค่นี้ไม่ได้ มึงก็เก็บของออกจากบริษัทกูไปซะ!"อลิซหันโทรศัพท์กลับมาหาตัวเอง เธอมองสีหน้าท่าทางของผู้จัดการแล้วรู้สึกสงสาร แต่เธอก็เข้าใจหลักการทำงานของครอสดี เขาไม่เคยยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้ใครข่มขู่"เอ่อ... พี่ครอสคะ ใจเย็นๆ ก่อน สิคะ"
อลิซขมวดคิ้ว เธอลดโทรศัพท์ลงและหันไปมองคนที่กำลังนอนซมอยู่บนเตียง "พี่ครอสคะ ผู้จัดการบอกว่ามีเอกสารด่วนเรื่องสัญญาเช่าที่ต้องเซ็นวันนี้ค่ะ"ครอสดันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงทันที สันกรามคมนูนขึ้นจากการใช้ความคิด ความรับผิดชอบในหน้าที่ทำให้เขาพยายามสลัดความเหนื่อยล้าทิ้ง "เอาโทรศัพท์มาให้พี่ เดี๋ยวพี่สั่งให้มันเอาเอกสารมาให้เซ็นที่นี่""ไม่ได้ค่ะ!" อลิซดึงโทรศัพท์หลบมือเขา "หมอบอกว่าพี่ห้ามลุกขึ้นมาเครียดเรื่องงานเด็ดขาด สภาพพี่ตอนนี้แค่นั่งยังจะล้มเลยนะคะ พี่จะมานั่งอ่านสัญญาตัวหนังสือเล็กๆ ได้ยังไง""แต่มันเป็นเอกสารสำคัญ ถ้าพลาดไปธุรกิจเราจะเสียหายนะอลิซ" ชายหนุ่มพยายามอธิบายด้วยเหตุผลอลิซเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ว่าเรื่องงานสำคัญสำหรับเขามากแค่ไหน หญิงสาวตัดสินใจยกโทรศัพท์ขึ้นมากรอกเสียงลงไปอีกครั้ง "ไม่ต้องเอาเอกสารมาที่นี่ค่ะ เตรียมทุกอย่างไว้ที่ห้องทำงานที่ผับ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปเอาเอง"สิ้นคำสั่ง เธอตัดสินใจกดตัดสายทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบรับจากปลายสาย"อลิซ! หนูจะไปที่นั่นได้ยังไง มันวุ่นวาย แล้วพวกนั้นก็หน้าตาไม่น่าไว้ใจทั้งนั้น" ครอสเบิก
พิธีการดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและศักดิ์สิทธิ์ บาทหลวงกล่าวคำปฏิญาณและให้ทั้งคู่แลกเปลี่ยนคำสัญญารักต่อกันครอสมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของอลิซ นัยน์ตาดุดันของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความเด็ดเดี่ยว "พี่ไม่สัญญาง่าจะทำให้หนูมีความสุขในทุกๆ วินาที เพราะชีวิตมันมีทั้งทุกข์และสุข..."เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ บีบกระชับมือของเธอแน่นขึ้น"...แต่พี่ขอสัญญา ว่าไม่ว่าหนูจะเจอเรื่องร้ายแรงแค่ไหน พี่จะเป็นกำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดคอยปกป้องหนู พี่จะเป็นกฎเกณฑ์เดียวในชีวิตที่หนูพึ่งพิงได้ และพี่จะรักหนู... รักแค่หนูคนเดียวตลอดไป"น้ำตาแห่งความตื้นตันรื้นขึ้นมาที่หางตาของอลิซ หญิงสาวระบายรอยยิ้มหวาน ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่หนักแน่นไม่แพ้กัน"หนูก็ขอสัญญาค่ะ... ว่าหนูจะเป็นข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวที่รักและเข้าใจพี่ในทุกๆ เรื่อง หนูจะเป็นรอยยิ้มให้พี่ในวันที่พี่เหนื่อยล้า และจะเป็นบ้านที่อบอุ่นที่สุดให้พี่กลับมาหาในทุกๆ วัน"สิ้นคำสัญญา ครอสก็ดึงร่างบอบบางของอลิซเข้ามากอดรัดไว้แน่น ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากบดขยี้อย่างดูดดื่มและเนิ่นนาน ท่
ครอสหยุดเดินตรงหน้าภาพวาดชิ้นแรกที่อลิซเคยวาดให้เขา... ภาพ 'ที่พักพิง' ที่เขาประมูลมาด้วยราคาหลักล้าน ภาพแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นชายหนุ่มหันมามองอลิซ มือหนาที่กอบกุมมือเธออยู่ออกแรงบีบกระชับเบาๆ นัยน์ตาสีเข้มดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความจริงจังและหนักแน่นที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา"อลิซ..." ครอสเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงพร่าหญิง
อลิซซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้าง หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ร่างกายแทบจะไร้เรี่ยวแรงจากการถูกสูบพลังงานไปจนหมดสิ้นครอสมองรอยแดงตามลาดไหล่และข้อมือของเธอด้วยความพึงพอใจ ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น นัยน์ตาดุดันฉายแววเจ้าเล่ห์ขณะกระซิบชิดใบหูของคนที่กำลังจะหลับ"พรุ่งนี้หนูคงลุกไม่ขึ้นแน่ๆ... แต่พี่ไม่ขอโทษหรอกนะ เพราะหนูทำตัวเอง"กาลเวลาหมุนเปลี่ย







