Novels by Wabibi

แต่เปล่าเลยครับ... สิ่งที่มันกำลังจ้องจนตาแทบถลน คือชุดผ้าปูที่นอนสีพาสเทลสองชุดมือหนาที่หยาบกร้านจากการจับปืนและชกต่อยของมัน กำลังยกขึ้นมาลูบปลายคางตัวเองอย่างใช้ความคิดหนัก สายตาของมันสลับมองระหว่าง 'ชุดผ้าปูที่นอนสีชมพูพีชลายดอกไม้เล็กๆ' กับ 'ชุดผ้าปูที่นอนสีฟ้าอ่อนลายตาราง'ภาพความย้อนแย้งระดับสิบกะโหลกนี้ทำเอาผมอดไม่ได้ที่จะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง เปิดโหมดกล้องวิดีโอและกดบันทึกภาพประวัติศาสตร์นี้เอาไว้ทันที

"อยู่ค่ะ" อลิซแพนกล้องโทรศัพท์ไปทางผู้จัดการที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่หน้าโต๊ะ"มึงไปบอกพวกมัน..." ครอสกกดเสียงต่ำ ราบเรียบแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่ส่งผ่านหน้าจอมาได้อย่างชัดเจน "...ว่าถ้าพวกมันอยากได้เพิ่มอีกห้าเปอร์เซ็นต์ ก็ให้พวกมันเอาแผ่นดินของพวกมันคืนไป แล้วเตรียมตัวรับมือกับทนายของกูเรื่องทำผิดข้อตกลงเดิมได้เลย กูไม่ต่อสัญญา และกูจะถอนทุนสร้างกาสิโนใหม่ที่อื่น มึงไปจัดการบอกพวกมันเดี๋ยวนี้!"ผู้จัดการหน้าซีดไร้สีเลือด รีบพยักหน้ารับคำสั่งอย่างลนลาน "ตะ... แต่ว่านายครับ ถ้าเราถอนตัวตอนนี้ เราจะเสียเปรียบเรื่องการหาทำเลใหม่ในย่านนั้นนะครับ ฝั่งนั้นเขาอ้างว่าเขามีผู้เช่ารายใหม่รอเสียบอยู่แล้ว...""มึงกำลังสอนกูทำงานเหรอ" น้ำเสียงของครอสเย็นเยียบจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "กูสั่งให้มึงไปบอกพวกมันตามนี้ ถ้ามึงจัดการเรื่องแค่นี้ไม่ได้ มึงก็เก็บของออกจากบริษัทกูไปซะ!"อลิซหันโทรศัพท์กลับมาหาตัวเอง เธอมองสีหน้าท่าทางของผู้จัดการแล้วรู้สึกสงสาร แต่เธอก็เข้าใจหลักการทำงานของครอสดี เขาไม่เคยยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้ใครข่มขู่"เอ่อ... พี่ครอสคะ ใจเย็นๆ ก่อน สิคะ"

อลิซขมวดคิ้ว เธอลดโทรศัพท์ลงและหันไปมองคนที่กำลังนอนซมอยู่บนเตียง "พี่ครอสคะ ผู้จัดการบอกว่ามีเอกสารด่วนเรื่องสัญญาเช่าที่ต้องเซ็นวันนี้ค่ะ"ครอสดันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงทันที สันกรามคมนูนขึ้นจากการใช้ความคิด ความรับผิดชอบในหน้าที่ทำให้เขาพยายามสลัดความเหนื่อยล้าทิ้ง "เอาโทรศัพท์มาให้พี่ เดี๋ยวพี่สั่งให้มันเอาเอกสารมาให้เซ็นที่นี่""ไม่ได้ค่ะ!" อลิซดึงโทรศัพท์หลบมือเขา "หมอบอกว่าพี่ห้ามลุกขึ้นมาเครียดเรื่องงานเด็ดขาด สภาพพี่ตอนนี้แค่นั่งยังจะล้มเลยนะคะ พี่จะมานั่งอ่านสัญญาตัวหนังสือเล็กๆ ได้ยังไง""แต่มันเป็นเอกสารสำคัญ ถ้าพลาดไปธุรกิจเราจะเสียหายนะอลิซ" ชายหนุ่มพยายามอธิบายด้วยเหตุผลอลิซเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ว่าเรื่องงานสำคัญสำหรับเขามากแค่ไหน หญิงสาวตัดสินใจยกโทรศัพท์ขึ้นมากรอกเสียงลงไปอีกครั้ง "ไม่ต้องเอาเอกสารมาที่นี่ค่ะ เตรียมทุกอย่างไว้ที่ห้องทำงานที่ผับ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปเอาเอง"สิ้นคำสั่ง เธอตัดสินใจกดตัดสายทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบรับจากปลายสาย"อลิซ! หนูจะไปที่นั่นได้ยังไง มันวุ่นวาย แล้วพวกนั้นก็หน้าตาไม่น่าไว้ใจทั้งนั้น" ครอสเบิก

พิธีการดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและศักดิ์สิทธิ์ บาทหลวงกล่าวคำปฏิญาณและให้ทั้งคู่แลกเปลี่ยนคำสัญญารักต่อกันครอสมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของอลิซ นัยน์ตาดุดันของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความเด็ดเดี่ยว "พี่ไม่สัญญาง่าจะทำให้หนูมีความสุขในทุกๆ วินาที เพราะชีวิตมันมีทั้งทุกข์และสุข..."เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ บีบกระชับมือของเธอแน่นขึ้น"...แต่พี่ขอสัญญา ว่าไม่ว่าหนูจะเจอเรื่องร้ายแรงแค่ไหน พี่จะเป็นกำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดคอยปกป้องหนู พี่จะเป็นกฎเกณฑ์เดียวในชีวิตที่หนูพึ่งพิงได้ และพี่จะรักหนู... รักแค่หนูคนเดียวตลอดไป"น้ำตาแห่งความตื้นตันรื้นขึ้นมาที่หางตาของอลิซ หญิงสาวระบายรอยยิ้มหวาน ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่หนักแน่นไม่แพ้กัน"หนูก็ขอสัญญาค่ะ... ว่าหนูจะเป็นข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวที่รักและเข้าใจพี่ในทุกๆ เรื่อง หนูจะเป็นรอยยิ้มให้พี่ในวันที่พี่เหนื่อยล้า และจะเป็นบ้านที่อบอุ่นที่สุดให้พี่กลับมาหาในทุกๆ วัน"สิ้นคำสัญญา ครอสก็ดึงร่างบอบบางของอลิซเข้ามากอดรัดไว้แน่น ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากบดขยี้อย่างดูดดื่มและเนิ่นนาน ท่

ครอสหยุดเดินตรงหน้าภาพวาดชิ้นแรกที่อลิซเคยวาดให้เขา... ภาพ 'ที่พักพิง' ที่เขาประมูลมาด้วยราคาหลักล้าน ภาพแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นชายหนุ่มหันมามองอลิซ มือหนาที่กอบกุมมือเธออยู่ออกแรงบีบกระชับเบาๆ นัยน์ตาสีเข้มดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความจริงจังและหนักแน่นที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา"อลิซ..." ครอสเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงพร่าหญิง

อลิซซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้าง หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ร่างกายแทบจะไร้เรี่ยวแรงจากการถูกสูบพลังงานไปจนหมดสิ้นครอสมองรอยแดงตามลาดไหล่และข้อมือของเธอด้วยความพึงพอใจ ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น นัยน์ตาดุดันฉายแววเจ้าเล่ห์ขณะกระซิบชิดใบหูของคนที่กำลังจะหลับ"พรุ่งนี้หนูคงลุกไม่ขึ้นแน่ๆ... แต่พี่ไม่ขอโทษหรอกนะ เพราะหนูทำตัวเอง"กาลเวลาหมุนเปลี่ย

"ไอ้เชี่ยเอ๊ย นอตเบอร์สี่กับเบอร์ห้าแม่งหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ แล้วกูจะรู้ไหมว่าต้องเอาอันไหนไปเสียบตรงไหน" วีรวิชญ์สบถอย่างหัวเสีย โยนคู่มือกระดาษทิ้งลงบนพื้นอย่างหมดความอดทน มือหนาคว้าไขควงมาถือไว้เตรียมจะขันนอตมั่วๆ ด้วยความหงุดหงิดไทม์ที่กำลังจัดวางของตกแต่งอยู่บนชั้นวางหนังสือหันมามองเพื่อนรักแล้วหัวเราะร่วน "มึงเป็นเจ้าของอู่ซ่อมรถภาษาอะไรวะไอ้วี แค่ประกอบตู้ไม้โง่ๆ ใบเดียวยังทำไม่ได้ เสียชื่อช่างใหญ่หมด""มึงหุบปากไปเลยไอ้ไทม์ เครื่องยนต์รถมันไม่ได้มีคู่มือเขียนงงๆ แบบนี้นะเว้ย แน่จริงมึงมาทำเองสิ" วีรวิชญ์ชี้หน้าเพื่อนอย่างเอาเรื่อง

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะอิน" เทมส์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลอินทิราเงยหน้าขึ้นสบตาคนพูด รอยยิ้มกว้างขวางปรากฏบนใบหน้า "ขอบคุณค่ะพี่เทมส์... อินดีใจที่สุดเลยที่ได้กลับมาที่นี่"ไทม์ที่เพิ่งเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวชะโงกหน้าขึ้นมาส่งยิ้มหวาน "ไม่ใช่แค่หนูหรอกที่ดีใจ พวกพี่ก็ดีใจจนแทบจะปิดซอยฉลองอยู่แล้ว รู้ไหมว่าตอนที่ไม่มีหนูเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในห้องนี้ ห้องมันกว้างจนดูน่าเบื่อไปเลย""มึงก็พูดเวอร์ไปไอ้ไทม์" วีรวิชญ์สอดขึ้นมาขณะกำลังเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำดื่ม "แต่มันก็จริง... ขาดคนทำกับข้าวให้กินไปสองวัน กูกินข้าวกล่องจนจะอ้วกอยู่แล้ว"คำพูดของวีรวิชญ์ทำให้อินทิราหลุดเสียงหัวเราะออกมา เธอกำลังจะเดินตามเข้าไปในครัวเพื่อรินน้ำให้พวกเขา แต่เทมส์กลับรั้งข้อมือเล็กของเธอเอาไว้เสียก่อน ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขนาดเล็กออกมาและยื่นมันไปตรงหน้าเธอ"อะไรคะพี่เทมส์" หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย"ลองเปิดดูสิ" เทมส์พยักพเยิดหน้าเป็นเชิงอนุญาตอินทิรารับซองนั้นมาถือไว้ ค่อยๆ รูดซิปเปิดปากซองออก สิ

"ส่วนข้อสุดท้าย..." กฤตชูนิ้วนางขึ้นมา นัยน์ตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดุดันของวีรวิชญ์ "พวกมึงสามคน ต้องช่วยกันดูแลอินให้ดีที่สุด ปกป้องน้องกูด้วยทุกอย่างที่พวกมึงมี ถือซะว่าอินคือหัวใจของพวกมึง... ถ้าวันไหนที่พวกมึงดูแลไม่ไหว หรือเริ่มรู้สึกเบื่อ ให้เดินมาบอกกูตรงๆ กูจะรับน้องกูกลับมาเอง อย่าปล่อยให้อินต้องทนทุกข์อยู่คนเดียว"วีรวิชญ์แค่นยิ้มมุมปาก เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ท้าวแขนลงบนโต๊ะเพื่อประจันหน้ากับกฤต "ข้อนี้มึงเอาตีนขยี้ทิ้งไปได้เลยไอ้กฤต... เพราะกูไม่มีวันเบื่อ และกูก็ไม่มีวันเดินไปบอกมึงให้มารับอินกลับไปด้วย ถ้าใครในสามคนนี้ทำให้อินเสียใจ กูจะเป็นคนกระทืบมันเอง รวมทั้งตัวกูด้วย มึงจำคำกูไว้เลย"

"อินไม่สนใจสายตาคนอื่นหรอกค่ะ" หญิงสาวส่ายหน้าไปมา "อินสนใจแค่สายตาของพี่กฤต คนที่เลี้ยงอินมาตั้งแต่เด็ก... พี่กฤตคือครอบครัวเพียงคนเดียวของอิน ถ้ารักอิน พี่กฤตควรจะดีใจไม่ใช่เหรอคะ ที่ตอนนี้น้องสาวของพี่กฤต มีคนที่พร้อมจะตายแทนได้ถึงสามคน"คำพูดที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความเข้าใจโลกในแบบของอินทิรา ทะลวงกำแพงทิฐิที่กฤตสร้างขึ้นมาจนพังทลายลงอย่างสมบูรณ์แบบ เขาไม่เคยเห็นความเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวในดวงตาของน้องสาวมากขนาดนี้มาก่อน อินทิราไม่ใช่เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่คอยวิ่งตามหลังเขาอีกต่อไป เธอเติบโตเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญและพร้อมจะยืนหยัดเพื่อความรักของตัวเองกฤตระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ความกดดันที่แบกรับมาหลายวันสลายหายไปจนหมดสิ้น เขายอมแพ้แล้ว ยอมแพ้ให้กับความรักที่ดูเหมือนจะผิดแปลกแต่กลับมั่นคงจนน่าอิจฉา"อินแน่ใจใช่ไหม ว่าเลือกทางนี้แล้วจริงๆ" กฤตถามย้ำเป็นครั้งสุดท้าย"แน่ใจที่สุดในชีวิตเลยค่ะ" อินทิราพยักหน้ารับ รอยยิ้มกว้างขวางปรากฏบนใบหน้าเนียนใสกฤตส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความอ่อนใจ ก่อนจะยกมือขึ้นกวักเรียกเพื่อนสนิททั้งส

"ไม่ต้องหรอกค่ะพี่เทมส์ เรื่องนี้อินต้องเป็นคนอธิบายเอง ถ้าพวกพี่เข้าไปด้วย พี่กฤตอาจจะคิดว่าอินถูกบังคับ หรือไม่ก็คิดว่าพวกพี่มาช่วยกันรุมกดดันพี่กฤต" อินทิราส่ายหน้าปฏิเสธอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น "อินขอเวลาแค่สิบห้านาทีนะคะ พวกพี่ไปนั่งรออินที่ร้านกาแฟชั้นล่างของโรงพยาบาลก่อนก็ได้"ไทม์เดินเข้ามาสวมกอดอินทิราจากด้านหลัง วางคางเกยบนลาดไหล่บาง "เอาอย่างนั้นก็ได้คนเก่ง แต่ถ้าไอ้กฤตมันตวาดหนู หรือทำท่าจะลากหนูกลับบ้าน หนูรีบโทรหาพี่เลยนะ พี่จะวิ่งขึ้นมาพังประตูให้ดู"อินทิราหัวเราะเบาๆ กับคำขู่ของไทม์ เธอพยักหน้ารับคำสัญญานั้น ก่อนจะเดินนำผู้ชายทั้งสามคนออกจากห้องพักฟื้นเพื่อมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย

"อ๊า... พี่วี... มันลึก" อินทิราจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของวีรวิชญ์เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว"อืม... มึงโคตรแน่นเลยอิน ตอดแกนกายกูแทบขาด" วีรวิชญ์คำรามเสียงต่ำ เร่งจังหวะกระแทกกระทั้นให้เร็วและดุดันขึ้น เนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นไปทั่วห้องพักฟื้นไทม์ขยับเข้ามาสวมกอดอินทิราจากด้านข้าง ริมฝีปากหยักกดจูบซับน้ำตาที่หางตาให้อย่างทะนุถนอม มือหนาลูบไล้ไปตามเรือนร่างอรชร บีบเคล้นเอวคอดและหน้าท้องอย่างหลงใหล "เก่งมากหนู... ตอบสนองพี่วีดีมากเลยคนเก่ง" แฝดน้องเอ่ยปากชมเพื่อกระตุ้นอารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้นเทมส์เดินเข้ามาซ้อนด้านหลังของไทม์ โน้มตัวลงมามอบจูบที่ดูดดื่มให้กับอินทิรา ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันกับเรียวลิ้นเล็ก แลกเปลี่ยนความหวานและดูดกลืนเสียงครางของเธอเอาไว้จนหมดสิ้นเมื่อวีรวิชญ์ปรนเปรอจนพอใจและใกล้จะถึงฝั่งฝัน เขาก็ถอนแกนกายออก สลับให้ไทม์เข้ามาสานต่อ ไทม์สวมถุงยางอนามัยอย่างรวดเร็ว สอดแทรกความแข็งขึงเข้าไปในช่องทางที่เปียกชุ่มไทม์เน้นจังหวะที่รวดเร็วและเร่าร้อน สะโพกสอบซอยถี่รัวจนอินทิราตัวคลอน เขาใช้มือหนาบดขยี้ติ่งเนื้อกลางกายสาวอย่างหยอกล้อ เพิ่มความเสียวซ

การถูกตัดขาดทั้งการมองเห็นและอิสระในการเคลื่อนไหว ทำให้ความรู้สึกเสียวซ่านและคาดหวังพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด อวิกาหอบหายใจถี่กระชั้น กัดริมฝีปากล่างแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่เริ่มพลุ่งพล่าน ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับลงบนกลีบปากอิ่มอย่างดูดดื่มและลึกซึ้ง ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันช่วงชิงความหอมหวานอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ปราศจากการมองเห็นทำให้หญิงสาวรับรู้ถึงอุณหภูมิความร้อนและจังหวะการบดขยี้ได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น เธอเผยอปากรับการรุกล้ำอย่างเต็มใจ ปล่อยให้สติสัมปชัญญะหลอมละลายไปกับรสสัมผัสที่มอมเมาชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ลากไล้ปลายลิ้นชื้นแฉะลงมาตามแนวสันกราม ซอกคอ และลาดไหล่เนียน ขบเม้มผิวเนื้อหอมกรุ่นเบาๆ เพื่อสร้างรอยสีจาง มือหนาเลื่อนลงไปจัดการดึงสายเดี่ยวของชุดเดรสให้ร่วงหล่นลงมา รั้งเนื้อผ้าซาตินให้พ้นทางจนเรือนร่างบอบบางที่ซ่อนอยู่ภายใน

ตอนพิเศษ 2 ของขวัญวันครบรอบเสียงเกลียวคลื่นซัดสาดเข้ากระทบชายฝั่งทรายขาวละเอียดดังก้องกังวานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสานกับสายลมเย็นยามค่ำคืนที่พัดพาเอากลิ่นอายความเค็มของท้องทะเลลอยมาเตะจมูก ภายในวิลล่าส่วนตัวระดับไฮเอนด์ริมชายหาด บรรยากาศถูกเนรมิตให้กลายเป็นดินแดนแห่งความโรแมนติกและเงียบสงบ ไร้ซึ่งเสียงงอแงของเด็กน้อย ไร้ซึ่งความวุ่นวายจากการทำงาน มีเพียงโลกสองใบที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอวิกาก้าวเดินออกมายังระเบียงกว้างที่เชื่อมต่อกับสระว่ายน้ำส่วนตัว เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้ม เนื้อผ้าแนบลู่ไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่างที่ยังคงความงดงามและเย้ายวนใจไม่ต่างจากวันแรกที่แต่งงาน แสงจันทร์สลัวทอดตัวลงมากระทบผิวน้ำในสระ ส่องประกายระยิบระยับชวนมองท่อนแขนแข็งแรงสอดเข้าโอบรัดรอบเอวคอดจากทางด้านหลังอย่างแผ่วเบา รั้งแผ่นหลังเนียนให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ วัชรวิชญ์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบนออกจนเกือบหมด วางคางสากลงบนลาดไหล่เล็ก สูดดมกลิ่นหอมละมุนจากซอกคอขาวผ่องเข้าปอดลึกๆ"พี่เวกัสจ้องเอ

"สัญญาครับผม" อวิกาดึงลูกชายเข้ามากอดหอม ก่อนจะค่อยๆ ดันหลังให้เขาเดินตามคุณครูเข้าไปด้านในโรงเรียนวินเซนต์เดินเตาะแตะตามคุณครูไป หันกลับมามองผู้เป็นพ่อเป็นแม่ด้วยแววตาละห้อย วัชรวิชญ์ยืนตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาของเขาเริ่มแดงก่ำ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือหนากำเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกอยากจะวิ่งเข้าไปอุ้มลูกกลับมา"ป๊ะป๊าจะไม่ทิ้งหนูนะลูก..." เขาพึมพำเสียงสั่นเครือ ยกมือขึ้นทำท่าจะก้าวตามไป แต่อวิการีบดึงแขนเขาไว้เสียก่อน"พี่เวกัส ใจเย็นๆ สิคะ ลูกเดินเข้าห้องเรียนไปแล้ว" เธอบีบแขนเขาเบาๆ เพื่อเรียกสติ"แต่ลูกร้องไห้นะเอวา หนูไม่เห็นเหรอว่าลูกน้ำตาไหล พี่ทนเห็นลูกร้องไห้ไม่ได้" เขาก้มมองหน้าภรรยา แววตาเว้าวอนเหมือนลูกหมาตัวโตที่กำลังถูกแย่งของเล่น"เด็กๆ ก็ร้องไห้วันแรกกันทุกคนแหละค่ะ เดี๋ยวพอได้เล่นของเล่น ได้เจอเพื่อน เขาก็หยุดร้องเอง พี่เวกัสต้องเข้มแข็งเป็นตัวอย่างให้ลูกสิคะ" เธอยิ้มขำ พยายามปลอบประโลมคุณพ่อตัวโตที่งอแงยิ่งกว่าเด็กสามขวบ"พี่ทำใจไม่ได้จริงๆ" เขาถอนหายใจยาว ดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้หลวมๆ ซบหน้าลงกับลาด

"จะบ้าเหรอคะ!" หญิงสาวยกมือขึ้นตีต้นแขนแกร่งเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว "เด็กสามขวบครึ่งเขาเข้าอนุบาลกันหมดแล้วค่ะ พี่เวกัสจะให้ลูกอยู่แต่ในบ้านได้ยังไง ลูกต้องออกไปเรียนรู้การเข้าสังคมนะคะ""แต่โรงเรียนมันอันตรายนะ" วัชรวิชญ์เริ่มยกเหตุผลร้อยแปดขึ้นมาอ้าง มือหนาลูบแก้มยุ้ยของลูกชายด้วยความแสนรัก "เกิดลูกเราโดนเพื่อนแกล้งล่ะ เกิดครูดูแลไม่ทั่วถึงปล่อยให้ลูกล้มล่ะ แล้วอาหารที่โรงเรียนสะอาดพอหรือเปล่าก็ไม่รู้ เกิดลูกกินแล้วปวดท้องขึ้นมาจะทำยังไง""โรงเรียนที่พี่เวกัสเลือกให้ลูก เป็นโรงเรียนนานาชาติที่ค่าเทอมแพงที่สุดในประเทศนะคะ ระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวดกว่าบริษัทพี่เวกัสอีก อาหารก็เป็นออร์แกนิกทั้งหมด พี่เวกัสจะมากังวลอะไรไม่เข้าเรื่องเนี่ย" อวิกาส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สามีของเธอมีอาการงอแงยิ่งกว่าลูก ตั้งแต่รู้ว่าวินเซนต์ต้องเข้าโรงเรียน เขาก็สั่งลูกน้องไปตรวจสอบประวัติคุณครูทุกคนในโรงเรียนจนวุ่นวายไปหมด"ป๊ะป๊า... โรงเรียนอันตรายเหรอฮะ" วินเซนต์เงยหน้าขึ้นถามบิดา น้ำตาที่คลอเบ้าเริ่มหยดแหมะลงมา อาการกลัวการไปโรงเรียนทวีคูณขึ้นไปอีกเมื่อได้ยิน

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบเปลือกตาบาง อวิกาขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเบาสบายและอิ่มเอมใจอย่างประหลาด ร่างกายแม้จะอ่อนล้าจากกิจกรรมเมื่อคืน แต่หัวใจกลับพองโตไปด้วยความสุข เธอพลิกตัวหันไปทางพื้นที่ฝั่งขวาของเตียง หวังจะซุกตัวเข้าหาอ้อมอกอุ่น แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าหญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่บานประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกเสียก่อน ร่างสูงใหญ่ของวัชรวิชญ์ในชุดลำลองสบายๆ เดินเข้ามาภายในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น และสิ่งที่ทำให้เธอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว คือภาพที่เขากำลังอุ้มเด็กชายวินเซนต์ตัวอวบอ้วนไว้ในอ้อมแขน"ป๊ะป๊าพาหมูอ้วนมาปลุกคุณแม่คนสวยแล้วครับ" ชายหนุ่มเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียง วางลูกชายลงบนที่นอนนุ่มข้างๆ ภรรยา"แอ้! บาปู้!" เด็กชายวินเซนต์ส่งเสียงร้องอ้อแอ้ คลานเตาะแตะเข้าไปหาผู้เป็นแม่ทันที สองมือป้อมๆ พยายามจะคว้าจับเส้นผมของอวิกาเล่น"ตื่นแล้วเหรอครับคนเก่งของแม่" อวิกาหัวเราะเสียงใส รวบตัวลูกชายเข้ามากอดหอมด้วยความมันเขี้ยว "ให้ป๊ะป๊าอุ้มไปกวนคุณย่ากับน้าริชาแต

"พี่ต่างหากที่ต้องขอบคุณ ขอบคุณที่หนูอดทนกับผู้ชายงี่เง่าคนนี้มาได้จนถึงทุกวันนี้... ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ พี่อยากจะกลับไปชกหน้าตัวเองในวันแรกที่เราเจอกัน พี่มันโง่ที่เอาความโกรธแค้นมาทำร้ายผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิต"ถ้อยคำสารภาพที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดทำให้อวิกาส่ายหน้าเบาๆ มือบางเลื่อนขึ้นไปทาบทับหลังมือหนาที่แนบอยู่บนแก้มของเธอ "เรื่องอดีตก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะค่ะ เอวาไม่เคยโกรธพี่เวกัสแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันคือบททดสอบที่ทำให้เราสองคนเข้าใจและรักกันมากขึ้น ถ้าไม่มีอุปสรรคพวกนั้น เราก็คงไม่รู้ว่าความรักของเรามันแข็งแกร่งแค่ไหน""หนูเป็นนางฟ้าลงมาโปรดคนโฉดอย่างพี่จริงๆ" เขาคลี่ยิ้มอบอุ่น นัยน์ตาทอปร

"ผลเลือดของเธอจะออกตอนบ่าย" อารัญเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงราบเรียบติดจะห้วนกระด้าง พยายามใช้เรื่องการรักษามาเป็นข้ออ้างในการเข้าหา "ถ้าค่าโพแทสเซียมยังไม่ดีขึ้น ฉันจะสั่งปรับยาเพิ่ม"นิรินไม่ตอบรับในทันที เธอค่อยๆ แกะพลาสเตอร์ที่ปิดรอยเจาะเลือดออก นำสำลีไปทิ้งในถังขยะใบเล็กข้างเตียง ก่อนจะหันกลับมานั่งหลังตรง"รับทราบค่ะ คุณหมอ"สรรพนามนั้นกรีดลึกลงบนความรู้สึกของอารัญ น้ำเสียงของเธอปราศจากอารมณ์โกรธเกรี้ยว มีเพียงความแห้งแล้งและเหินห่างจนสัมผัสได้ บ่งบอกถึงกา

แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบแสงเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง ทาบทับลงบนพื้นพรมขนสัตว์สีเทาเข้ม ทว่าความสว่างไสวภายนอกกลับไม่สามารถแทรกซึมผ่านบรรยากาศหนักอึ้งที่ปกคลุมอยู่ภายในเพนต์เฮาส์แห่งนี้ได้เลยนิรินนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงคิงไซส์ แผ่นหลังบอบบางตั้งตรง แขนทั้งสองข้างวางประสานกันไว้บนตักอย่างเรียบร้อย หญิงสาวสวมชุดเสื้อเชิ้ตสีเทาตัวโคร่งและกางเกงขายาวที่คินเคยนำมาให้เปลี่ยนเมื่อหลายวันก่อน ผมสีดำสนิทถูกรวบผูกไว้ด้านหลังอย่างลวกๆ ใบหน้าซีดเซียวปราศจากเครื่องสำอางนิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัว ความสับสน หรือแม้แต่ความเสียใจเธอไม่ได้ร้องไห้อีกต่อไปแล้วหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนน้ำตาหยดสุดท้ายเหือดแห้งไปพร้อมกับความคาดหวังลมๆ แล้งๆ ที่เคยเผลอสร้างขึ้นมา คำพูดที่ตรงไปตรงมาและโหดร้ายของผู้ชายคนนั้น ทำหน้าที่เป็นดั่งค้อนปอนด์ที่ทุบทำลายความรู้สึกของเธอจนแหลกละเอียด มันสอนให้เธอตระหนักถึงสถานะที่แท้จริงของตัวเองอย่างถ่องแท้'หน้าที่ของเธอคือทำตัวเป็นคนไข้โง่ๆ บนเตียง! กินยา แล้วก็หุบปากซะ'ประโยคคำสั่งนั้นยังคงดังก้องอยู

"อยากเสนอตัวไปตายเพื่อโชว์ความเสียสละนักใช่ไหม!" อารัญคำรามเสียงต่ำลอดไรฟัน นัยน์ตาของมัจจุราชแผดเผาลงมาด้วยความโกรธจัดที่ทะลุขีดจำกัด "เธอคิดว่าชีวิตของเธอมีสิทธิ์เลือกอะไรได้เองตั้งแต่เมื่อไหร่ นิริน!"เขาก้มลงมาประชิดใบหน้าของเธอ มือใหญ่คว้าเข้าที่ปลายคางเรียวเล็ก ออกแรงบีบจนนิรินต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด"ฉันคือคนที่ดึงเธอขึ้นมาจากความตาย ฉันคือเจ้าของลมหายใจของเธอ!" เขาย้ำสถานะอย่างดุดัน ไร้ซึ่งความทะนุถนอมเหมือนเมื่อเช้า "การที่ฉันเก็บเธอไว้ ไม่ได้แปลว่าเธอมีสิทธิ์มาแส่รู้เรื่องการจัดการของฉัน หรือมีสิทธิ์มาตัดสินใจว่าจะอยู่หรือจะไป!"

"ตอน... ตอนบ่าย รินได้ยินเสียงรถขับเข้ามาเยอะมาก..." เธอหลุบตาลงมองมือตัวเอง ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ "รินเลยเดินออกไปตรงริมระเบียงชั้นลอย... แอบมองลงไปข้างล่าง"ความจริงที่หลุดออกจากปากของนิริน ทำเอาเส้นประสาทของอารัญกระตุกวาบ โทสะที่ซุกซ่อนอยู่ในอกปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็ว"เธอแอบฟังฉันคุยกับลุงเสือ" อารัญสรุปความด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ลมหายใจของเขาหนักหน่วงขึ้น รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมา"รินไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะคะ รินแค่กังวล..." นิรินรีบเงยหน้าขึ้นอธิบาย สองมือเล็กยกขึ้นมาปฏิเสธพัลวัน "รินแค่ได้ยินว่าเขาต้องการตัวริน...""ฉันสั่งเธอว่ายังไง นิริน!"อารัญตวาดลั่น เสียงของเขาดังก้องไปทั่วโซนนั่งเล่นจนคนฟังสะดุ้งเฮือก ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดขึ้นจากโซฟา ยืนตระหง่านค้ำคอผู้หญิงที่กำลังนั่งตัวสั่นอยู่เบื้องล่าง ความเหนื่อยล้าจากปัญหาภายนอกผสมปนเปไปกับความโกรธที่คนตรงหน้าบังอาจฝ่าฝืนคำสั่งขั้นเด็ดขาดของเขา"ฉันบอกให้อยู่แต่ในห้อง ห้ามก้าวออกไปไหนเด็ดขาด! แต่เธอกลับกล้าเดินออกไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องข้างล่างงั้นเหรอ!" เขาชี้หน้าเธอด้วยความโมโห "เธอคิดว่าการที

เขาไม่ได้กลับขึ้นมาเพียงลำพัง คินเดินตามหลังเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสองสามแฟ้มในมือ บอดี้การ์ดหนุ่มมีสีหน้าเรียบตึงไม่ต่างจากเจ้านาย"ส่งรายงานความเสียหายของโกดังท่าเรือมาให้ฉันคืนนี้" อารัญหันไปสั่งงานลูกน้องเสียงห้วนกระด้าง ขณะดึงเนกไทออกจากคอแล้วโยนทิ้งพาดไว้บนพนักเก้าอี้บาร์ "แล้วสั่งให้พวกไอ้เชิดไปสแตนด์บายที่โกดังย่อย เผื่อพวกสภามันเล่นตุกติกส่งคนไปป่วนอีก""รับทราบครับนาย" คินรับคำสั่ง วางแฟ้มเอกสารลงบนเคาน์เตอร์บาร์ "เรื่องสายสืบที่นายให้ตามประกบรถของลุงเสือ...""เอาไว้ก่อน" อารัญยกมือขึ้นห้าม ตัดบทลูกน้องอย่างรวดเร็วเมื่อสายตาของเขาตวัดมาเห็นร่างบอบบางที่นั่งหดตัวอยู่บนโซฟาในโซนนั่งเล่น "แกออกไปได้แล้ว ไปจัดการเรื่องที่สั่งให้เรียบร้อย"คินค้อมศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากเพนต์เฮาส์ไปอย่างรู้หน้าที่ เมื่อประตูบานหนาปิดลง อารัญก็พรูลมหายใจออกทางจมูกหนักๆ เขายกมือขวาขึ้นบีบนวดสันจมูกของตัวเองเพื่อขับไล่อาการปวดหัวไมเกรนที่เริ่มก่อตัวจากการปะทะคารมกับพวกสภามาเฟียชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาในโซนนั่งเล่น กวาดสายตามองนิรินที่ยังคงนั่งกอดเข่า

ความแข็งกร้าวและการประกาศจุดยืนอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจสภา ทำเอาลุงเสือต้องหรี่ตามองประเมินชายหนุ่มรุ่นหลานตรงหน้าใหม่ อารัญไม่ใช่หมอเถื่อนธรรมดาที่สภาจะบีบคั้นได้ง่ายๆ อิทธิพลและเส้นสายในวงการแพทย์ใต้ดินของเขามีความสำคัญต่อพวกมาเฟียมากเกินกว่าที่ลุงเสือจะกล้าแตกหักด้วยความรุนแรงในตอนนี้นิรินที่ยืนฟังอยู่บนชั้นลอย ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่เธอรับรู้แล้วว่าสถานการณ์ที่แท้จริงเลวร้ายแค่ไหน สภามาเฟียต้องการฆ่าเธอเพื่อดับแค้น และอารัญกำลังใช้ตัวเขาทั้งคนบดบังพายุลูกใหญ่เพื่อปกป้องเธอเอาไว้ เขาต้องรับแรงกดดันมหาศาล ต้องสร้างข้ออ้างสารพัด และต้องเอาตำแหน่งของตัวเองไปเสี่ยงปะทะกับผู้กุมกฎสูงสุด