สถานะเพื่อนลับ

เสียงน้ำมันเดือดดังฉ่าเมื่อไข่ที่ตีจนฟูถูกเทลงในกระทะ กลิ่นหอมของไข่เจียวหมูสับลอยคลุ้งไปทั่วครัวขนาดเล็ก ปอยใช้ตะหลิวพลิกไข่ให้สุกเหลืองน่ากินอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะตักใส่จานสองใบที่วางรอไว้บนเคาน์เตอร์จานหนึ่งของเธอ อีกจาน... ของภาระที่อยู่บ้านติดกันหญิงสาวในชุดกางเกงวอร์มสีเทาหลวมโพรกกับเสื้อยืดตัวใหญ่กว่าตัวสองไซส์ถอนหายใจยาว เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม เลื่อนสายตามองนาฬิกาแขวนผนังเจ็ดโมงสิบห้านาทีถ้าเป็นคนอื่น ป่านนี้คงอาบน้ำแต่งตัวเสร็จและเตรียมนั่งกินข้าวเช้าอย่างสบายใจแล้ว แต่สำหรับคนที่มีเพื่อนสนิทชื่อ ‘โซ่’ ชีวิตไม่เคยง่ายดายแบบนั้นปอยคว้าพวงกุญแจที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าว มันไม่ใช่กุญแจบ้านเธอ แต่เป็นกุญแจบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ติดกัน รั้วปูนเตี้ยๆ ระหว่างสองบ้านไม่เคยเป็นอุปสรรค เพราะมีประตูเล็กๆ ที่ถูกเจาะทะลุไว้ตั้งแต่สมัยพวกเธอยังอยู่ประถมเธอเดินข้ามฝั่งไปอย่างเคยชิน ไขกุญแจเข้าประตูหลังบ้านอย่างเงียบเชียบ ภายในบ้านของโซ่เงียบกริบและเย็นเฉียบ พ่อแม่ของเขาน่าจะบินไปดูงานที่ต่างประเทศตั้งแต่เมื่อคืน ทิ้งให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่เฝ้าบ้านตามลำพังเหมือนทุกทีแต่ถึ

รถบิ๊กไบค์เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของคณะวิศวกรรมศาสตร์ โซ่ดับเครื่องยนต์ ปอยรีบคลายอ้อมกอดและปีนลงจากรถทันที คืนพื้นที่ส่วนตัวให้เขาอย่างรวดเร็วที่สุดเธอถอดหมวกกันน็อกส่งคืนให้เขา โซ่รับไปแขวนไว้ที่แฮนด์รถ มือใหญ่เสยผมที่เสียทรงจากการใส่หมวกกันน็อกอย่างลวกๆ แต่กลับดูดีจนผู้หญิงหลายคนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวมอง"เดี๋ยวเที่ยงกูไปรอที่โรงอาหารนะ" โซ่บอกพลางหยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงแต่จังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ที่ดังขึ้นรัวๆปอยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เผลอปรายตามองไปที่หน้าจอโดยไม่ได้ตั้งใจNong Bee: พี่โซ่ถึงยังคะ Nong Bee: บี๋รออยู่ที่หน้าตึกคณะแล้วน้าา ซื้อกาแฟมาเผื่อด้วยค่ะตัวหนังสือที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาความอบอุ่นที่เกาะกุมหัวใจปอยเมื่อครู่ระเหยหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกชาวาบและเจ็บแปลบที่อกข้างซ้ายน้องบี๋... ดาวคณะนิเทศปีหนึ่งที่เพิ่งมีข่าวว่ากำลังคุยๆ อยู่กับโซ่เมื่อสัปดาห์ก่อนความจริงกระแทกหน้าอย่างจังนี่แหละตัวตนของศรัณย์ ผู้ชายลอยชาย เจ้าชู้ คบผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เมื่อคืนอาจจะคุยกับอีกคน เช้านี้

ครืด... ครืด...โทรศัพท์มือถือของปอยที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นเตือน หน้าจอสว่างวาบขึ้น โชว์ข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์ปอยปรายตามองหน้าจอP’Time: เย็นนี้ปอยว่างไหมครับ พี่ว่าจะชวนไปกินกาแฟ แล้วก็ดูโปรเจกต์ตรงที่ปอยติดขัดให้ข้อความจากรุ่นพี่ปีจบที่เพิ่งทักมาคุยกับเธอได้พักใหญ่ พี่ไทม์เป็นผู้ชายที่ตรงข้ามกับโซ่ทุกอย่าง เขาสุภาพ เป็นผู้ใหญ่ ไม่เคยพูดจาทีเล่นทีจริง และที่สำคัญ... เขาแสดงออกชัดเจนว่ากำลังจีบเธอปอยมองข้อความนั้นนิ่งเธอเคยปฏิเสธคำชวนของพี่ไทม์มาตลอดหลายสัปดาห์ เพราะลึกๆ ในใจเธอยังคงรอ... รอให้โซ่หยุดทำตัวลอยไปลอยมา รอให้เขาเห็นว่าคนที่อยู่ข้างเขามาตลอดคือเธอแต่ภาพของน้องบี๋เมื่อเช้า และคำพูดล้อเล่นของโซ่เมื่อครู่ มันเหมือนค้อนที่ทุบกำแพงความหวังลมๆ แล้งๆ ของเธอจนพังทลายถ้ามัวแต่รอคนที่ไม่มีวันหยุดที่เธอ ชาตินี้เธอคงไม่ได้เดินไปไหนแน่ๆปอยสูดหายใจเข้าลึก เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอ แล้วกดเข้าไปในห้องแชตของพี่ไทม์นิ้วโป้งของเธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลอีกต่อไปPoy: ว่างค่ะพี่ไทม์ เจอกันที่ร้านหน้ามอตอนสี่โมงครึ่งนะคะ"คุยกับใครวะปอย"เสียงทุ้มต่ำที่จู

สายตาของเธอเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำหน้าอยู่ข้างคีย์บอร์ดเป็นระยะๆผ่านไปสี่ชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่เหตุการณ์ในโรงอาหาร โซ่เงียบหายไปเลย ไม่มีข้อความ ไม่มีสติกเกอร์ก่อกวน ไม่มีการโทรมาง้อหรือโทรมาด่าเหมือนทุกครั้งที่พวกเธอทะเลาะกันความเงียบแบบนี้ไม่ใช่นิสัยของเขา และมันทำให้ปอยเริ่มกระวนกระวายใจ"ตรงฟังก์ชันนี้ ปอยต้องประกาศตัวแปรให้เป็นโกลบอลก่อนนะครับ ไม่งั้นตอนเรียกใช้มันจะหาค่าไม่เจอ" ไทม์พูดพลางเคาะปลายนิ้วลงบนหน้าจอเบาๆ ก่อนจะชะงักและเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้าม "ปอยเครียดเรื่องโค้ดเกินไปหรือเปล่าครับ คิ้วขมวดเป็นปมเชียว"ปอยสะดุ้งเล็กน้อย รีบดึงสมาธิกลับมาที่คนตรงหน้า "อ๋อ... เปล่าค่ะพี่ไทม์ ปอยแค่คิดตามที่พี่บอกอยู่น่ะค่ะ"ไทม์ยิ้มบางๆ เขาเลื่อนเก้าอี้ของตัวเองขยับเข้ามาใกล้เธออีกนิด เพื่อให้มองหน้าจอแล็ปท็อปได้ถนัดขึ้น ระยะห่างที่ลดลงทำให้ท่อนแขนของเขาแทบจะเฉียดกับไหล่ของเธอ ปอยรู้สึกอึดอัดจนต้องค่อยๆ ขยับตัวเอนหนีไปทางขวาเล็กน้อยอย่างรักษามารยาท"ถ้าเหนื่อยก็พักก่อนได้นะครับ ไม่ต้องหักโหม พี่มีเวลาติวให้ปอยทั้งคืนแหละ" ไทม์พูดด้วย

"พี่สอนต่อดิครับ ผมรอฟังอยู่เนี่ย" โซ่เลิกคิ้วท้าทายไทม์มองหน้าโซ่สลับกับใบหน้าที่ซีดเผือดลงของปอย แม้เขาจะมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นใต้โต๊ะ แต่บรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันก็ทำให้เขารับรู้ได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันไม่เอื้อให้เขานั่งเป็นสุภาพบุรุษสอนหนังสืออีกต่อไป"พี่ว่าวันนี้เราพอแค่นี้ก่อนดีกว่าครับปอย" ไทม์ตัดสินใจปิดแล็ปท็อปของตัวเองลง "ดูท่าทางปอยคงไม่มีสมาธิแล้ว""ใช่ครับ มันไม่มีสมาธิหรอก" โซ่ตอบรับหน้าตาย "มึงเก็บของดิปอย เดี๋ยวกูพากลับ""ไม่ต้องลำบากน้องโซ่หรอกครับ" ไทม์พูดแทรกขึ้นมาทันที ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "เดี๋ยวพี่ไปส่งน้องปอยเอง พี่เป็นคนชวนน้องเขาออกมา พี่ก็ต้องรับผิดชอบพากลับไปส่งให้ถึงบ้าน"โซ่หุบยิ้มทันที เขาลุกขึ้นยืนตามจนเก้าอี้ขูดกับพื้นกระเบื้องเสียงดัง มือใหญ่ยังคงกุมมือปอยไว้แน่นจนดึงร่างของเธอให้ลุกขึ้นตามมาด้วย"ไม่ลำบากครับ บ้านผมกับบ้านมันอยู่ติดกัน กลับทางเดียวกันอยู่แล้ว" เสียงของโซ่กดต่ำลงจนน่าขนลุก "พี่กลับไปเถอะ ทางนี้ผมดูแลเอง"ปอยทนความอึดอัดนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วเธอออกแรงกระชากมือตัวเองจนห