My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ

My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-21
โดย:  Wabibiอัปเดตเมื่อครู่นี้
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
25บท
15views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

"ครอส" ทายาทธุรกิจสีเทาที่ต้องพักการเรียนไปจัดการปัญหาครอบครัว กลับมาเรียนวิศวะอีกครั้งในวัย 23 ปี เขาขึ้นชื่อเรื่องความโหด ดิบ และไม่สนโลก แต่บังเอิญเข้ามาพัวพันกับ "อลิซ" นักศึกษาคณะศิลปกรรมวัย 20 ปี ที่ดูบอบบางแต่มีปมครอบครัวที่แตกร้าว ครอสตั้งตัวเป็นผู้ปกป้องเธอโดยไม่รู้ตัว กฎเกณฑ์ที่เขาสร้างไว้เพื่อกันทุกคนออกไป กลับถูกยกเว้นให้เธอเพียงคนเดียว ท่ามกลางอุปสรรคจากปมในอดีตของทั้งคู่ พวกเขาต้องเรียนรู้ที่จะเยียวยาและเติบโตไปด้วยกัน

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

「澪、本当に離れるつもりなの?」

親友の石川由理恵(いしかわ ゆりえ)が心配そうな顔で言った。「結婚式まで、もうあと2週間しかないのよ。あなた……」

「うん。もう決めたの」

村上澪(むらかみ みお)は彼女の言葉を遮った。

澪の眉間のしわは少しずつ解け、その瞳はまるで凪いだ湖のように静まり返っていた。

「由理恵、その時の私の『死体』と死亡診断書、あなたに頼めるかしら。

私の体質は誰よりあなたが知っているでしょう。どんな怪我もすぐ治る。死なないわ。医者であり親友であるあなただけが、彼を欺けるの。

ごめんね、こんな面倒なことばかり頼んで。いつか必ず、相応しい形でお礼をさせてね」

由理恵は澪の手をしっかりと握り、覚悟を決めたように力強く頷いた。

由理恵の働く病院から出たとき、澪の心は不思議と軽くなっていた。

これでやっと、何もかもに終止符が打たれるのだ。

スマホの着信音が何度も鳴り、澪は唇を噛み締めながら、何食わぬ顔で電話に出た。

「澪、何してたんだ。何度も鳴らしたのに」

「私……」

「いいか!夜8時だ。セントラル・タワーで待ってるからな」

電話の向こうからは焦ったような声がする。「澪に最高のサプライズがあるんだ」

澪の返事を待たずに、向こうは通話を切った。

最後に耳に残ったのは、女の甘い笑い声と艶めかしい喘ぎ声。

画面に表示された見慣れた名前に目を落とし、澪は鼻で笑った。

#小山陸(こやま りく)、カウントダウンのサプライズという文字が、SNSのトレンド1位にあった。

【今夜8時、セントラル・タワーで僕たちの愛の証を刻みます。新しい年、愛は更なる高みへ】

リプ欄は大きな盛り上がりを見せている。

【陸さん、澪さんのこと本当に愛しすぎてる……無理、泣ける】

【セントラル・タワー?毎年毎年、ロマンチックすぎて独身が辛いよ】

【羨ましい!こんな一途なハイスペック男、見たことない】

【一途すぎる男の人って本当に最高。これこそ最強のスパイスだよね】

澪の指先が少し震えた。

SNSを閉じ、スマホの電源を切ろうとしたところで通知が目に留まった。

内容は容易に想像できたが、ついタップしてしまった。

一枚目の写真には肌の白い女性が、澪の婚約者の陸を見つめている。

超ミニスカートから伸びる脚は、きわどいアングルだった。

二枚目は、陸が彼女を抱き寄せ、その手は太ももをねっとりと撫でる。

三枚目は、陸が彼女をベッドに押し倒して激しく絡み合っている姿だった。

その下には、いくつかの動画ファイルが並んでいた。

「陸、教えてよ。私とあなたの婚約者、どっちが可愛い?」

動画の中から、陸の声がした。

「お前の方が、そそる」

澪は顔を赤らめ、それ以上は直視できなかった。

すぐに動画を消しスマホをポケットにしまったが、目の中は真っ暗で、吐き気で胃がよじれそうだった。

よろめきながら壁に寄りかかり、蹲って大きく息を吸い込んだ。

誰もが、澪は最高の男性を見つけたと、世界一幸せな女性だと言った。

けれど、陸が女子大生を囲っていることを知っているのは、澪ただ一人だった。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
25
บทที่ 1
บรรยากาศหน้าลานเกียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ในช่วงสายเต็มไปด้วยความจอแจของนักศึกษา เสียงพูดคุยหยอกล้อดังสลับกับเสียงเครื่องยนต์ของรถที่ขับผ่านไปมา ทว่าเมื่อร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวพ้นกรอบประตูทางเข้าตึก เสียงจอแจรอบบริเวณกลับค่อยๆ เงียบลงโดยไม่ได้นัดหมาย นักศึกษาหลายคนพร้อมใจกันขยับตัวหลบ เปิดทางเดินให้กว้างขึ้นโดยอัตโนมัติ สายตานับสิบสิบจดจ้องไปยังจุดเดียวกันด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นผสมความอยากรู้อยากเห็นครอสในวัยยี่สิบสามปีกวาดสายตาคมกริบมองตรงไปข้างหน้า ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยแผลเป็นจางๆ ตรงหางคิ้วซ้ายเรียบตึง ไม่แสดงอารมณ์ใด เสื้อช็อปสีเลือดหมูที่พาดอยู่บนบ่ากว้างไม่ได้ทำให้ความน่าเกรงขามของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย เขากลับมาเรียนอีกครั้งในฐานะนักศึกษาปีสามหลังจากดรอปเรียนไปจัดการปัญหาธุรกิจของครอบครัวนานถึงสองปีเต็มความเงียบสงัดถูกทำลายลงเมื่อฝีเท้าของใครอีกคนก้าวเข้ามาขวางหน้า"นึกว่าจะเบี้ยวไม่มาซะแล้วไอ้คุณชาย"เจคล้วงกระเป๋ากางเกง ยืนฉีกยิ้มกวนประสาทรอรับเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของตัวเอง ท่าทางสบายๆ ของเจคดูขัดกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวคนตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง"กูรับปากแม่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-21
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
"ฤทธิ์เยอะนักนะนังเด็กนี่ เอามานี่"การยื้อแย่งทวีความรุนแรงขึ้น อลิซถูกผลักจนแผ่นหลังกระแทกกับกำแพงปูน ความเจ็บแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลังแต่เธอยังคงกอดกระเป๋าไว้แนบอก ไม่ยอมปล่อยให้เงินก้อนสุดท้ายถูกแย่งไปห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร บริเวณมุมอับสายตาหลังแท็งก์น้ำขนาดใหญ่ ครอสกำลังยืนอัดควันบุหรี่เข้าปอด สายตาคมกริบมองผ่านกลุ่มควันสีเทาไปยังภาพความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตรงหน้า สันกรามคมนูนขึ้นจากการขบกัด เขาเกลียดความวุ่นวาย เกลียดเสียงโวยวายที่ทำลายเวลาพักผ่อนของเขาชายหนุ่มไม่ได้มีความคิดอยากจะเป็นฮีโร่ช่วยหญิงสาวแปลกหน้า โลกของเขาเต็มไปด้วยการต่อสู้แย่งชิง คนอ่อนแอก็แค่ต้องยอมรับสภาพไปตามระเบียบ เขาแค่รำคาญเสียงกรีดร้องที่ดังรบกวนเวลาสูบบุหรี่ของเขาเท่านั้นครอสพ่นควันบุหรี่ออกมาช้าๆ ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ออกจากมุมมืด ท่วงท่าการเดินของเขาเชื่องช้าแต่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนน่าขนลุก ดวงตาดุดันจดจ้องไปยังชายฉกรรจ์สองคนที่กำลังรุมรังแกผู้หญิงตัวเล็กๆ"ส่งกระเป๋ามาอีหนู อย่าให้กูต้องลงไม้ลงมือ" ชายฉกรรจ์คนแรกง้างมือเตรียมจะตบหน้าอลิซเพื่อตัดรำคาญหมับฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-21
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
"เขา ใคร พนักงานรักษาความปลอดภัยของมอเหรอ" โคลอี้เลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย"เปล่า เป็นนักศึกษาคณะวิศวะ ตัวสูงๆ ใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมู มีรอยแผลเป็นตรงหางคิ้วด้วย หน้าตาเขา... น่ากลัวมาก ตอนที่เขาบีบคอคนของแม่เลี้ยงฉัน เขาทำเหมือนมันเป็นเรื่องปกติมากเลยแก สายตาเขาไม่มีความลังเลเลยสักนิด"โคลอี้เบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินลักษณะของคนช่วยชีวิตเพื่อน มือที่จับอยู่ออกแรงบีบแน่นขึ้นจนอลิซรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ สีหน้าของโคลอี้เปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความตื่นตระหนก"แกบอกว่าแผลเป็นตรงหางคิ้ว สูงๆ หน้าตาดุๆ""ใช่ แกคุ้นเหรอ""คุ้นสิ ทั้งมอตอนนี้ไม่มีใครไม่พูดถึงเขา ผู้ชายคนนั้นชื่อครอส เป็นทายาทธุรกิจกาสิโนที่เมืองนอก เพิ่งดรอปเรียนไปสองปีแล้วเพิ่งกลับมาเรียนปีสามวันนี้วันแรก มีข่าวลือว่าที่เขาต้องดรอปเพราะไปจัดการคนทรยศในแก๊งจนต้องขึ้นศาล แกฟังฉันให้ดีนะอลิซ อยู่ห่างจากผู้ชายคนนี้ให้มากที่สุด เขาเป็นตัวอันตรายระดับที่ไม่มีใครกล้ายุ่งด้วย"คำเตือนของโคลอี้ทำให้อลิซกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท่าทางการลงมือที่เด็ดขาดและเลือดเย็นเมื่อเช้ายืนยันคำพูดของเพื่อนได้เป็นอย่างดี เธอเชื่อสนิทใจว่าเขาคือต
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-21
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
ความเงียบโรยตัวปกคลุมโต๊ะทำงานนานเกินไปจนบรรยากาศอึดอัดแทบขาดใจ อลิซก้มมองมือตัวเองที่ประสานกันแน่นอยู่บนตัก เธอรู้ว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้งานจะไม่มีทางเดินหน้า หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้าทั้งหมดที่มี เธอยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรงและช้อนสายตาขึ้นสบกับผู้ชายฝั่งตรงข้ามตรงๆ"เราต้องเริ่มแบ่งหัวข้อกันแล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ แม้จะมีความสั่นไหวเจืออยู่เล็กน้อยแต่ก็ดังฟังชัดเพื่อนอีกสามคนหันมามองอลิซด้วยสายตาทึ่งๆ ที่เธอกล้าเป็นคนเปิดบทสนทนาครอสไม่ได้ขยับตัว เขายังคงกอดอกจ้องหน้าเธอนิ่ง ดวงตาสีเข้มดุดันคู่นั้นพยายามจับจ้องลึกเข้าไปในแววตาของเธอเพื่อหาความขลาดกลัว แต่สิ่งที่เขาพบคือความพยายามที่จะต่อสู้กับความกลัวของตัวเอง"หัวข้อหลักคือวิเคราะห์พฤติกรรมมนุษย์จากบาดแผลในวัยเด็ก ฉันจะเป็นคนรวบรวมข้อมูลส่วนแรกเอง ธนภัทรกับกานต์ช่วยหาเคสสตาดีมาสองเคส ส่วนพิชญะรับผิดชอบเรื่องสไลด์นำเสนอ" อลิซหันไปแจกแจงงานให้เพื่อนคนอื่นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมาสบตาครอสอีกครั้ง"ส่วนคุณ... พี่ครอส ช่วยรับผิดชอบเรื่องจัดหน้าเอกสารและสรุปรูปเล่มตอนจบได้ไหมคะ"สรรพนามที่หลุดปากเรียกออกไปทำใ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-21
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
วันต่อมา บรรยากาศภายในหอสมุดกลางของมหาวิทยาลัยเงียบสงบตามแบบฉบับของสถานที่ที่ต้องการสมาธิ อลิซมาถึงก่อนเวลานัดสิบห้านาที เธอเลือกโต๊ะตัวใหญ่ตรงมุมในสุดของชั้นสามซึ่งเป็นหมวดหนังสือจิตวิทยา หญิงสาววางกระเป๋าและสมุดจดลงบนโต๊ะ หยิบปากกาขึ้นมาเคาะเบาๆ กับขอบสมุดเพื่อระบายความตื่นเต้นที่ปะปนกับความประหม่าเวลาล่วงเลยมาจนถึงบ่ายสองโมงตรงเป๊ะ เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากหัวมุมทางเดิน อลิซเงยหน้าขึ้นมองและพบกับร่างสูงใหญ่ของครอสที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา เขาอยู่ในชุดนักศึกษาที่ถูกจัดระเบียบอย่างลวกๆ ชายเสื้อหลุดรุ่ยออกนอกกางเกงยีนสีเข้ม แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวกๆ จนถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยสักสีดำสนิทที่โผล่พ้นชายเสื้อช็อปสีเลือดหมูซึ่งถูกพาดไว้บนบ่ากว้างเขาไม่ได้พูดอะไรตอนที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ขาวางพาดกันด้วยท่วงท่าสบายๆ สายตาคมกริบกวาดมองกองสมุดและปากกาบนโต๊ะก่อนจะตวัดขึ้นสบตากับเธอ"หนูจดรหัสหนังสือที่ต้องใช้มาบ้างแล้วค่ะ" อลิซเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ เธอเลื่อนกระดาษแผ่นเล็กที่มีรหัสหนังสือเรียงรายอยู่ไปตรงหน้าเขา "พี่ครอสช่วยหาในหมวดตัวอักษรซีถึงเอฟได้ไหมคะ เดี๋ยวหนูจะไปหาหมวดที่เหลือ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-21
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
เมื่อกลับมาถึงโต๊ะ อลิซก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไปโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองฝั่งตรงข้ามอีก ทว่าความสงบก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเธอรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างจากโต๊ะตัวถัดไปซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักศึกษาชายต่างคณะสามคนกำลังนั่งจับกลุ่มกันอยู่ตรงนั้น พวกเขากระซิบกระซาบและหันมามองทางเธอสลับกับมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือ หนึ่งในนั้นยกโทรศัพท์ขึ้นมาในระดับสายตา เลนส์กล้องหันตรงมาที่อลิซอย่างชัดเจนอลิซขมวดคิ้ว รู้สึกอึดอัดกับสายตาแทะโลมและพฤติกรรมไร้มารยาทของคนกลุ่มนั้น เธอขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหลบมุมกล้อง แต่พวกเขาก็ยังพยายามขยับตาม หญิงสาวเตรียมจะลุกขึ้นเดินไปบอกให้พวกเขาลบรูป แต่คนที่ไวกว่าเธอกลับเป็นผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามครอสปิดหนังสือตรงหน้าเสียงดังปังจนอลิซสะดุ้ง เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก้าอี้ถูกผลักไปด้านหลังอย่างแรงจนเกิดเสียงครูดกับพื้น ชายหนุ่มเดินล้วงกระเป๋าตรงไปยังโต๊ะของกลุ่มนักศึกษาชายพวกนั้นด้วยท่วงท่าที่แผ่รังสีอำมหิตออกมาชัดเจนบรรยากาศรอบโต๊ะตัวนั้นเย็นเยียบลงกะทันหัน นักศึกษาชายทั้งสามคนหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นว่าใครกำลังยืนค้ำหัวพวกเขาอยู่ ไม่มีใครในมหาวิท
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-21
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
"มึงกำลังหาวิธีแฮกกล้องวงจรปิดของคณะศิลปกรรมอยู่หรือไงวะ จ้องซะจอจะทะลุอยู่แล้ว" เจคเอ่ยแซวพร้อมกับฉีกยิ้มกวนประสาทครอสเงยหน้าขึ้นมาปรายตามองเพื่อนด้วยหางตา สันกรามคมขบเข้าหากันเบาๆ ก่อนจะกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์และวางมันลงบนโต๊ะ"กูแค่ดูงานของกลุ่ม" น้ำเสียงห้วนจัดตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจนัก"งานกลุ่มหรือเด็กในกลุ่มมึงกันแน่" เจคหัวเราะในลำคอ เลื่อนตัวเข้ามากระซิบข้ามโต๊ะ "กูเห็นนะเว้ย เมื่อวานมึงเดินกางร่มไปส่งน้องอลิซถึงหน้าหอพัก สาวๆ ในมอช็อกกันเป็นแถวที่ไอ้มาเฟียหน้าตายอย่างมึงยอมให้คนอื่นเข้ามาอยู่ใต้ร่มคันเดียวกัน""มึงว่างมากใช่ไหมเจค ถึงได้ตามเสือกเรื่องของกู" ครอสกอดอกพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในตาเพื่อนสนิทเพื่อปรามให้หยุดพูด"เออๆ กูไม่เสือกก็ได้" เจคยกมือทั้งสองข้างขึ้นยอมแพ้ แต่ก็ยังไม่วายทิ้งท้าย "แต่กูขอเตือนมึงไว้อย่างนะเพื่อน ผู้หญิงแบบน้องอลิซเขาบอบบางเกินกว่าจะมารับมือกับเรื่องห่ามๆ ในโลกของมึง ถ้ามึงไม่ได้คิดจะจริงจัง ก็อย่าเอาตัวไปวนเวียนให้เด็กมันต้องมาเดือดร้อนเพราะมึงเลย"คำเตือนของเพื่อนสนิททำให้ครอสชะงักไปชั่วครู่ เขาไม่ได้ตอบรับอะไรนอกจากคว้าแก้วน้ำข
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-21
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากของมันทันที ทว่าครอสยังไม่หยุดแค่นั้น เขาใช้เข่ากระแทกเข้าที่หน้าท้องของมันอย่างจังจนมันตัวงอเป็นกุ้ง ก่อนจะเหวี่ยงร่างหนานั้นไปกระแทกกับผนังร้านอย่างแรงชายคนที่โดนเก้าอี้ฟาดตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน มันคว้าขวดแก้วบนโต๊ะใกล้ๆ ขึ้นมาฟาดกับขอบโต๊ะจนแตกเป็นปากฉลาม เล็งปลายแหลมตรงมาที่ครอส"มึงแส่เรื่องของพวกกูอีกแล้วนะไอ้เด็กเวร! วันนี้กูจะแทงมึงให้ไส้ไหลเลย!" มันตะโกนก้องพร้อมกับพุ่งตัวเข้ามาหาครอสอลิซเบิกตากว้าง ร้องห้ามด้วยความตกใจสุดขีด "พี่ครอส ระวัง!"ครอสไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งรอจังหวะที่มันพุ่งเข้ามาใกล้ ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบปลายแหลมของขวดแก้วได้อย่างเฉียดฉิว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของมัน บีบจุดเส้นประสาทอย่างแม่นยำและรุนแรงจนมันร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ขวดแก้วในมือร่วงหล่นลงพื้นเขาตวัดขาเตะตัดพับในของมันจนล้มลงไปคุกเข่า ก่อนจะใช้หลังเท้าเตะเสยเข้าที่ปลายคางอย่างหนักหน่วง ร่างของมันหงายหลังตึงหมดสติไปทันทีความเงียบสงัดเข้าปกคลุมร้านกาแฟ ลูกค้าคนอื่นและพนักงานต่างพากันยืนตัวสั่นอยู่หลังเคาน์เตอร์ ไม่มีใครกล้าขยับตัวหรือส่งเสี
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-21
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
"จัดการเอง? ด้วยการยืนตัวสั่นให้พวกมันข่มขู่เนี่ยนะ" ครอสก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ "ฟังฉันให้ดีนะอลิซ"เขาหยุดประโยคไว้แค่นั้น สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าซีดเผือดของเธออย่างพิจารณา ก่อนจะเน้นย้ำทุกถ้อยคำอย่างชัดเจน"ตั้งแต่วันนี้ เลิกเรียนแล้วมาหาฉัน ถ้าฉันไม่เห็นหน้าเธอ... โดนดี"คำสั่งที่เหมือนคำขาดของครอสยังคงดังก้องอยู่ในหัวของอลิซตลอดการเรียนในช่วงบ่าย เธอนั่งเหม่อลอยมองกระดานหน้าห้องเรียนโดยที่เนื้อหาที่อาจารย์สอนไม่เข้าหัวเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกบีบบังคับให้เดินไปในทางที่ไม่อยากไปเริ่มก่อตัวขึ้น เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะยอมทำตามคำสั่งของใครได้ง่ายๆ ยิ่งเป็นคนที่เพิ่งรู้จักกันแค่ไม่กี่วันด้วยแล้วยิ่งเป็นไปไม่ได้หลังเลิกคลาส โคลอี้ชวนอลิซไปกินข้าวเย็นที่โรงอาหารคณะ แต่วันนี้อลิซปฏิเสธ เธอให้เหตุผลว่าต้องไปวาดรูปส่งอาจารย์ที่สตูดิโอ ซึ่งความจริงแล้วมันคือข้ออ้างเพื่อหลีกเลี่ยงการเจอใครบางคนที่อาจจะมารอเธออยู่หน้าคณะตามที่ขู่ไว้อลิซเดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ หลังตึกศิลปกรรมศาสตร์ซึ่งเชื่อมต่อกับอาคารสตูดิโอสำหรับนัก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-21
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
ข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นสุดๆ ทำให้อลิซถึงกับถอนหายใจออกมาแรงๆ เธอรู้ว่าเขาไม่ได้สนใจเรื่องงานกลุ่มเลยสักนิด แต่เธอก็ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาโต้แย้งคนหน้ามึนแบบเขาได้อีก"หนูยังวาดรูปไม่เสร็จ พี่จะนั่งเฝ้าแบบนี้จนถึงเมื่อไหร่คะ""จนกว่าเธอจะยอมลุกไปกินข้าวกับฉัน" ครอสตอกกลับทันควัน สายตาของเขามองไล่ตั้งแต่ใบหน้าจิ้มลิ้มลงมาถึงช่วงไหล่ที่ดูบอบบางเกินกว่าจะแบกรับเรื่องหนักหนาได้ "เธอผอมเกินไปแล้วอลิซ ลมพัดแรงๆ ก็คงปลิว ไปกินข้าว""หนูไม่หิวค่ะ"ครอสไม่ได้ต่อล้อต่อเถียง เขาเพียงแค่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวอลิซ มือหนาที่หยาบกร้านเอื้อมไปคว้ากระเป๋าผ้าแคนวาสของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาสะพายไว้บนบ่าตัวเองอย่างหน้าตาเฉย"ถ้าไม่ไปกินข้าว งั้นก็กลับไปกินที่คอนโดฉัน"อลิซเบิกตากว้าง อ้าปากค้างกับความเผด็จการที่ไร้ขีดจำกัดของผู้ชายคนนี้ เธอรีบลุกขึ้นยืนเพื่อจะแย่งกระเป๋าคืน แต่ความสูงที่ต่างกันมากทำให้เธอทำได้แค่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ตรงหน้าเขา"พี่ครอส! พี่จะมาบังคับหนูแบบนี้ไม่ได้นะ""ฉันบังคับได้ และฉันก็กำลังทำอยู่" ครอสก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาสีเข้มดุดันจ้องล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-21
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status