LOGIN“จับของกูบ่อยๆ ระวังกูปล่อยในมึงสักวัน” “กลัวตายล่ะ” เพราะเป็นคนจัญไรอยู่แล้วเลยเล่นกับเพื่อนที่ศีลเสมอกันถึงเนื้อถึงตัวแบบไม่คิดอะไร แต่ไปไงมาไง ทำไมผีผลักกลายเป็นเราสองคนได้ในกระท่อมกลางนาวะเนี่ย "ไอ้คิน มึง...กี่นิ้วอ่ะ" "เก้าครึ่ง ทำไม" "ก็ว่าอยู่ทำไมเจ็บฉิบหาย ที่แท้ใหญ่กว่าพี่โด้ (ดิลโด้) กูห้านิ้วกว่านี่เอง"
View Moreย้อนไปเมื่อประมาณเกือบสามปีก่อนพอลเตอร์กำลังนั่งทำหน้าตาระรื่นในห้องรับแขกบ้านไร่ขุนเขาโดยมีเจ้าของบ้านและน้องสาวเขากอดอกมองด้วยคิ้วขมวดยับย่นทั้งสองข้างหลังจากรับรู้เรื่องภารกิจที่พอลเตอร์เกริ่นถึงเมื่อหลายเดือนก่อนขุนเขาก็แทบอยากจะเข้าไปถีบยอดหน้าเพื่อนเข้าให้ เพราะนอกจากมันจะเสี่ยงอันตรายแล้ว ไอ้เพื่อนแสนรักยังจะขออนุญาตให้น้องสาวแสนรักของตนปลอมตัวไปพร้อมกับมันเพื่อให้แนบเนียนยิ่งขึ้นตอนนี้ขุนเขาเลยค่อนข้างไม่พอใจพอลเตอร์เป็นอย่างมาก ส่วนต้นหญ้าเองก็ไม่ค่อยต่าง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนพี่ชายต้องเจาะจงเป็นเธอ ทั้งที่เขาน่าจะมีผู้หญิงที่เป็นทีมงานของตนอยู่ไม่น้อย“เหตุผลง่าย ๆ ผู้หญิงในทีมฉันมีแต่ระดับนางงาม หมายถึงหน้าตาอะนะ ไอ้จะไปหาคนหน้าตาบ้าน ๆ ดูซื่อ ๆ หลอกง่ายที่ไว้ใจได้มันก็ออกจากยากไปหน่อยน่ะ”“ไอ้บ้านี่! นั่นปากเหรอวะ”ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจมากนักเพราะชายหนุ่มพูดภาษาอังกฤษเร็วมาก แต่เธอก็พอจับใจความได้ว่าตนถูกเหน็บแนมเรื่องความสวยนะโว้ย“แกกำลังบอกว่าน้องฉันขี้เหร่มากพอจะช่วยงานได้?”“ต้นหญ้าไม่ได้ขี้เหร่ขนาดนั้น แต่เธอดูไม่มีพิษมีภัย เหมาะกับภารกิจมากกว่าสาวแซ่บในทีมฉัน”“
วันนี้เป็นวันเปิดตัวสินค้าและเปิดตัวคู่ค้าคนใหม่ที่เพิ่งตกลงเซ็นสัญญาหลังจากการพูดคุยกันกว่าสามปีกับไฮโซป้อง ด้วยเพราะอีกฝ่ายค่อนข้างมีชื่อเสียงและฝั่งขุนเขาเองก็กำลังก้าวหน้า งานเลี้ยงจึงจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในโรงแรมหรูใจกลางเมืองงานเริ่มไปแล้วเมื่อสามสิบนาทีก่อน แต่เจ้าภาพอย่างขุนเขายังไม่ปรากฏตัวขึ้น มีเพียงเมธีเท่านั้นที่เข้ามารับหน้าให้ เนื่องจากเขาเองก็เป็นหนึ่งในผู้บริหารเช่นเดียวกัน นั่นสร้างความไม่พอใจเป็นอย่างมากให้ก้องเกียรติ เขาคิดว่าชายหนุ่มไม่ให้เกียรติตนและต้องการหักหน้า อาจเพราะเมื่อครั้งในอดีตเขาเคยเล็งธาราเอาไว้ ขุนเขาคงนึกแค้นในใจแล้วเอาคืนเขาในครั้งนี้หารู้ไม่ว่าแท้ที่จริงแล้วขุนเขาไม่ได้นึกแค้นเคืองก้องเกียรติแต่อย่างใด ที่เขายังมาไม่ถึงงานเพราะติดปัญหาใหญ่นั่นคือการแต่งตัวของเมียคนสวยมากกว่า!ธาราในชุดเดรสปักเหลื่อมแสนสวนสีแดงสด มันดูเข้ากันมากกับการแต่งหน้าด้วยลุคเปรี้ยวจี๊ดปากสีเชอร์รีของเธอ หากข้างหน้าไม่แหวกลึกจนเห็นเนินนม และข้างหลังไม่เว้าจนเกือบเห็นก้มก้นงอนงามขุนเขาไม่ยอมให้เมียออกไปจากห้องโดยเด็ดขาดจนกว่าเธอจะยอมเปลี่ยน แม้เขาจะทำให้คู่ค้าไม่พอใจ แต่ชา
ด้วยความเป็นคุณแม่ฟูลไทม์และขุนเขาเองก็มีงานการให้ทำมากมายแม้จะมีเมธีเข้ามาช่วยเหลือบ้างบางครั้งแต่ชายหนุ่มก็ยังยุ่งอยู่เสมอ ยิ่งเวลาผ่าน บริษัทภายใต้การบริหารของเขาก้าวหน้ามากขึ้นถึงขนาดทำการตลาดกับต่างประเทศขุนเขายิ่งทำงานหนักขึ้นจนไม่มีเวลากระทั่งกินข้าวเที่ยงในบางวันต้นน้ำอายุสองขวบแล้วในตอนนี้ จากที่คิดว่าจะทำลูกหัวปีท้ายปี กลายเป็นว่าผ่านไปสองปีแล้วภรรยาสุดสวยยังไม่ตั้งท้องลูกคนที่สองเลย อาจจะเพราะธาราไม่ปล่อยเพราะเธอยังรู้สึกเหนื่อยกับการเลี้ยงลูกด้วยตัวเองด้วย และอีกเหตุผลคือเขาไม่ค่อยมีแรงทำการบ้านหนักเหมือนเมื่อก่อน ครั้นจะให้มานั่งนับวันตกไข่ของเมียมันก็ดูออกจะจริงจังเกินไป เพราะเหตุนั้นธาราจึงลงความเห็นว่าเธอจะแบ่งเบาภาระสามีลงด้วยการกลับไปทำงานคู่กับเขา ส่วนต้นน้ำให้บิดาเป็นคนดูแลในตอนกลางวันไปก่อน จนกว่าเด็กน้อยจะอายุถึงเกณฑ์เข้าโรงเรียนคราแรกมันค่อนข้างยาก เพราะภรรยาคนสวยดูปรับตัวไม่ค่อยได้ พอเวลาผ่านไปสักพักทั้งคู่ก็ชินกินมากขึ้น บริหารเวลาได้ดีขึ้น และแน่นอนว่ามีเวลาในการออกไปนอนคอนโดใกล้บริษัทเพื่ออยู่กันสองต่อสองบ่อยขึ้นวันนี้ก็เช่นกัน สองผัวเมียจัดดินเนอร์เล็ก ๆ
เสียงร้องแสบหูของทารกแรกเกิดดังก้องไปทั่วห้องคลอด ขุนเขามองร่างเล็กขนาดเพียงแค่ไม่กี่กิโลกรัมกำลังถูกทำความสะอาดโดยพยาบาลแล้วยิ้มกว้างปลื้มปรีติ เขาแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ตอนเห็นใบหน้าลูกชายคนแรกของตน ลูกชายที่ตนอุตส่าห์ตั้งใจให้เกิดมา แล้วเขาก็ถือกำเนิดในเวลาต่อมาเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ท่าทางแข็งแรงแถมยังคลอดง่ายเพราะคนเป็นแม่แทบไม่ปวดท้องทรมาน หรือออกแรงเบ่งมากเกินไปด้วย“เก่งมากครับที่รัก”ก้มลงจูบภรรยาแสนรักที่ขมับเธอเพื่อเป็นรางวัลปลอบใจกับการให้กำเนิดของขวัญแสนพิเศษในครั้งนี้ ธารายิ้มหวานตอบกลับ หลุบตามองต่ำไปยังลูกชายของตนแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน“นี่ลูกชายของเรา น้องต้นน้ำ ลืมตามามองลูกหน่อยสิครับคนดี”เสียงนั้นปลุกเธอให้ตื่นอีกครั้ง ธาราเอื้อมมือไปสัมผัสลูกน้อย ก่อนรับเขาเข้ามาอุ้มแนบอก ความรู้สึกต่าง ๆ มากมาย พรั่งพรูออกมากลายเป็นสายน้ำตา เธอร้องไห้ในขณะที่ลูบไล้นิ้วมือไปตามใบหน้าเล็ก ๆ ก่อนเงยหน้ามองสามีเพื่อยิ้มให้เขา“ของขวัญคนแรกของเรา… ขอบคุณนะครับที่มีเขาให้พี่ เราจะเลี้ยงเขาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้”เพราะความอ่อนเพลียเธอจึงไม่พูดอะไรตอบกลับสามีมากนัก ขุนเขายอมให้ภรรยาได้