INICIAR SESIÓNPagkasakay pa lamang nila sa sasakyan, nakatanggap agad si Brixie ng reklamo mula kay Elaine.“Ate Brix, ang sungit talaga ng asawa mo! Hmph!”Hindi napigilan ni Brixie ang mapatawa. Sumulyap siya sa lalaking nakaupo sa tabi niya, tuwid ang tindig at seryoso ang mukha, bago palihim na nag-type ng sagot.“Totoo naman. Medyo nakakatakot nga siya. Hindi ko rin halos magawang makipag-usap sa kanya.”Elaine: “Ha? Pati ikaw natatakot sa kanya? At least, gumaan ang loob ko ngayon.”Napangiti si Brixie bago muling nagtanong.“Ganun ba talaga siya kaseryoso mula pagkabata?”Elaine: “Hmm, hindi ko alam. Nag-abroad siya noong twenty years old siya. Eight years old pa lang ako noon, kaya wala na akong masyadong maalala.”Nag-abroad siya noong dalawampung taong gulang pa lamang at bumalik lang sa Pilipinas noong nakaraang taon. Ibig sabihin, pitong taon siyang namuhay sa ibang bansa?Ngayon lang lubusang naunawaan ni Brixie kung bakit napakahusay magluto ni Connor. Marahil ay nahasa niya ang kanya
Matapos niyang makilala ang lahat ng kamag-anak, napansin niyang hindi pa rin niya nakikita ang ina ni Connor.Medyo naguluhan siya kaya palihim niyang hinila ang manggas nito.“Nasaan ang mother mo?”Saglit na dumilim ang ekspresyon ng mukha ni Connor, pero mabilis din iyong nawala.“Siguro nasa ancestral house siya. Dadalhin kita roon mamaya para makita mo siya.”Hindi pa man tuluyang nawawala ang mga salitang iyon sa hangin ay nagsalita na ang kanyang Grandpa na si Rafaelito.“Sige na isama mo ang asawa mo ancestral house .”Tumango si Connor. Natural niyang hinawakan ang kamay ni Brixie at ginabayan siya patungo sa ancestral house.Bukas ang pinto ng ancestral house. Mula pa lamang sa malayo, makikita na nila ang isang payat na babae na nakaluhod sa prayer mat sa harap ng altar.Nang marinig nito ang mga yabag nina Connor at Brixie, nanatili lamang itong nakaluhod.Wala itong ipinakitang anumang reaksiyon.Si Connor ang unang nagsalita.“Mommy.”Tila inaasahan na niyang hindi siya
Habang nasa byahe sila papunta sa mansyon ng pamilya ni Connor, hindi pa rin maalis sa isip ni Brixie ang sinabi ni Connor.*Sinabi nitong gusto muna niyang magkaroon sila ng oras para sa isa't isa...*Bahagyang pinagpawisan ang mga palad ni BrixiePalihim siyang sumulyap sa lalaking katabi niya na abalang nagbabasa ng mga dokumento. Napakaperpekto ng side profile nito. Makakapal ang mga pilikmata nitong bahagyang nakayuko, matangos ang ilong, at perpektong hubog ang mga labi—hindi masyadong manipis o makapal, at halos walang anumang guhit.Pakiramdam ni Brixie, parang may dalawang magkaibang personalidad si Connor.Sa panlabas, mukha itong aloof, cold, at mahirap lapitan.Pero kapag silang dalawa na lang ang magkasama, nagiging gentle, considerate, at marunong pang magpakilig sa pamamagitan ng mga simpleng salita.Madalas itong biglang magsabi ng mga bagay na diretsahan pero may ibang kahulugan, dahilan para hindi malaman ni Brixie kung paano siya tutugon.“What's wrong? Medyo bored
Wala naman siyang ibang ginagawa kundi magpakasawa sa pagkabagot dahil wala siyang mapaglibangan!Pero nang maalala niya ang tingin sa kaniya ng brother-in-law ni Brixie noong nakaraan, hindi niya maiwasang makaramdam ng matinding pagkailang.At iyong litrato ring ipinost ni Brixie sa WeChat Moments kanina...Pinalaki niya ang larawan at maingat iyong sinuri. Malinaw na may repleksiyon ng kamay ng isang lalaki sa salamin!Sino ang lalaking iyon?Si Dave ba?O ang brother-in-law ni Brixie?Sa pagkakaalam niya, wala si Nathalie sa bahay nila nitong mga nakaraang araw. Kung ganoon, bakit mag-isang sumakay si Brixie sa kotse ng kanyang brother-in-law?Habang mas pinag-iisipan niya ang lahat, lalo niyang nararamdamang hindi na niya maintindihan si Brixie....Naglibang muna si Brixie hanggang lampas alas-nuwebe ng gabi bago siya tuluyang nagpasiyang magtungo sa master bedroom.Sa loob nito ay may walk-in closet na puno ng iba't ibang klase ng damit. Mula underwear hanggang outerwear at mga
Napakaganda ng presentasyon ng mga pagkain at talagang nakakatakam ang amoy ng mga ito.Tumingin si Brixie sa mga pagkaing nakahain, saka kay Connor.Hindi siya makapaniwala.Ang lalaking mukhang napakataas ng standards at halos hindi maabot ng ordinaryong tao ay marunong palang magluto. At hindi lang basta marunong—napakahusay pa!Bago niya pulutin ang kaniyang kubyertos, hindi niya napigilang magtanong nang mahina.“Can I take a picture?”Ngumiti si Connor.“Take as many pictures as you want.”Kaya maingat na hinanap ni Brixie ang pinakamagandang angle at kumuha ng litrato ng mga pagkaing siguradong makakapagpa-crave sa sinumang makakakita.Pagkatapos, ipinost niya iyon sa kaniyang WeChat Moments kasama ang caption na:“Hindi dapat palampasin ang masasarap na pagkain...”Pagkapost niya, nag-angat siya ng tingin at nadatnan si Connor na nakangiti nang bahagya habang pinagmamasdan siya.Bigla tuloy siyang nakaramdam ng kaunting hiya.“Okay, tapos na akong kumuha ng picture. Pwede na t
Nang makitang nakapout lamang si Brixie at walang imik, nahulaan agad ni Connor kung ano ang iniisip nito.“Brixie, tumingin ka sa akin.”Maraming tao na ang tumawag sa kaniya sa pangalan niya.Pero marahil dahil sa malalim at malumanay na boses ni Connor, iba ang dating kapag sa kaniya nanggagaling ang pagtawag na iyon. May kakaibang lambing at tenderness na hindi niya maipaliwanag.Mabilis na tumibok ang puso ni Brixie. Dahan-dahan niyang iniangat ang kaniyang mga matang tila laging may tubig.Nakatitig din sa kaniya si Connor. Napakalalim ng mga mata nito, na para bang may whirlpool sa kailaliman na unti-unting humihila sa kaniya papalapit.“Sinabi ko na sa'yo na iingatan ko ang pagsasama nating mag-asawa. Sana ganoon ka rin. Huwag mong laging iniisip kung paano ka makakatakas sa relasyong ito.”Napakahaba ng pasensiya ni Connor habang mahinahong ginagabayan siya sa bawat hakbang.Tumango si Brixie na para bang nabighani sa mga salita nito.“Hindi naman ako tatakas. Kailangan ko la







