Mag-log inAltheaNanlalamig pa rin yung kamay ko kahit ilang minuto na ang lumipas matapos maputol yung tawag.Tahimik lang akong nakaupo sa gilid ng kama habang mahigpit na hawak yung phone.James.Narinig ko ulit boses niya.At isang tawag lang—parang gumuho lahat ng pilit kong binuo sa sarili ko sa nakaraang limang buwan.“Sweetheart?”Napalingon ako kay Tita Lucia na nakatayo sa may pinto.Concerned yung mga mata niya.“Are you okay?”Mabilis kong pinunasan yung luha sa mukha ko bago pilit ngumiti.“Yeah.”Pero halata namang hindi.Dahan-dahan siyang lumapit bago umupo sa tabi ko.“It was him?”Hindi ako agad nakasagot.Kasi kahit ngayon—ramdam ko pa rin yung bigat ng boses ni James sa dibdib ko.Yung “I love you.”First time niya iyong sinabi nang diretsahan.At mas nakakainis dahil—iyon lang yata yung matagal ko nang gustong marinig mula sa kanya.Mahina akong tumango.Napabuntong-hininga si Tita Lucia.“And?”Napatawa ako nang mahina.Broken.“Mas lalo lang akong naguguluhan.”Tahimik
JamesTahimik lang akong nakaupo sa balcony ng condo habang hawak yung baso ng whiskey.Hindi ko na alam kung pang-ilang gabi ko na itong ginagawa.Hindi na rin ako sigurado kung nakakatulong ba talaga—o mas lalo lang akong nilulunod.Malamig yung hangin.Pero wala iyon kumpara sa pakiramdam ng condo na ‘to simula nang mawala si Althea.Walang ingay.Walang kulit.Walang mahinang tawag niya ng pangalan ko habang nagtatrabaho ako.Nothing.Parang biglang nawalan ng buhay lahat.Biglang bumukas yung sliding door.Napalingon ako.Si Mark.May dala siyang paper bag ng pagkain.“At this point,” sabi niya habang papalapit, “feeling ko kailangan na kitang ampunin.”Napairap ako nang mahina.“Go away.”“See? Ganyan magsalita yung depressed.”Hindi ko na siya pinansin.Tahimik siyang umupo sa harap ko bago inilapag yung pagkain sa mesa.“Karen called me.”Humigpit agad yung hawak ko sa baso.“And?”“She’s worried about you.”Napatawa ako nang walang gana.“Good for her.”Tahimik sandali.Then
AltheaMahina kong isinara yung laptop pagkatapos ng meeting.Tahimik ulit yung buong kwarto.Tanging tunog lang ng heater at mahinang pagpatak ng snow sa labas ng bintana yung naririnig ko.Five months.Limang buwan na akong nasa Canada.At limang buwan ko na ring pilit binubuo yung sarili ko habang palihim na dinadala yung anak namin ni James.Napahawak ako sa tiyan ko nang bigla iyong gumalaw.Maliit lang.Pero sapat para mapangiti ako nang mahina.“Good morning din sa’yo,” bulong ko.Unti-unti nang lumalaki yung tiyan ko ngayon.Hindi na siya kayang itago ng oversized sweaters lang.At sa unang pagkakataon simula nang dumating ako rito—parang mas nagiging totoo na talaga lahat.Biglang may kumatok sa pinto.“Come in,” sabi ko.Sumilip si Tita Lucia habang may hawak na bowl ng prutas.“You skipped breakfast again.”Napangiwi ako.“Hindi naman.”“Althea.”Napatawa ako nang mahina.Busted.Lumapit siya at inilapag yung bowl sa table bago tumingin sa’kin.Mas malambot na yung tingin
AltheaLimang buwan na.At hanggang ngayon, hindi ko pa rin minsan mapaniwalaan.Tahimik akong nakatayo sa harap ng salamin habang nakahawak sa tiyan ko.Hindi na siya katulad dati.Hindi na flat.Hindi na sikreto sa paningin.Maliit pa rin… pero halata na.And somehow—doon ko mas lalong nararamdaman na totoo na lahat.“Baby…” mahina kong bulong habang marahang hinihimas yung tiyan ko.Bigla akong napangiti nang konti.Kasi minsan—pakiramdam ko sumasagot siya.Hindi literal.Pero parang may init sa dibdib ko tuwing kinakausap ko siya.At iyon na yata yung pinaka-nakakatakot.Unti-unti ko na siyang minamahal nang sobra.“Althea?”Napalingon ako agad nang marinig si Tita Lucia mula sa labas ng kwarto.“Breakfast!”“Coming!”Mabilis kong sinuot yung cardigan bago lumabas.Pagbaba ko, agad kong naamoy yung nilulutong pancakes.At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon—parang may konting katahimikan sa loob ko.Hindi pa rin buo.Pero mas maayos kaysa dati.“Sit,” sabi ni Tita Lucia
Althea Malamig pa rin. Pero mas sanay na ako ngayon. Hindi katulad noong unang dating ko sa Canada na parang hinihigop lahat ng lakas ko sa bawat ihip ng hangin. Ngayon, natutunan ko nang huminga kahit masakit. Tahimik akong nakaupo sa maliit na dining table sa bahay ni Tita Lucia habang hinahalo yung mainit na gatas sa tasa ko. “Hindi ka na naman nakatulog?” tanong niya habang inilalapag yung plato ng tinapay sa harap ko. Ngumiti ako nang mahina. “Konti lang.” Hindi totoo. Halos wala. Kasi bawat gabi, may parte ng utak ko na hindi tumitigil. Si James. Paulit-ulit. Yung boses niya. Yung itsura niya noong huling beses kaming nagkita. Yung sakit sa mata niya. Parang kahit anong gawin ko, hindi siya nawawala sa isip ko. Napapikit ako nang mariin bago humigop ng gatas. Kailangan kong tumigil. Kailangan ko. Pero kahit sabihin ko pa ‘yan sa sarili ko araw-araw— hindi sumusunod yung puso ko. “Althea,” mahinang tawag ni Tita Lucia. Napatingin ako sa kanya. Parang alam na
JamesTahimik.Sobrang tahimik ng condo matapos umalis si Althea.At habang tumatagal—mas lalo kong nararamdaman yung pagkawala niya.Parang may malaking parte ng buhay ko yung biglang nawala nang hindi man lang ako handa.Nakasandal lang ako sa couch habang hawak yung phone ko.Still nothing.No messages.No calls.No Althea.Paulit-ulit kong tinititigan yung huling conversation namin.Yung huling message ko na hindi niya sinagot.Yung last seen niya na ilang araw nang walang galaw.Parang unti-unti akong kinakain ng kaba.Biglang bumukas yung pinto ng condo.Napalingon ako agad.Si Mark.May dala siyang kape at pagkain pero agad ding nawala yung casual expression niya nang makita ako.“Jesus Christ,” sabi niya habang inilalapag yung paper bag sa counter. “Mukha kang isang linggo nang hindi natutulog.”Napatawa ako nang mahina.“Feels like it.”Tahimik siyang umupo sa harap ko.“At?”Huminga ako nang mabigat bago isinandal yung ulo sa couch.“She left.”Napakunot noo siya.“What do







