My Wife's Secret Son

Lumipas ang ilang taon mula sa gabing pilit nang ibinaon ni Amara Villanueva sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang alaala. Isang gabi ng luha, kalituhan, at kahinaan—isang gabi na hindi niya inaasahang magbabago sa buhay niya. Hanggang ngayon, nananatili itong isang lihim, isang bagay na tanging siya, ang kanyang mga magulang, at ang kanyang kambal na kapatid na si Althea lamang ang nakakaalam. Sa labas, tahimik ang gabi sa Forbes Park. Ang malawak na villa ng pamilya Villanueva ay maliwanag sa mga ilaw ng street lamps at chandelier sa loob. Bagamat hindi sila pinakamayaman, kilala sila sa kanilang disente at respetadong pamumuhay. Ang Villanueva & Co., isang chain ng mid-range luxury cafes at lifestyle stores sa Metro Manila, ay naging pundasyon ng kanilang status. Hindi sila billionaire, ngunit sa social circles nila, maituturing silang influential at respetado. Nakaupo si Amara sa sofa ng living room, hawak ang kanyang cellphone, habang pinagmamasdan ang malawak na sala na puno

Habang lumalalim ang gabi sa Makati, hindi maalis sa isip ni Amara ang listahan ng mga events na kailangan nilang daluhan bilang engaged couple. Charity gala, business mixers, art exhibitions—sunod-sunod. Para sa kanya, bawat isa ay parang malaking eksamen. Paano ngumiti nang tama? Paano makipag-usap nang natural? Paano hindi mapansin ang kaba sa dibdib habang nakatingin sa kanila ang maraming mata?Sa totoo lang, si Amara ay hindi sanay sa ganitong mundo. Hindi siya tulad ni Athena na parang isinilang sa spotlight. Kaya bawat hakbang, bawat gestura, bawat salita ay pilit niyang ini-adjust. At habang ginagawa niya iyon, iniisip niya rin ang batang lihim niyang dinadala sa mundo—isang sikreto na nagiging dahilan para mas maging maingat at matino sa bawat kilos.Ngunit sa kabila ng kaba, pinilit niyang manatiling kalmado. Pinilit niyang maging “Althea” sa panlabas, kahit sa loob, ang puso niya ay nag-aalab ng kaba at pagtataka sa sarili. Kung may nakakaalam ng totoo niyang sarili, baka

Ang malamig na hangin sa labas ng kotse ay parang nagpapaalala kay Amara na may realidad siyang kailangan harapin. Ramdam pa rin niya ang init ng halik ni Ethan sa labi niya—parang naka-imprint sa bawat hibla ng katawan at puso niya. Ngunit habang nakaupo siya sa passenger seat, tahimik niyang pilit kinokontrol ang sarili. Alam niyang may lihim siyang tinatago, isang lihim na hindi puwede malaman ni Ethan—at mas lalo siyang nababahala dahil mas lalo siyang nahuhulog sa kanya. Tahimik si Ethan nagmamaneho. Ang mga ilaw ng streetlights ay dumadaan sa mukha ni Amara, nagpapakita ng bawat emosyon na pilit niyang itinatago. Napapatingin siya kay Ethan, at kahit simpleng pagtingin lang iyon, ramdam niya ang init sa dibdib niya. Ang mga mata niya ay nakatuon sa kalsada, ngunit nararamdaman niyang nakatitig sa kanya si Ethan mula sa gilid, at ramdam niya ang intensity na nagpapabilis ng tibok ng puso niya. “Althea… are you okay?” mahina niyang bumulong, ramdam ang concern sa boses niya.

Tahimik ang buong bahay nang gabing iyon, ngunit hindi ang sala. Naka-upo si Amara sa couch, yakap ang sarili habang nakatitig sa sahig. Halos hindi siya gumagalaw. Ramdam niya ang bigat ng bawat nangyari ngayong araw—lalo na ang tagpong muntik nang mabunyag ang lahat Si Jayden. At si Ethan. Hindi niya maiwasang bumalik sa alaala ng café, ng paraan ng pagtitig ni Ethan kay Jayden, ang mga obserbasyon ng bata, at ang nakakabalisang tanong ni Jayden kanina. Sa kabilang sofa, nakaupo ang mama niya, si Carmen, seryosong nakatingin sa kanya. Katabi nito ang papa niya, si Ricardo, tahimik pero halatang nag-iisip ng malalim. “Amara…” mahinang tawag ni Carmen. Hindi agad siya sumagot. Tumahimik, dahan-dahan na parang ayaw gumalaw sa bigat ng nangyayari. “Anak,” dagdag ni Ricardo, mabigat ang boses, “we need to talk.” Dahan-dahan siyang napatingin sa kanila. Kita sa mata niya ang pagod… takot… at isang bagay na halos pilit niyang tinatanggihan—ang pangamba na maaaring masira

Dahan-dahang humakbang si Amara sa gitna ng aisle, ramdam ang bawat tibok ng puso niya na parang kasabay ng bawat hakbang. Kanina pa tumutugtog ang entrance song, at habang naririnig niya ang bawat salita, lalo niyang nararamdaman ang bigat ng sandaling iyon. Hindi na siya makakabalik. Hindi na siya pwedeng umatras. Habang papalapit siya sa altar, mas lumilinaw sa paningin niya ang lalaking naghihintay sa kanya—si Ethan Reyes. Nakatayo ito, diretso ang tindig, suot ang itim na tuxedo na lalong nagpapatingkad sa presensya nito. Ngunit hindi ang itsura nito ang nagpahina sa tuhod ni Amara. Kundi ang paraan ng pagtitig nito sa kanya. Parang siya lang ang nakikita nito sa buong simbahan. Napakagat siya sa labi at pilit inayos ang paghinga. Hindi ako si Amara… si Althea ako ngayon, paalala niya sa sarili. Isang hakbang pa. Isa pa. Hanggang sa tuluyan na siyang makarating sa altar. “Take her,” sabi ng officiant habang inaabot siya ng ama niya kay Ethan. Marahang hinawak