Novels by AnneVillamin

AltheaNanlalamig pa rin yung kamay ko kahit ilang minuto na ang lumipas matapos maputol yung tawag.Tahimik lang akong nakaupo sa gilid ng kama habang mahigpit na hawak yung phone.James.Narinig ko ulit boses niya.At isang tawag lang—parang gumuho lahat ng pilit kong binuo sa sarili ko sa nakaraang limang buwan.“Sweetheart?”Napalingon ako kay Tita Lucia na nakatayo sa may pinto.Concerned yung mga mata niya.“Are you okay?”Mabilis kong pinunasan yung luha sa mukha ko bago pilit ngumiti.“Yeah.”Pero halata namang hindi.Dahan-dahan siyang lumapit bago umupo sa tabi ko.“It was him?”Hindi ako agad nakasagot.Kasi kahit ngayon—ramdam ko pa rin yung bigat ng boses ni James sa dibdib ko.Yung “I love you.”First time niya iyong sinabi nang diretsahan.At mas nakakainis dahil—iyon lang yata yung matagal ko nang gustong marinig mula sa kanya.Mahina akong tumango.Napabuntong-hininga si Tita Lucia.“And?”Napatawa ako nang mahina.Broken.“Mas lalo lang akong naguguluhan.”Tahimik

JamesTahimik lang akong nakaupo sa balcony ng condo habang hawak yung baso ng whiskey.Hindi ko na alam kung pang-ilang gabi ko na itong ginagawa.Hindi na rin ako sigurado kung nakakatulong ba talaga—o mas lalo lang akong nilulunod.Malamig yung hangin.Pero wala iyon kumpara sa pakiramdam ng condo na ‘to simula nang mawala si Althea.Walang ingay.Walang kulit.Walang mahinang tawag niya ng pangalan ko habang nagtatrabaho ako.Nothing.Parang biglang nawalan ng buhay lahat.Biglang bumukas yung sliding door.Napalingon ako.Si Mark.May dala siyang paper bag ng pagkain.“At this point,” sabi niya habang papalapit, “feeling ko kailangan na kitang ampunin.”Napairap ako nang mahina.“Go away.”“See? Ganyan magsalita yung depressed.”Hindi ko na siya pinansin.Tahimik siyang umupo sa harap ko bago inilapag yung pagkain sa mesa.“Karen called me.”Humigpit agad yung hawak ko sa baso.“And?”“She’s worried about you.”Napatawa ako nang walang gana.“Good for her.”Tahimik sandali.Then

AltheaMahina kong isinara yung laptop pagkatapos ng meeting.Tahimik ulit yung buong kwarto.Tanging tunog lang ng heater at mahinang pagpatak ng snow sa labas ng bintana yung naririnig ko.Five months.Limang buwan na akong nasa Canada.At limang buwan ko na ring pilit binubuo yung sarili ko habang palihim na dinadala yung anak namin ni James.Napahawak ako sa tiyan ko nang bigla iyong gumalaw.Maliit lang.Pero sapat para mapangiti ako nang mahina.“Good morning din sa’yo,” bulong ko.Unti-unti nang lumalaki yung tiyan ko ngayon.Hindi na siya kayang itago ng oversized sweaters lang.At sa unang pagkakataon simula nang dumating ako rito—parang mas nagiging totoo na talaga lahat.Biglang may kumatok sa pinto.“Come in,” sabi ko.Sumilip si Tita Lucia habang may hawak na bowl ng prutas.“You skipped breakfast again.”Napangiwi ako.“Hindi naman.”“Althea.”Napatawa ako nang mahina.Busted.Lumapit siya at inilapag yung bowl sa table bago tumingin sa’kin.Mas malambot na yung tingin

AltheaLimang buwan na.At hanggang ngayon, hindi ko pa rin minsan mapaniwalaan.Tahimik akong nakatayo sa harap ng salamin habang nakahawak sa tiyan ko.Hindi na siya katulad dati.Hindi na flat.Hindi na sikreto sa paningin.Maliit pa rin… pero halata na.And somehow—doon ko mas lalong nararamdaman na totoo na lahat.“Baby…” mahina kong bulong habang marahang hinihimas yung tiyan ko.Bigla akong napangiti nang konti.Kasi minsan—pakiramdam ko sumasagot siya.Hindi literal.Pero parang may init sa dibdib ko tuwing kinakausap ko siya.At iyon na yata yung pinaka-nakakatakot.Unti-unti ko na siyang minamahal nang sobra.“Althea?”Napalingon ako agad nang marinig si Tita Lucia mula sa labas ng kwarto.“Breakfast!”“Coming!”Mabilis kong sinuot yung cardigan bago lumabas.Pagbaba ko, agad kong naamoy yung nilulutong pancakes.At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon—parang may konting katahimikan sa loob ko.Hindi pa rin buo.Pero mas maayos kaysa dati.“Sit,” sabi ni Tita Lucia

AltheaMalamig pa rin.Pero mas sanay na ako ngayon.Hindi katulad noong unang dating ko sa Canada na parang hinihigop lahat ng lakas ko sa bawat ihip ng hangin. Ngayon, natutunan ko nang huminga kahit masakit.Tahimik akong nakaupo sa maliit na dining table sa bahay ni Tita Lucia habang hinahalo yung mainit na gatas sa tasa ko.“Hindi ka na naman nakatulog?” tanong niya habang inilalapag yung plato ng tinapay sa harap ko.Ngumiti ako nang mahina.“Konti lang.”Hindi totoo.Halos wala.Kasi bawat gabi, may parte ng utak ko na hindi tumitigil.Si James.Paulit-ulit.Yung boses niya. Yung itsura niya noong huling beses kaming nagkita. Yung sakit sa mata niya.Napapikit ako nang mariin bago humigop ng gatas.Kailangan kong tumigil.Kailangan ko.“Althea,” mahinang tawag ni Tita Lucia.Napatingin ako sa kanya.Parang alam na niya agad.“Don’t do this to yourself,” mahinahon niyang sabi.Tahimik ako.Kasi kung sasagot ako, baka masira ako.Bigla kong hinaplos yung tiyan ko sa ilalim ng swe

JamesTahimik.Sobrang tahimik ng condo matapos umalis si Althea.At habang tumatagal—mas lalo kong nararamdaman yung pagkawala niya.Parang may malaking parte ng buhay ko yung biglang nawala nang hindi man lang ako handa.Nakasandal lang ako sa couch habang hawak yung phone ko.Still nothing.No messages.No calls.No Althea.Paulit-ulit kong tinititigan yung huling conversation namin.Yung huling message ko na hindi niya sinagot.Yung last seen niya na ilang araw nang walang galaw.Parang unti-unti akong kinakain ng kaba.Biglang bumukas yung pinto ng condo.Napalingon ako agad.Si Mark.May dala siyang kape at pagkain pero agad ding nawala yung casual expression niya nang makita ako.“Jesus Christ,” sabi niya habang inilalapag yung paper bag sa counter. “Mukha kang isang linggo nang hindi natutulog.”Napatawa ako nang mahina.“Feels like it.”Tahimik siyang umupo sa harap ko.“At?”Huminga ako nang mabigat bago isinandal yung ulo sa couch.“She left.”Napakunot noo siya.“What do

Kinabukasan matapos ang marangyang gabi ng Grand Gala, ang mga larawan nina Edison at Arah ang naging pangunahing laman ng mga pahayagan, social media, at mga prestihiyosong business magazines sa buong bansa. Ang balita tungkol sa pagbubuntis ng asawa ng makapangyarihang CEO at ang pag-usbong ng bagong tagapagmana ng Axion Prime Holdings ay nagdulot ng isang hindi inaasahang malaking pagtaas sa stock market value ng kumpanya. Ang mga investors na dati ay may pag-aalinlangan sa biglaang kasal ay biglang naging kampante at nagpadala ng mga mamahaling regalo sa opisina at sa penthouse bilang pagbati.​Ngunit sa loob ng kanilang tahanan sa penthouse, ang kapaligiran ay nanatiling tahimik, payapa, ngunit may kaunting pormalidad na hindi pa rin tuluyang nawawala.​Mag-isang nakaupo si Arah sa malawak na dining table, marahang hinahalo ang kaniyang mainit na gatas na inihanda ng kanilang kasambahay bago ito umalis upang mamalengke. Tanghali na ngunit hindi muna siya pumasok sa opisina ng Mar

Ang malawak na bulwagan ng hotel ballroom ay tila binalot ng isang mabigat at nakakabinging katahimikan matapos bitawan ni Edison ang kaniyang anunsyo. Ang salitang "tagapagmana" ay umalingawngaw sa pandinig ng mga board members, mga investors, at mga mamamahayag na mabilis na nagsisulat at nag-aagawan sa pagkuha ng larawan ng mag-asawa. Ang mga flashes mula sa mga camera ay sunod-sunod na sumiklab, nagdulot ng pansamantalang pagkasilaw kay Arah, ngunit ang mas matinding nagpadilim sa kaniyang paningin ay ang katotohanang kasasabi lang ng lalaki sa kaniyang tabi.​Si Arah ay nanatiling nakatitig kay Edison, parang napako ang kaniyang paningin sa matikas nitong panga at sa seryosong anyo nito habang kaharap ang mga mamamahayag. Ang kaniyang puso ay pumapalo nang marahas sa loob ng kaniyang dibdib—isang mabilis at takot na ritmo na tila naririnig na ng buong mundo. Bakit niya sinabi ‘yun? Ang sanggol na kaniyang dinadala sa kaniyang sinapupunan ay anak ni Adrian—isang katotohanang alam

​“Edison, masyadong mamahalin ito...” paalala ni Arah habang nakatitig sa hiyas sa kaniyang leeg.​“Bagay sa iyo. At tandaan mo, ikaw ang asawa ng CEO ng Axion ngayon gabi,” seryosong sagot ng lalaki habang nakatitig sa mga mata ni Arah sa salamin. Iniharap niya ang babae sa kaniya at marahang hinawakan ang kaniyang kaliwang kamay, kung saan nakasuot ang kanilang wedding ring. “Nasa labas na ang mga reporters at ang mga board members. Maraming magtatanong, maraming titingin. Pero huwag kang matatakot, Arah. Hawakan mo lang ang kamay ko buong gabi, at ako ang bahala sa lahat.”​Tinitigan ni Arah ang mga mata ni Edison. Gusto niyang maniwala na ang pag-aalalang nakikita niya ay totoo, ngunit ang alaala ng pag-uusap nina Joan at Edison ay muling sumagi sa kaniya. Tungkulin. Negosyo.​“Opo, alam ko po ang gagawin ko,” sagot ni Arah, sabay pilit na ngiti. “Para po sa kumpanya.”​Bahagyang humigpit ang hawak ni Edison sa kaniyang kamay sa narinig, ngunit hindi na siya nakapagsalita dahil ku

Pinanood ni Edison ang bawat hakbang ni Arah papalapit sa kaniyang mesa. Ang folder na hawak ng babae ay bahagyang umuurong sa kaniyang dibdib, tila ginagawa itong pananggalang laban sa kaniya. Sa kabila ng pagpipilit ni Arah na magmukhang pormal, hindi nakaligtas sa matalas na mata ng CEO ang pamumula ng dulo ng ilong nito at ang bahagyang panginginig ng kaniyang mga labi.​“Ipinatong mo na diyan, Arah,” mababang utos ni Edison, sabay turo sa bakanteng espasyo sa kaniyang mahogany desk.​Inilapag naman ni Arah ang folder nang walang nililikhang ingay. “Kung wala na po kayong kailangan, Edison, babalik na po ako sa ibaba para matapos ko na ang mga invoices.”​“Maupo ka muna,” pigil ni Edison sa kaniya bago pa man ito makatalikod. Humakbang ang lalaki papalapit sa kaniya, pinalalim ang titig. “Nakasabay mo ba si Joan sa labas?”​Bahagyang natigilan si Arah, ngunit mabilis ding nakabawi. Tumingala siya kay Edison, pinilit na maging blangko ang ekspresyon ng kaniyang mukha. “Opo. Nagkasa

Napakapit nang mahigpit si Arah sa folder na kaniyang hawak. Ang mga gilid ng papel ay bahagyang nayupit dahil sa higpit ng kaniyang kapit. Ang bawat pagbanggit sa pangalan ni Adrian at sa totoong dahilan ng kaniyang pagbubuntis ay tila nagpapakita sa kaniya ng isang malaking salamin ng kaniyang sariling kahihiyan. Dalawang buwan pa lang ang sanggol sa kaniyang sinapupunan, ngunit sa bawat sandali na tulad nito, nararamdaman niya ang bigat ng mundong kaniyang papasukan para sa kaniyang anak.​“Hindi ko nakakalimutan ang tulong mo, Joan,” malamig na tugon ni Edison, ngunit may bahid na ng pagka-inip ang kaniyang boses. “At binabayaran ko ang utang na loob na iyon sa pamamagitan ng pagpapanatili ng mga shares at posisyon mo rito sa Axion Prime. Pero huwag mong pakialaman si Arah. Kung isasama ko siya sa Grand Gala, iyon ay dahil tungkulin niya bilang asawa ko na humarap sa mga board members at sa media upang tapusin ang anumang natitirang bulung-bulungan.”​“Tungkulin? O dahil gusto mo

Sa kabilang banda, si Arah ay kasalukuyang nasa maliit na opisina ng Marketing Department, abala sa pag-aayos ng mga resibo at invoices. Mas gusto niyang lunurin ang sarili sa trabaho kaysa mag-isip. Tuwing naaalala niya ang mga salita ni Edison kagabi, tila nawawalan siya ng lakas na humarap sa lalaki.​“Mrs. Avelino?” tawag ng sekretarya ni Edison na sumungaw sa pinto. “Pinapatawag po kayo ni Sir Edison sa kaniyang opisina. May mga dokumento po na kailangan ng inyong pirma at direktang clearance.”​Kinabahan si Arah. “Ngayon na po ba?”​“Opo, ma’am. Kaagad daw po.”​Huminga nang malalim si Arah, inayos ang kaniyang sarili, at binuhat ang folder. Naglakad siya patungo sa executive elevator, pilit na pinapakalma ang kaniyang sarili. “Trabaho lang ito, Arah. Huwag kang magpapadala sa nangyari kagabi,” paalala niya sa kaniyang sarili.​Nang bumukas ang elevator sa top floor, naglakad siya patungo sa opisina ng CEO. Ngunit bago pa man niya mahawakan ang door handle, narinig niya ang mga