LOGIN“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
ภายในห้องนอนอบอวลไปด้วยความโหยหาที่สุมอยู่ในใจของ คนทั้งคู่ เสียงเฉอะแฉะจากการดูดดึงริมฝีปากดังแว่วท่ามกลาง ความเงียบ บรรยากาศที่เคยเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่ลุกลามไปทั่วห้องลมหายใจเริ่มกระเส่า หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ทุกสัมผัส ทุกจังหวะ เหมือนทั้งสองต่างก
หมวยลี่: เฮียโยนโทรศัพท์ทิ้งฝันหวาน: โห!!เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบา ๆ เพื่อผลักไล่ความลังเลที่เคยติดค้าง อยู่ในใจให้หลุดพ้นออกไปทั้งหมด เวลาที่ผ่านมาตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ มันกลายเป็นคำตอบของทุกอย่างที่เธอพยายามค้นหาแล้วหมวยลี่: ลี่ตัดสินใจแล้วนะหวานหมวยลี่: เขาไม่ใช่คนใจร้ายคนนั้น ไม่ใช่คนที่จะเ
“อ๊า~อ๊าง”ค่ายก้มหน้า หลุบสายตามองร่องสีสวยที่รัดรอบนิ้วแน่น แรง กระแทกยิ่งดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะผ่อนลงแล้วใช้อีกนิ้วสอดใส่เพิ่มเข้า ไป“อึก~ เฮีย”“เจ็บไหมครับ”“อื้อ เจ็บ~” มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น ความเจ็บทำให้ต้องกัด ริมฝีปากจนช้ำ“หนู อย่ากัดปาก”“ลี่เจ็บ อ๊ะ~”ค่ายพยายามขยับนิ้วช้า ๆ แ
“ขอบคุณค่ะ”“ไม่เจอกันนานเลย สบายดีนะ”“สบายดีค่ะ พี่เจไดล่ะคะ”“พี่สบายดี”บทสนทนาของทั้งสองคนไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปกว่าคำว่าพี่น้อง แต่กลับไม่ถูกใจอีกคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามทันทีที่ค่ายเหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนยิ้มให้หมวยลี่ แล้วยัง กล้าชวนคุยต่อหน้าเขา ความไม่พอใจก็ปะทุพล่านกลางอก สายตาแข็ง







