로그인“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
ทั้งที่ยังขุ่นเคืองจากเรื่องราวที่ทำให้คิดมากตลอดทั้งวัน แต่หมวยลี่ ก็ปฏิเสธไม่ได้เลย เพียงแค่เขาทำเหมือนต้องการ หรือพูดคำหวาน เพียงไม่กี่คำ หัวใจก็พลันอ่อนระทวยขณะกำลังเดินไปยังห้องน้ำที่ว่างอยู่ เสียงปลดล็อกประตูก็ดังขึ้น หมวยลี่เดินต่อไปอย่างไม่ได้สนใจ ทว่าจู่ ๆ ก็มีเสียงของคนที่เพิ่งก้าวขา
กลับไปยุ่ง… ทุกอย่างมันจะมีค่าอะไรคะ”“ฉันไม่ได้คิดจะกลับไป อย่าคิดไปเอง”“แล้วเธอจะโทรมาพูดแบบนั้นทำไม บอกลี่มาสิ พูดความจริง ที่ไม่ใช่คำโกหก”“มาเค้นถามเอาคำตอบจากฉันแบบนี้ ในฐานะอะไร?” ถ้อยคำ ที่เอ่ยอย่างไม่แยแส ทำให้ร่างเล็กชะงัก ลมหายใจสะดุด หัวใจปวดหนึบ จนเจ็บไปทั้งหน้าอกเธอกำลังตัดสินใจ ว
วันต่อมา @มหาวิทยาลัยระหว่างนั่งฟังอาจารย์พูดอยู่ หมวยลี่เอาแต่ฟุ้งซ่านไปถึงเรื่อง เมื่อวาน จึงไม่มีสมาธิเท่าไร ความคิดมันวกวนเต็มไปด้วยคำถาม มากมาย“แกจะไปออกงานกับพี่คลื่นเย็นนี้ใช่ไหม”“อื้อ”“ลูกชายคนเล็กน่ะเหรอ” ฝันหวานละสายตาจากอาจารย์ที่กำลัง อธิบายเนื้อหา หันมามองหมวยลี่ที่นั่งข้างกัน“อ
“ดูผิดอะดิ”“ไม่เป็นไร ๆ กายกินข้าวหรือยัง หิวไหม”“เอาไว้กินตอนเที่ยงพร้อมเพื่อนคนอื่นก็ได้”หนุ่มหล่อสำรวจสายตาไปตามมุมห้อง เขาไม่ได้มีเจตนาไม่ดี แค่อยากรู้ว่าเพื่อนคนสวยมีแฟนแล้วหรือยัง พอไม่เห็นรูปคู่ รองเท้า หรือของใช้ผู้ชายสักชิ้น เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก จนเกือบเผลอยิ้ม“นั่งรอก่อน







