LOGIN“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
เธอไม่เคยนึกเลยว่าจะเอาผู้ชายคนนี้ได้อยู่หมัด แถมยังเชื่องขนาดนี้“เสร็จแล้วครับ หนูจะกินเลยไหม?”“กินเลยก็ได้ค่ะ… หิวแล้ว”คำว่า หิว จากเสียงหวานนั้น ไม่ได้หมายถึงอาหาร แต่หมายถึง อย่างอื่นที่ค่ายเองก็รู้ดี เขาได้แต่ส่ายหน้าด้วยความรู้สึกมันเขี้ยว ก่อนจะ หันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องครัวเพื่อเตรียม
ตามร่างกายพลันลุกชันไปทั้งตัวหน้าท้องเนียนเกร็งกระตุก เธอใช้มือขยุ้มเส้นผมอีกฝ่ายอย่าง ลืมตัว เสียงครางหวานดังก้องไปทั่วอย่างลืมอายเมื่อลิ้มรสน้ำหวานจนพอใจแล้ว ค่ายก็ดึงหมวยลี่ให้กลับลงมา ในสระน้ำอีกครั้ง เขาจัดแจงท่าทางให้เธอยืนหันหน้าชนกับขอบสระ จากนั้นก็จับสะโพกมนยกโก่งขึ้นแล้วค่อย ๆ นำปลาย
รถสปอร์ตคันหรูกำลังแล่นไปบนถนน ในรถเปิดเพลงคอลเบา ๆ พร้อมเสียงใสที่พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด หมวยลี่เอาแต่เล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ คนที่นั่งหลังพวงมาลัยฟังปลายทางของทั้งสองคือเมือง Villefranche-sur-Mer เมืองชายทะเลเล็ก ๆ ที่เงียบสงบ ตั้งอยู่ไม่ไกลจากนีซหมวยลี่ไม่เคยไปและไม่เคยเห็นมาก่อน จึงตื่นเ
หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัว ทั้งที่เป็นห่วงแทบตาย แต่คำตอบที่ได้ กลับสวนทางในสิ่งที่กำลังกระวนกระวาย เธอรีบผละตัวออกมองค้อนคน ที่กำลังยิ้ม แม้จะซับเลือดออกแล้วแต่ที่โพรงจมูกยังมีคราบสีแดงติดอยู่“ลี่เป็นห่วงรู้ไหม”ค่ายหัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะก้มลงกดปลายจมูกบน พวงแก้มนุ่มของเธออย่างมันเขี้ยว แล







