รัก•เจ็บ•ลึก(เพื่อนพี่ชาย)

รัก•เจ็บ•ลึก(เพื่อนพี่ชาย)

last updateÚltima atualização : 2025-09-19
Por:  PhilipnanaEm andamento
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 classificação. 1 avaliação
48Capítulos
7.8Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

⚠️Trigger Warning​ / คำเตือน⚠️​ ฉากข่มขืน​ -​ ไม่สมยอม​ -​ ใช้ความ​รุนแรง​ -​ ทำร้ายจิตใจ​ -​ ข่มขู่​ -​ แท้ง​ -​ถ้อยคำ​หยาบคาย​ ​​​​รัก°เจ็บ​°ลึก​ (เพื่อนพี่ชาย) ครูซ เขาไม่ชอบเด็กที่พูดไม่รู้เรื่อง​ แต่เป็นเธอเองที่วิ่งเข้าหาเขาก่อน​ เสนอมาเขาก็สนองกลับ แค่นั้นเอง..  ​​​​​​ฮันน่า เธอแค่ผู้หญิงธรรมดา​คน​หนึ่ง​ที่ต้องการความรักจากใครบางคน​ แต่เขากลับมองข้ามมันตลอด "พะ..พอได้แล้วหนูเจ็บ​ ฮึก!"  "หุบปาก​"  "ฮึก~"  "ไสหัวออกไปก่อนแฟนฉันมาเจอ" "ฮะ..ฮึก" "ถ้ามันจะตายก็รีบตายไปซะ" "...."   นิยาย​เรื่อง​นี้เกิดขึ้นจากจินตนาการ​ของนักเขียนที่อยากเขียน​ ไม่มีเจตนา​จะพาดพิงถึง​สถานที่​หรือผู้อื่นแต่อย่างใด​ นิยาย​ไม่ได้อิงจากความเป็​นจริงทั้งหมด​ อ่านเพื่อความบันเทิง​เท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาน​ใน​การ​อ่าน​

Ver mais

Capítulo 1

INTRO

Two hours earlier, I signed a waiver at a private research clinic outside Newark.

The coordinator tapped the tablet in front of me. “After you take the dose, we’ll monitor you for five hours. If your vitals are stable when you leave, any delayed reaction afterward is not our liability.”

She had said it twice already. The meaning was clear: if I died after walking out, it had nothing to do with them.

I signed anyway.

Adrian and I had only eighteen thousand dollars left to repay. After five years of collectors, overdue notices, double shifts, and counting every grocery receipt, the end was finally close. I thought one more risk could buy us a new beginning.

So I swallowed the drug.

Five hours later, they gave me a prepaid debit card and sent me home.

By the time I reached our basement apartment in Queens, pain was spreading through my lower back, and my mouth tasted like rust. I stopped outside the door, heard enough from Adrian’s phone call to understand everything, then covered my mouth as blood surged up my throat.

My parents were alive.

Liz was alive.

The debt was fake.

And the past five years had only been a punishment.

I wiped the blood on my sleeve, unlocked the door, and went in.

Adrian hung up at once. His eyes dropped to the red stain near my cuff.

“What happened?”

He came over and reached for my arm, but I stepped back.

“Cranberry juice,” I said. “It leaked in my bag.”

His worry disappeared too quickly. “You scared me. I thought you were hurt.”

Then he saw the card in my hand.

“Where did that come from?”

“A bonus.”

“From the hotel?” His tone sharpened. “Your manager suddenly became that generous?”

“There was a private event. A drunk guest left a huge tip. The staff split it.”

“How much?”

“Enough.”

“Evelyn.”

“Eighteen thousand.”

Adrian stared at me, suspicion darkening his face. “Exactly what we owe?”

“You said that was the last amount.”

He gave a cold laugh. “Did you steal it?”

My fingers tightened around the card.

After five years of working myself sick to pay off a debt he knew never existed, that was still the first thing he thought of me.

“No,” I said. “I earned it.”

He watched me for a moment longer before taking the card.

“I’ll make the payment tomorrow.”

Of course he would. There was no payment to make, no creditor waiting, no debt left by my dead family. There was only a number they had chosen to keep me suffering.

Adrian set the card on the dresser and turned toward the hot plate. “What do you want for dinner?”

I looked around the apartment: one mattress, one broken dresser, a folding table, and a bathroom door that never closed properly. There was no kitchen, only a hot plate and two chipped bowls.

For five years, I had believed this was the price of love.

Now I knew it was a stage.

“Adrian,” I asked, “aren’t you tired?”

He glanced back. “Of what?”

“Living like this.”

He smiled faintly. “We’re almost through it. I know these years were hard, but I cut ties with my own family to marry you. This was the price.”

No.

He had given up nothing.

I looked at him and asked, “Do you still think I was wrong to take Liz’s money?”

His hand stopped on the cupboard handle.

“Why bring that up now?”

“I want an answer.”

“She’s gone, Evelyn. What’s the point?”

“Answer me.”

His face hardened. “Yes. You were wrong.”

“She was gambling, Adrian.”

“She was young.”

“She was twenty-two.”

“She was adopted,” he snapped. “She needed security. That money made her feel safe.”

“She was losing thousands a night in back rooms and private poker games. If I hadn’t stopped her, she would have dragged Mom and Dad’s money down with her.”

“You always make it sound noble.”

“It was the truth.”

“No.” His voice turned cold. “You humiliated her because you couldn’t stand your parents giving her anything.”

I stared at him.

“So that’s what you think?”

“What else should I think?” He laughed bitterly. “You had no problem asking for a Cartier watch for your birthday, but when Liz needed spending money, suddenly you became responsible?”

“That was the first birthday they agreed to spend alone with me,” I said. “One dinner. One gift. Was that so terrible?”

“Liz needed reassurance.”

“She got a ballroom at the Plaza every year.”

“Because she came into that house with nothing. You already had everything.”

The room went still.

Then Adrian said, “You were vain, Evelyn. Always comparing, always counting. That’s why you needed to learn.”

Pain twisted through my back. I gripped the dresser.

He noticed, but only frowned. “You look pale.”

“I’m fine.”

“You survived five years without luxury,” he said. “Maybe that proves you needed perspective.”

Blood rose again, hot and metallic.

“And Liz?” I asked. “Did she need perspective too?”

His jaw tightened. “Liz suffered enough.”

There it was.

Liz had suffered enough.

I had not.

Adrian turned back to the hot plate. “Besides, these years weren’t all bad. We had each other.”
Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos

avaliações

เจนจิรา
เจนจิรา
สงสารนางเอกมาก
2026-04-10 01:10:53
0
0
48 Capítulos
INTRO
เมื่อสามปีที่แล้ว@ผับ"ทางนี้ฮันน่า!" เสียงตะโกนเรียกแข่งกับเสียงเพลงภายในผับหรูแห่งหนึ่ง หญิงสาวเจ้าของชื่อขยับตามองไปยังที่มาของเสียง ก่อนจะเห็นเพื่อนสนิทยืนโบกมือเรียกอยู่มุมหนึ่งของร้าน เท้าเล็กรีบตรงไปหา"อยู่ได้ไม่นานนะ กลัวเฮียรู้" ทันทีที่ถึงโต๊ะเรียวปากชมพูเอ่ยบอกกับเพื่อน เธออยู่นานไม่ได้ ไม่รู้ว่ามีใครแอบตามมาหรือเปล่า"เหมือนกัน" "แล้วนี่ไปไหนกันหมด" พลางมองไปรอบ ๆ บริเวณที่ยืนอยู่"ออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก" "ขอเพียว" เธอมันพวกอ่อนหวานที่ไม่อ่อนหวาน อ่อนแอแต่ทันคน นี่แหละนิสัยเธอ ถึงอยากนั้นความแสบซนก็มีในตัวเธอเช่นกัน"จัดไป~" ฮันน่า น้องสาวคนสวยของวาฟิกซ์และฟลินต์ หญิงสาวเจ้าของความสูง 173 เซนติเมตร อายุ 20 ปี เธอมีใบหน้าสวยเป็นเอกลักษณ์ ปากนิดจมูกหน่อย ไหนจะหุ่นที่สวยราวกับนางแบบ ไม่แปลกที่พี่ชายทั้งสองจะหวงยิ่งกว่าไข่ในหิน วันนี้เป็นอีกวันที่เธอแอบพี่ชายทั้งสองมาเที่ยวกับเพื่อน ๆ กลุ่มเธอมีกันทั้งหมด 4 ได้แก่.. ฟ้าคราม ฟ้าสวย คีรินและขุนพล ฟ้าครามกับฟ้าสวยเป็นคู่ฝาแฝดกัน แฝดชายหญิง ซึ่งตอนนี้เธอเฝ้าโต๊ะอยู่กับฟ้าสวยแค่สองคน เพราะหนุ่ม ๆ ออกไปสูบบุหรี่กันด้านนอก ระหว่า
Ler mais
ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น
"ปล่อย" แววตาเจ้าเล่ห์แฝงรอยยิ้มน่ากลัวถูกส่งไปให้คนที่เดินมาขวางทางเขา"หลบ" น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าเกรงขามเอ่ยบอกเด็กหนุ่ม ขุนพลไม่มีท่าทีกลัวครูซเลยกสักนิด เขายังคงยืนขวางอยู่แบบนั้น"ฮะ เฮียครูซ" ฮันน่าเรียกเพื่อนพี่ชายเสียงสั่น เธอกลัวครูซจะทำอะไรเพื่อนตัวเอง "อยากให้เฮียบอกมันไหม" หมายถึงวาฟิกซ์ ถ้าฮันน่ายังยืนยันจะไปต่อกับเพื่อน เขาคงต้องใช้วาฟิกซ์มาขู่เธอ"ไม่นะคะ!" เธอเบิกตาโพลงมองเขาอย่างตกใจ กลัวครูซจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องพี่ชายตัวเอง ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ เธอตายแน่"งั้นก็กลับ" กระตุกแขนเบา ๆ เพื่อบอกให้เธอเดินตามเขาไป"ฉันกลับก่อนนะขุนพล!" ฮันน่าเอี้ยวตัวตะโกนบอกลาขุนพล อย่างน้อย ๆ เพื่อนก็รู้ว่าเธอกลับแล้ว ดีกว่าไม่มีใครรู้เลย"...." ด้านขุนพลมองตามทั้งสองไปแววตาเรียบนิ่งยากจะคาดเดา เขามองครูซลากฮันน่าไปจนสุดสายตา ก่อนจะกลับไปหาเพื่อนคนอื่น ๆ ที่รออยู่โต๊ะตึกตึก.."ฮันน่าล่ะขุนพล" ฟ้าสวยมองหาฮันน่า ไหนขุนพลบอกว่าไปตาม ทำไมเขาถึงกลับมาคนเดียว แล้วอีกคนล่ะ"กลับไปแล้ว" "หมายความว่าไงกลับไปแล้ว?" ทำไมหญิงสาวถึงทิ้งเพื่อนกลับก่อน ทั้งยังไม่เข้ามาลาใครสักคน หรือว่าพี่ชายเธอจับได
Ler mais
ตอนที่ 2 ไม่เหมือนเดิม
ปัจจุบัน"เมื่อไหร่จะจบวะแม่งโคตรเหนื่อย" "แกจะบ่นอะไรนักหนาคีริน เรียนก็ไม่ค่อยมาเรียนยังบ่นอีกนะแก" ฟ้าสวยว่าให้เพื่อนตัวเอง นับครั้งได้ที่คีรินมาเรียนกับเพื่อน ยิ่งวันไหนเข้าเช้าอย่าหวังว่าจะได้เห็นเขา"มีมึงอยู่ทำไมกูต้องเรียน" อีกคนตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ"ไอ้พวกผู้ชายปากปีจอ" ฟ้าสวยไม่ซีเรียสที่เพื่อนทั้งสามมักแทนตัวเองว่ากูมึงกับเธอ อยากแทนแบบไหนแทนไปเถอะ เธอไม่ได้โฟกัสเรื่องคำพูดมากนัก แค่เพื่อนจริงใจก็ดีมากแล้วสำหรับเธอ บางคนพูดหวานแต่แสร้งทำเป็นดีมีให้เห็นถมเถไป "แล้วพวกมันไปไหนกันหมดวะ" คีรินถามโดยที่หน้ายังฟุบอยู่บนโต๊ะหินอ่อน พวกเขาเพิ่งเลิกคลาสเลยพากันมานั่งพัก ทว่าเพื่อนอีกสามคนหายไปไหนกันไม่รู้ตั้งแต่ลงมา"ฮันน่าไปห้องน้ำ สองตัวนั้นไม่รู้ไปไหน""เรียกพี่ว่าตัวซะด้วย" เป็นปกติของคู่พี่น้องเธอ ฟ้าครามก็ใช่ว่าจะพูดเพราะกับเธอสักหน่อย"คิดถึงกูหรือไง" แต่แล้วเสียงคนที่เพิ่งถามหาก็แทรกเข้ามา ทั้งสองหันไปมองยังด้านหลังพร้อมกัน"ฮันน่าอะ""ไม่ได้ไปกับพวกกู""...." ขุนพลได้ยินดังนั้นจึงรีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาคนตัวเล็กทันที เขานึกว่าเธออยู่กับสองคนนี้เลยไม่ได้สนใจ"อยู่ไหน"
Ler mais
ตอนที่ 3 ไม่ปกติ
"เฮียฟลินต์สุดหล่อของ​ฉันมาส่งเธอเหรอยัยฮันน่า!""ใช่" พยักหน้าตอบ"อร๊ายย ทำไมแกไม่บอกฉันตั้งแต่เมื่อคืน!" ถ้ารู้ว่าฟลินต์มาเธอจะตื่นมาแต่งหน้าแต่งตัวสวย ๆ มารอเจอหวานใจในจินตนาการของเธอแต่เช้า​มืด​"ทำไม?" "ฉันจะได้แต่งตัวให้สวยกว่านี้ไง" หญิงสาวบิดตัวไปมาอย่างเขินอายเมื่อพูดถึงพี่ชายของเพื่อน มาถึงก็เห็นรถฟลินต์ขับออกไปพอดี เฉียดกันนิดเดียว"เหมือนเฮียเขาจะมองมึง" ไม่วายฟ้าสวยจะโดนคู่ปรับอย่างคีรินจิกกัดเข้าให้ เธอคลั่งไคล้ฟลินต์มาก เพราะฟลินต์ตรงสเปคเธอทุกอย่าง ปากจัดแต่ใจดีและอ่อนโยนแบบฮาร์ดคอร์ หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วนอกจากฟลินต์คนเดียว"ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้บักคีริน""อย่ามาพูดอีสานใส่กู" ฟ้าสวยเธอเป็นลูกครึ่งอีสานกรุงเทพ เลยไม่แปลกที่เธอจะพูดอีสานได้ แล้วทุกครั้งที่ทะเลาะกันเธอมักจะด่าเป็นภาษาอีสานให้เพื่อนงง"ไม่ ฉันจะเอาไว้ด่าแก" กลายเป็นตอนนี้ทั้งสองมานั่งเถียงกันเอง ฮันน่าส่ายหัวให้เพื่อนอย่างเหนื่อยใจ ไม่ว่าจะทำอะไรฟ้าสวยและคีรินก็หาเรื่องมาทะเลาะกันจนได้ "เสี่ยขุนพล~" เจ้าของชื่อปรายตามองเล็กน้อย​ พลางเดินมานั่งสีหน้าเรียบนิ่ง ในแต่ละวันไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไร เพราะบุคลิ
Ler mais
ตอนที่ 4 คุ้น
ณ โรงแรม"ที่นี่เหรอมิริน?" คิ้วสวยขมวดเป็นปม เธอเงยหน้ามองยังโรงแรมที่มิรินพามา ซึ่งมันไกลจากมหา'ลัยมาก ไหนตอนแรกมิรินบอกว่าไม่ไกลไง มิรินโกหกเธออย่างนั้นเหรอ? "ใช่ ที่นี่แหละ" หญิงสาวส่งยิ้มให้คนตัวเล็กก่อนจะเดินเข้าไปยังด้านในโดยไม่รอเธอ ฮันน่ามองตามแผ่นหลังเพื่อนที่ไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่​ เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะตามไป ฮันน่าไม่ลืมที่จะส่งโลเคชั่นให้ขุนพล เพราะมันคือคำสั่งจากอีกคนที่ย้ำเธอมาตลอดทาง เขาส่งข้อความกำซับให้เธอส่งที่อยู่ให้ ไม่อย่างนั้นเขาจะตามมาถึงที่ และเธอก็เชื่อว่าขุนพลทำจริง เพราะเขาไม่เคยพูดเล่นเลยสักครั้ง Line! ขุนพล : ไหนบอกไม่ไกล อีกนิดออกนอกกรุงเทพแล้วฮันนา : เราก็ไม่รู้ มิรินบอกเองว่าใกล้มอขุนพล : แม่งตลอดเลย กำลังไปฮันนา : ขุนพลไม่ต้องมานะ มันไกลไร้การตอบกลับจากอีกคน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าขุนพลกำลังมาหาเธอ และฮันน่าต้องถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่สอง เธอเลือกอะไรได้บ้างตอนนี้"ฮันน่า!" คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองยังเจ้าของเสียงเรียก เท้าเล็กรีบสาวยาว ๆ ตรงไปหาด้วยความเร่งรีบ​"มาแล้วเหรอ" เธอหมายถึงคนคุยมิริน"ใช่ รออยู่บนห้องแล้ว" มิรินแสดงอาการตื่นเต้นดีใจจนป
Ler mais
ตอนที่ 5 ไม่ชอบคนล้ำเส้น
"ไงมึง​ กูนึกว่าตายคานมไปแล้ว" ทันทีที่​ก้าวเข้ามาในห้อง​วีไอพี​ส่วนตัว​ วาฟิกซ์​พ่นคำทักทาย​เพื่อนตัวเองทันที​ ช่วงนี้​ครูซไม่ค่อยโผล่​หัวมาให้เพื่อนได้เห็นหน้าค่าตาสักเท่าไหร่​ ไม่รู้ว่าติดธุระ​หรือติดอะไรกันแน่ถึงได้ทำตัวยุ่ง​ขนาดนั้น"ใครมันจะเหมือน​มึง" คนมีเมียเป็นตัวเป็นตนอย่างวาฟิกซ์​จะไปรู้อะไร​ มีเมียดีไม่พอทั้งยังเก่งและขยันอีก​ หาได้จากที่ไหนแบบนี้​"ทำใจนะน้อง​ พอดีพี่มันคนเอวหวาน" "มั่นหน้ามาก" แม้​อายุของพวกเขาใกล้จะเข้าเลขสี่​แล้ว​ก็ตาม​ ความจิกกัดทะเลาะ​กันเหมือนเด็กไม่เคยหายไปจากสองคนนี้เลยสักครั้ง​ ครูซจะนิ่งเวลาอยู่ต่อหน้า​คนอื่น​ แต่กับเพื่อนเขาจะเป็นคนที่พูดมากที่สุด​ เหมือนทุกคนเป็นความ​สบายใจ​ให้กับเขาไปแล้ว​"เป็นไงบ้างวะงานที่โกดัง​" กวนพอได้ชื่นใจ​ หลังจาก​หาที่นั่งได้วาฟิกซ์​จึงถามถึง​เรื่อง​งานที่เพื่อน​กำลัง​ทำอยู่​ แม้จะเป็นห่วง​แค่ไหน​ แต่เขาเชื่อ​ว่าครูซจัดการปัญหา​ได้แน่นอน​"เริ่มเข้าที่แล้ว" ตอบเสียงเรียบ"ดีแล้ว​""แล้วไอ้เจ้าของร้านมันไปไหน" ครูซถามหา​เจ้าของร้าน​อย่างไมเนอร์​ แขกมาเยี่ยม​ทั้งที​ ทว่าเจ้าของ​ไม่ออกมาตอนรับ​ แบบนี้​มันใช้ได้​ที่ไห
Ler mais
ตอนที่ 6 ดูเป็นเดือดเป็นร้อน
วันต่อมา@ร้านเหล้า​"ทำไมนานั่งคนเดียว" นำทัพหย่อนก้นนั่งลงฝั่งตรงข้ามหญิงสาวที่เป็นคนโทรเรียกเขาให้ออกมา "เบื่อ" พลางยกแก้วเหล้ากระดกลงคอ"ไอ้ครูซไม่อยู่?""อืม" นัยน์ตา​คมลอบมองหญิงสาว​ตรงหน้า​ มิเกลยกเหล้าดื่มพลางมองไปรอบ​ ๆ​ ร้าน"ทะเลาะกันหรือไง" นำทัพเอนตัวพิงโซฟา​ เขาจะนอนอยู่​แล้ว​ แต่มิเกล​ดันตามให้ออกมาเสียก่อน"เกลไม่รู้ว่าทำไมครูซถึงเปลี่ยนไป" มิเกล ตัดพ้อถึงเหตุการณ์เมื่อวานตอนไปหาครูซที่บ้าน เธอตั้งใจไปหาเขา แต่อีกคนกลับเมินเฉย​ราวกับว่าเธอเป็นเพียง​อากาศ ความน้อยใจเข้าเล่นงานจนเธอไม่อยากไปเหยียบบ้านหลังนั้นอีก"เช่น?" ก็เห็นว่าครูซเหมือนเดิมทุกอย่าง ตรงไหนที่บอกว่าเพื่อนเขาเปลี่ยนไป"ครูซเริ่มเมินเกล ไม่อยากอยู่ด้วยกันหรือไปไหนกันสองต่อสองเหมือนเมื่อก่อน" ไม่ใช่เธอหรอกเหรอที่เอาแต่เก็บตัวไม่ออกมาเจอเพื่อนฝูง​ เขาเข้าใจแบบนั้นนะ"อืม.." นำทัพครุ่นคิด แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าสาเหตุ​เกิดจาก​อะไร ครูซไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล​ ทุกอย่างที่เพื่อนเขา​ทำ​ เขามั่นใจว่าอีกคนไตร่ตรอง​มาดีแล้ว​ "เกลควรทำยังไงดีทัพ" หญิงสาว​สบตากับเพื่อนตัวสูงเพื่อขอความเห็น​​ เธอควรทำยังไง​ให้ครูซกลับมาเ
Ler mais
ตอนที่ 7 เมา
สามวันผ่านไป.. @บ้านวาฟิกซ์​"ทรงนี้สวยไหมพี่เดวา" คนตัวเล็ก​โชว์​หน้าจอโทรศัพท์มือถือ​ให้พี่สะใภ้​คนโตอย่างเดวาดู​ เธอจะไปทำสีผมใหม่​ แต่ยังเลือกไม่ได้ว่าจะเอาสีไหนดี​ วันนี้เธอมีเรียนแค่ช่วงเช้า​ บ่ายเลยมาเล่นกับหลานที่บ้าน​ ทั้งเบื่อ​ ๆ​ ไม่รู้จะไปไหนด้วย"พี่ว่าเราทำสีไหนก็สวย" ฮันน่าเธอเป็นคนสวยอยู่แล้ว ซึ่งไม่ว่าจะทำทรงไหนเธอก็ดูดี "หนูไม่​มั่นใจ​เลยค่ะ""เราเป็นคนสวยอยู่แล้ว​ฮันน่า ไม่ต้องทำอะไรเยอะก็สวย" เดวาเป็นคนที่มอบพลัง​บวกให้เธอในหลาย​ ๆ​ เรื่อง​ และเป็นคนที่เธอกล้าเปิดใจคุยปัญหา​ส่วนตัวด้วยอย่างไม่คิดลังเล​ ซึ่งเดวาเองก็รับฟังและคอยให้คำปรึกษา​ตลอด​ และเรื่องนั้นเธอก็รับรู้มาตลอดเช่นกันโดยที่พี่ชายทั้งสองของฮันน่าไม่มีใครรู้​ "จริงเหรอคะ" "มั่นใจตัวเองหน่อยสิ" "ก็หนู.." ก้มหน้าจิกมือตัวเองจนเป็น​รอยเล็บ"สิ่งไหนทำแล้วมีความสุขให้ทำ อย่ามัวแต่คิดนั่นนี่​ ไม่งั้นเราจะมาเสียใจทีหลัง​นะ​" เดวาอยากให้ฮันน่าใจกล้ามากกว่านี้ กล้าเผชิญกับทุกปัญหา เท่าที่ดูฮันน่าไม่ใช่คนขี้ขลาด เพียงแต่เธอไม่กล้าก้าวออกกรอบตัวเอง นั่นเลยกลายเป็นความกลัวที่เธอสร้างมันขึ้นมา"ก็จริง.." เธอเห็
Ler mais
ตอนที่ 8 ทั้งที่ยังรัก
"...." ครูซหลุบมองคนตัวเล็ก​ในอ้อมกอด​ เขาตรงไปที่รถตัวเอง​ หนึ่งลูกน้องคนสนิทเมื่อเห็นเจ้านายก็รีบวิ่งไปเปิดประตู​รถรอทันที​ เขาเหลือบมองหญิงสาวในอ้อมกอดผู้เป็นนายเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงกระตุกยิ้มมุมปาก"ไปไหนดีครับนาย" เพราะเจ้านายเอาผู้หญิง​มาด้วย​ จึงถามดูก่อนว่าต้องการให้พาไปที่ไหน​ "คอนโด​" เขาตอบแล้วพาคนตัวเล็ก​เข้าไปนั่งในรถ​ หนึ่งปิดประตูให้ก่อนจะอ้อมไปนั่งยังที่ตัวเอง​ และยังมีอีกคันที่ตามมาติด​ ๆ​ เป็นลูกน้อง​ครูซเอง"...." ไม่มีใครรู้ได้เลยว่าตอนนี้​เขากำลังคิดอะไรอยู่​ รถวิ่งบนท้องถนนไปเรื่อย​ ๆ​ กระทั่งมาถึงที่หมาย​ ลูกน้องรีบลงมาเปิดประตูให้เขาด้วยความ​รวดเร็ว​ ครูซอุ้มฮันน่าลงจากรถพาตรงไปที่ลิฟต์​เพื่อขึ้นไปยังชั้นบนสุด​ ห้องพักส่วนตัวเขาเองก็ไม่รู้ทำไมถึงไม่ไปส่งเธอที่คอนโด ทั้งที่มันควรจะเป็นแบบนั้น​ ตึกตึก.. "กูไม่เรียกห้ามใครเข้ามา" สั่งลูกน้องน้ำเสียงดุดัน​"ครับ" หนึ่งตอบรับคำสั่งก่อนจะเปิดประตูห้องให้เจ้านายแอดดปัง! "....." ร่างสูง​ตรงไปยังห้องนอนตัวเอง​ทันที​ เขาว่างหญิงสาว​ลงบนเตียงด้วยความเบามือ​ มองคนเมาหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียง​ สายตาเขาเต็ม
Ler mais
ตอนที่ 9 ข้อเสนอ
ออด ออด"...." เท้าหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงออดดังมาจากหน้าห้อง ครูซถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เขาขยับตามองคนตัวเล็กก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายเลี่ยงไปทางประตูห้องแทน ร่างสูงออกจากห้องนอนเพื่อไปดูว่าใครมาเวลานี้นำทัพ.. แกร็ก! เปิดให้คนข้างนอกเข้ามา นำทัพยิ้มมุมปากให้คนตรงหน้า เขาแทรกตัวเข้ามาในห้องโดยไม่สนสายตาคู่นั้น "มึงมาทำไม""กูเหงา" ใครบอก ความจริงเขาอยากมาเห็นกับตาต่างหาก​ คนที่บอกไม่สนใจนักไม่สนใจหนา แต่ดันพาขึ้นมายันห้องส่วนตัว​ แม้แต่มิเกล​เองก็ไม่เคยได้มาเหยียบ​ชั้นนี้เช่นกัน​ ห้องนี้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้ขึ้นมาสักคน ทุกคนจะจบที่ชั้นแปดหมด แต่ทำไมกับหญิงสาวคนนี้เพื่อนเขาถึงได้.."ไสหัวกลับไป" "ถึงขั้นพาขึ้นห้องเลยเหรอวะคนนี้" "เสือก" ครูซรู้ว่าเรื่องแค่นี้ปิดนำทัพไม่ได้อยู่แล้ว แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะปิดพี่ชายทั้งสองของฮันน่า "แล้วบอกไม่สนใจ สรุปคือ?" นำทัพเลิกคิ้วถามหลังจากพาตัวเองไปนั่งโซฟากลางห้อง​ "...." ร่างสูงเมินไม่ตอบ​ ครูซเดินไปหยิบไวน์​มานั่งลงฝั่งตรงข้าม​เพื่อนตัวเอง"หยิ่งสัส""พูดเรื่องมึงมา" ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญ​นำทัพคงไม่ถ่อสังขาร​มาหาเขาถึงที่​ เวลานี้เพื
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status