พันธะสัญญาเลือดผูกรัก[เซตดอกไม้ของมาเฟีย]

พันธะสัญญาเลือดผูกรัก[เซตดอกไม้ของมาเฟีย]

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-22
Oleh:  Time To LoveTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
132Bab
1.7KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

🎯ตัวอย่างความฟิน📌📌 “อยากได้ก็ต้องแลก” “ละ..แลกกับอะไรคะ”เฌอแตมพยายามย่นคอหนีสัมผัสวาบวามเป็นพัลวัน แต่ด้วยพื้นที่ที่จำกัด..มันจึงทำให้เธอไม่สามารถพาตัวเองหนีออกไปจากสถานการณ์อันตรายนี้ได้เลย และเวลาที่กระชั้นชิดไม่สามารถทำให้เฌอแตมคิดหาวิธีรับมือคนตรงหน้าได้..นอกจากกลั้นใจโยนหินถามทางไปก่อน “หึ..คุกเข่าลงไป” “คะ?” “อยากให้ฉันอนุญาตให้เธอออกไปหาเพื่อน..ก็รีบทำตามที่สั่งก็พอ” 🌸แนะนำตัวละคร🌸 พระเอก : อัชเชอร์ คราวน์ อายุ 30 ปี เขา..อยู่เหนือกฏหมาย และมองคนที่อยู่ต่ำกว่าเป็นเพียงแค่เหลือบไรไร้ประโยชน์ ชีวิตที่แสนเพอร์เฟคเหมือนจะดำเนินไปอย่างไร้อุปสรรค..ถ้าหากว่าเหตุการณ์ที่เขาถูกลอบฆ่า…ไม่เกิดขึ้น! นางเอก : นันท์นพิน เตชิสา (เฌอแตม) อายุ 22 เธอ..เป็นเด็กสาวสู้ชีวิต แม้โลกนี้จะพรากบิดาผู้เป็นเสาหลักของครอบครัวไปตลอดกาล เธอก็สามารถเข้มแข็งได้..เพราะมีมารดาที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิตอยู่เป็นขวัญกำลังใจ แต่แล้วชีวิตที่เรียบง่ายในแบบฉบับของเธอกลับต้องพลิกผัน หลังจากค่ำคืนนั้น..ที่ได้พบเจอกับเขา..ชายผู้เกือบเอาชีวิตไม่รอดจากความตาย..!

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่1.1 สถานการณ์เป็นตาย

Chapter 1

CAMILLE'S POINT OF VIEW

Three years. One thousand and ninety-five days of trying to be the perfect wife, and this was my reward divorce papers on our anniversary.

I stared at Stefan's perfect signature on the last page, the ink still fresh. He must have signed them this morning, probably right after I'd left that stupid handmade card on his desk. The one I'd spent hours making, like a fool who still believed in fairy tales.

The anniversary card I made for my husband Stefan still sat on the kitchen counter, untouched. Three years of marriage summed up in a handmade gesture he couldn't even bother to open. I'd spent hours on it last night, writing words I thought mattered.

My coffee had gone cold. Funny how you notice small things when your world is falling apart.

"Sign here. And here." Stefan's voice was distant, businesslike. He'd laid out the divorce papers like contracts at one of his meetings, sticky tabs marking each signature line. "The highlighted sections need initials."

My hands wouldn't stop shaking. "You're doing this today? On our anniversary?"

"Camille." He sighed, that familiar sound of disappointment I'd heard so many times before. "There's no point dragging this out."

The morning sun streamed through our kitchen windows, catching the diamond on my finger. Three carats, princess cut, picked out by his mother. "Not your style, dear, but it's what a Rodriguez wife should wear," she'd said at the time. Like everything else in my life, it had never really been mine.

"Is there someone else?"

The question hung in the air between us. Stefan straightened his tie, Italian silk, the blue one I'd given him for Christmas. "Yes."

One word. That's all it took to erase three years of trying to be perfect.

"How long?"

"Two months." He wouldn't meet my eyes. "She came back to town and..."

"Two months," I repeated. All those late nights at the office. The missed dinners. The way he'd stopped kissing me goodbye in the mornings. "Were you ever going to tell me? Or just keep lying until the papers were ready?"

"I didn't want to hurt you."

A laugh bubbled up, harsh, unfamiliar. "That's thoughtful of you."

My hand knocked against my coffee mug, sending it crashing to the floor. Dark liquid spread across the pristine tiles, staining the grout I'd scrubbed on hands and knees last week because his mother was coming to visit.

"Let me get that..." Stefan reached for the paper towels.

"Don't." My voice cracked. "Just... don't pretend to care now."

I bent to pick up the broken pieces. A photo slipped from between the divorce papers, landing face-up in the spilled coffee.

The world stopped.

I knew that smile. Those eyes. That perfectly poised expression that had haunted every family photo since I was twelve.

"Rose?" My sister's name tasted like poison. "Your first love was Rose?"

Stefan's silence said everything.

Memories hit like punches to the gut. Rose helping me pick out my wedding dress. Rose giving toasts at our engagement party. Rose calling every week to check on my marriage, to give advice about keeping Stefan happy.

My adopted sister. My parents' golden child. The one they'd chosen to love.

"She never left town, did she?" The pieces were falling into place. "She's been here the whole time, waiting. Playing the supportive sister while you both laughed at stupid, naive Camille."

"It wasn't like that." Stefan ran his hands through his hair, that gesture I used to find endearing. "We tried to fight it. But some people are just meant to..."

"If you say 'meant to be' I swear I'll throw this mug at your head." My fingers tightened around the broken ceramic. "How long were you together before? Before me?"

He shifted uncomfortably. "Four years. Until she got the job offer in London."

Four years. The same time I'd started dating Stefan. The same time Rose had suddenly become my biggest cheerleader, pushing me toward him.

"She set this up," I whispered. "All of it. And I fell for every piece."

"Camille, you're being dramatic. Rose cares about you."

"Like she cared when she told my first boyfriend I was damaged goods? Or when she convinced my parents I was too unstable for college?" The broken mug cut into my palm, but I barely felt it. "She's been sabotaging me my whole life, and I kept making excuses because that's what good sisters do, right?"

Blood dripped onto the divorce papers. Stefan reached for my hand but I jerked away.

"Don't touch me." I grabbed a dish towel, wrapping it around my palm. "Where is she now? Waiting to comfort me through my divorce? Planning your next wedding?"

"She wanted to be here, but I thought it would be better..."

"Better?" I laughed again, the sound edged with hysteria. "Yes, you've both been so concerned with what's better for me. Such caring people."

I picked up the pen, the Mont Blanc he'd given me on our first anniversary. The one Rose had helped him choose.

"Camille, wait. We should talk about this properly."

I signed every page, my signature perfectly steady. Let them see I wasn't breaking. Let them think they'd won.

"I'm done talking." I gathered my purse, the signed papers, Rose's photo. "Done pretending. Done being the good sister, the perfect wife, the daughter who never complains."

"Where are you going?"

"Away from you. Away from her. Away from everyone who thinks Camille Lewis is someone they can use and discard."

My phone buzzed, Rose's smiling face lit up the screen. Right on cue, coming to play her part.

I declined the call and walked to the door. Behind me, Stefan called out, "You can't just leave. We need to discuss arrangements, the house, the accounts..."

"You can have it all." I turned to face him one last time. "The house, the cars, the life you built on lies. I don't want anything that reminds me of either of you."

"Camille, please..."

"Goodbye, Stefan." I smiled, and something in my expression made him step back. "Give Rose my love. Tell her thank you, actually."

"For what?"

"For finally showing me the truth. About her, about you, about who I need to become."

I walked out of that house, out of that life, leaving bloody fingerprints on the door handle. Let them try to erase those as easily as they'd erased me.

Three years of pretending to be someone I wasn't. Three years of swallowing pain and making excuses for people who never deserved my loyalty.

My phone buzzed again. Rose. Then my mother. Then Stefan. One by one, I blocked them all.

Every connection to the life I thought I had to live.

In my rearview mirror, I caught a glimpse of my reflection. Tears streaked my makeup, blood stained my dress, my hair had come loose from its perfect twist.

I looked nothing like the polished, proper wife Stefan Rodriguez had married.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
132 Bab
ตอนที่1.1 สถานการณ์เป็นตาย
ปังงงงงง!!! ปังงงงง!!! ปังงงงงง!!! ปังงงงง!!!“บัดซบเอ้ย!!!…มันรู้ได้ยังไงวะ!!!”เสียงห่ากระสุนที่แทบไม่ต่างจากสายฝนที่เทกระหน่ำตกลงมาในตอนนี้ ทำเสียงเข้มดุดันสบถขึ้นอย่างหงุดหงิดโมโห..ใบหน้าหล่อเหลาแบบฉบับสายเลือดตะวันตกเคร่งเครียดจัด พร้อมกันนั้นก็จัดการสลัดรังกระสุนที่พึ่งจะหมดลงไป..แล้วทำการสับเปลี่ยนรังกระสุนใหม่บรรจุเข้าไปในมัจจุราชสีดำทมิฬของตัวเองอย่างชำนาญ จากนั้นก็ใช้สายตาประดุจดั่งพญาเหยี่ยวในตำนานเพ่งมองผ่านสายฝนออกไปยังพุ่มไม้ที่สั่นไหวผิดปกติ..และไม่ลังเลที่จะลั่นไกปืนในมือออกไปยังทิศทางดังกล่าวอย่างแม่นยำ..!ปังงงงงง!!! พรึบบบบ!!!แม้ว่าฝีมือของตัวเองและบอดี้การ์ดคนสนิทจะเก่งกาจระดับพระกาฬ..แต่จำนวนของอีกฝ่ายในตอนนี้แทบจะยกคนทั้งกองทัพเพื่อมาลอบสังหารเขาให้ตายในคราเดียว แต่พวกมันคงจะไม่รู้ว่าชีวิตของเขานั้นยิ่งกว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในโลกใบนี้ นั่นเพราะเกิดมาจนกระทั่งอายุสามสิบปีเต็ม..ความตายที่ใครๆต่างหวาดกลัวไม่สามารถพรากเอาชีวิตของเขาไปได้ แต่ถึงอย่างนั้นคนอย่างอัชเชอร์ก็ไม่มีทางยอมอยู่เป็นเป้านิ่งให้กลุ่มคนพวกนั้นเล่นงานได้ง่ายๆ“คนของเราจะมาถึงเมื่อไหร่วะ!!!”ทันทีที่สอ
Baca selengkapnya
ตอนที่1.2 สถานการณ์เป็นตาย
“ผมกับไอ้แคสเปอร์จะคุ้มกันให้นายไปถึงที่นั่นครับ”ซึ่งครั้งนี้สองบอดี้การ์ดที่ติดตามอัชเชอร์มาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยก็ไม่คิดจะแย้งหรือมีความคิดต่าง ก่อนลูอิสจะเอ่ยในสิ่งที่ตัวเองกับเพื่อนสนิทต้องทำ..นั้นก็คือการปกป้องชีวิตผู้เป็นนายเหนือหัวด้วยชีวิตของตัวเองอย่างไม่ลังเลขวับบบบ!!!“=*=คิดว่ากูอ่อนแอจนต้องให้พวกมึงมาคุ้มกะลาหัว?”แต่แล้วคำพูดพร้อมสละชีวิตของทั้งสองกลับทำอัชเชอร์รู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก ใบหน้าหล่อเหลาดุดันไม่ต่างจากซาตานขุมนรก..พร้อมกับตวัดสายตาดุร้ายไปพูดกับบอดี้การ์ดสองคนสนิทที่ผ่านสนามชีวิตด้วยกันมานับครั้งไม่ถ้วน แต่พวกมันยังจะเสนอหน้ามาปกป้องชีวิตของเขาอีก!..เห็นเขาอ่อนแอขนาดนั้นเลยรึไงวะ! จากที่ต้องการจะจัดการศัตรูไปลงนรกให้สิ้นซาก..เวลานี้อัชเชอร์นึกอยากจะกระทืบบอดี้การ์ดของตัวเองเพื่อดึงสติสักทีสองที แต่ก็ต้องข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้...เพราะต้องจดจ่อกับสถานการณ์ปัจจุบันก่อนเป็นอันดับแรก“มันคือหน้าที่ของพวกเราครับที่ต้องคุ้มครองนาย..และที่สำคัญพวกเราก็พร้อมที่จะเสียสละชีวิตเพื่อให้นายปลอดภัยครับ”ไม่ใช่ไม่รู้ว่าผู้เป็นนายไม่ชอบการปกป้องคุ้มครอง..หรืออะไรก็ตามแต
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2.1 พลาด!
สองบอดี้การ์ดคู่หูคู่ตายจำใจต้องทำตามในสิ่งที่ผู้เป็นนายสั่งอย่างไม่อาจคัดค้านหรือปฏิเสธได้ ความเงียบเคลื่อนตัวเข้าครอบงำฉับพลัน..เพื่อที่อัชเชอร์จะได้ใช้สัมผัสพิเศษของตัวเองหาช่องทางหนีที่ปลอดภัยที่สุด ซึ่งเพียงไม่นานเท่านั้นมุมปากหนาสีไวน์ก่ำก็กระตุกยิ้มอย่างร้ายกาจ..ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้ลูอิสกับแคสเปอร์ใช้โขดหินอำพรางตัวเองหนีตายออกไปก่อน ส่วนผู้เป็นนายเหลือหัวอย่างเขา..ก็ได้เวลาผจญภัยในดินแดนแห่งสงครามแล้ว..!!“นายต้องรอดนะครับ”เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าวเท่านั้น..ลูอิสก็หันกลับไปพูดกับผู้เป็นนายด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง ไม่ต่างจากแคสเปอร์ที่แทบจะร้องไห้ทำราวกับสั่งเสียก่อนเผา ซึ่งการแสดงตีบทแตกกระจุยกระจายของพวกมัน..แทบจะทำอัชเชอร์พุ่งเข้าไปประเคนฝ่าบาทาให้พวกมันสักทีสองทีเป็นรางวัล!“_*_เออ!..ไม่ต้องทำซึ้งหรอกสัส! กูคงไม่ตายตั้งแต่เปิดเรื่องหรอกโว้ย!!”การแสดงออกตุ๊กตาทองแดงของพวกมันทั้งสองทำอัชเชอร์กรอกตามองบนอย่างเอือมระอา จากนั้นก็ไม่ลังเลที่ทำลายช่วงเวลาไว้อาลัยของพวกมันลงด้วยการพูดประชดประชันกลับไป พร้อมกับปลายเท้าหนาที่กระดิกกลางอากาศยิกๆไล่ตะเพิดพวกมันให้ออกไปสักทีปังงงงงง!!! ปัง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2.2 พลาด!
ตึกๆๆๆๆ โดยในเวลาเดียวกันนั้นก็มีเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่..ที่กำลังไล่ตามหลังมาติดๆ! นั้นจึงทำให้อัชเชอร์ตัดสินใจส่งสัญญาณบอกแคสเปอร์กับลูอิสให้รีบหลบออกไปก่อน เพราะการที่มันยืนเด่นเป็นสง่าโบกไม้โบกมือต้อนรับเขาอยู่นั้น..ไม่แคล้วคงได้ลงไปรอรับเขาอยู่ในขุมนรกอย่างแน่นอน“…รีบปะ….!!!”ปังงงงงงงง!!!! พรึบบบบบ!!!แต่ยังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ!..ลูกกระสุนมัจจุราชจากอีกฝ่ายก็พุ่งเจาะแผ่นหลังอย่างจัง ทำอัชเชอร์ซวนเซเสียหลักก่อนจะก้าวขาเยียบก้อนหินพลาด..ทิ้งร่างกายและเปลือกตาที่หนักอึ้ง จมดิ่งลงไปในแม่น้ำต่อหน้าต่อตาบอดี้การ์ดคนสนิททั้งสองในทันที!วูบบบบบ!!! ตู้มมมมมม!!!“0.0!/”0.0!…นายยยยยย!!!!!“ปังงงงง!!!! ปังงงง!!! ปังงงง!!! ปังงงง!!!พร้อมเดียวกันนั้นก็มีเสียงปืนดังกระหน่ำขึ้น..บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าบอดี้การ์ดของตระกูลคราวน์ได้ตามมาสมทบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่เวลานี้แคสเปอร์กับลูอิสกลับพุ่งความสนใจทั้งหมดไปยังแม่น้ำ..ที่หลงเหลือไว้เพียงกลุ่มเลือดสีแดงสดไร้ซึ่งผู้เป็นนาย“กระจายตัวออกค้นหานายเดี๋ยวนี้!!”ความผิดปกตินี้ทำเอาทั้งสองหน้าซีดปากสั่นเป็นเจ้าเข้า ก่อนจะรีบหันขวับไปออกคำสั่งกับบอดี
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3.1 ซวยตั้งแต่เริ่ม
‘T^T.แต่.ระ…รางสังหรณ์ของฉันมันบอกว่าไม่โอเคเลยอะแก’สิ่งที่พูดออกไปนั้นไม่ใช่แค่เธออยากหาข้ออ้าง..แต่มันคือความรู้สึกจริงๆที่สัญชาตญาณบางอย่างในตัวเธอมันกำลังร้องบอกแบบนั้น บวกกับเปลือกตาข้างขวาที่กระตุกยิบๆ..มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกหวาดหวั่นในตอนนี้เสียเหลือเกินตึกๆๆๆๆ“>.งื้ออออ~~~ พี่เฌอแตมขา~~~..พวกหนูขอถ่ายรูปกับพี่หน่อยได้ไหมคะ”และในขณะที่เธอรีบเร่งสับขาเดินตรงดิ่งไปยังลานจอดรถที่อยู่ใต้คณะนั้นเอง พลันเสียงตะโกนเรียกของกลุ่มรุ่นน้องทั้งในคณะและต่างคณะ..ก็พร้อมใจกันส่งเสียงเรียกเธออยู่บริเวณลานกิจกรรมข้างๆตัวตึก และแม้ว่าภายในใจตอนนี้เธออยากจะทำเป็นไม่ได้ยิน..แต่ด้วยภาพลักษณ์และสิ่งที่ต้องแบกอยู่บนบ่า มันสั่งการให้เธอหยุดปลายเท้าลงและหันไปฉีกยิ้มปานน้ำผึ้งเดือนห้าส่งให้ทุกคนอย่างใจดี“อร้ายยย~~ พี่เฌอแตม!!” และสิ่งที่เธอต้องได้เห็นเป็นประจำทุกวันจนเคยชิน..คือการที่กลุ่มแฟนคลับตัวยงของเธอพากันพุ่งเข้ามาขอถ่ายรูปและจับมือ ไม่ต่างจากเธอเป็นสัตว์หายากที่บังเอิญหลุดออกจากสวนสัตว์เขาเขียว!แซะ!!! แซะ!!! แซะ!!! แซะ!!!“^.^ได้กันครบหมดแล้วนะคะ วันนี้ขอโทษนร้า..พี่อยู่คุยนานไม่ได้ต้องรีบ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3.2 ซวยตั้งแต่เริ่ม
“ขะ..ขอโทษด้วยค่ะ..เฌอรีบไปหน่อยค่ะ”ปลายเท้าเล็กรีบชักกลับเป็นอันดับแรก ก่อนจะก้มลงไปหยิบเสื้อกาวน์ของคณะแพทย์ขึ้นมาปัดทำความสะอาด..แล้วรีบก้มหน้าชิดอกสำนึกผิด หลับหูหลับตายื่นเสื้อกาวน์ออกไป..พร้อมกับตะกุกตะกักขอโทษขอโพยอีกฝ่ายอย่างรู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเอง “รีบก็ควรดูทางด้วย..รู้ไหมว่าเธอทำเสื้อฉันเปื้อน?”เสียงเข้มดุเธออย่างโมโห..และไม่ยอมรับเสื้อกาวน์ของตัวเองกลับไป มิหนำซ้ำยังขยี้การกระทำที่ซุ่มซ่ามของเธอจนต่อมน้ำตาแทบจะทำงาน “0.“เธอจะชดใช้ยังไงไม่ทราบ..ยัยเซ่อซ่า?”แม้ว่าเขาจะหล่อรวยเพอร์เฟคสักแค่ไหน..แต่พอถูกด่าว่ายัยเซ่อซ่าก็ทำให้เธอหน้าม้านได้เช่นกัน “เฌอ…เออ..ดะ..เดี๋ยวเฌอซักแล้วจะกลับเอามาคืนให้นะคะ แต่ตอนนี้เฌอต้องรีบไปรายงานตัว พะ..พรุ่งนี้เฌอจะเอามาคืนพี่แน่นอนค่ะ”ตกตะลึงพึงเพิดกับคำพูดห่ามๆของเขาได้ไม่นาน..เธอก็ต้องรีบตั้งสติและแก้ปัญหาเฉพาะกิจโดยด่วน นั่นเพราะเวลายังคงเดิน..และเธอที่ต้องทำเวลาจึงตัดสินใจยื่นข้อเสนอที่ดีที่สุดในเวลาคับขันนี้ให้แก่เขาไป และได้แต่ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายช่วยดลบันดาลให้เขาเมตตาเธอสักนิด เพราะถ้าหากเธอไปไม่ทันรายงานตัวตามเวลา..
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4.1 โรงพยาบาลอันดับหนึ่ง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเวรกรรมตั้งแต่ชาติปางก่อนหรือยังไงกัน ถึงทำให้การเดินทางมายังโรงพยาบาลที่เธอต้องเข้ารับการฝึกภาคปฏิบัติสองปีเต็ม..ถึงได้ยากเย็นแสนเข็นแบบนี้ ซึ่งแม้ว่าเธอจะขับมอเตอร์ไซค์มาแต่กลับรู้สึกเหนื่อยสายตัวแทบขาด..เพราะระหว่างการเดินทางมาที่นี่เธอพบเจอแต่อุปสรรคขวากหนามจนเธอแทบจะท้อ! แต่เพราะหน้าของมารดาลอยเข้ามาในหัว..เธอถึงได้อดทนสู้ฝ่าฟันขวางหนามมากมาย จนกระทั่งมาถึงโรงพยาบาลสุดหรูอันดับหนึ่งของโลกได้โดยสวัสดิภาพ“เอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะเนี่ยย~~”เสียงหวานบ่นพึมพำเบาๆ..พร้อมกับทำการบิดกุญแจดับเครื่องรถจักรยานยนต์สีชมพูของตัวเองอย่างชำนาญ ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงเพราะบิดคันเร่งเกือบมิดไมล์..ถูกหวีอย่างลวกๆ รวมไปถึงการแต่งกายของตัวเองที่ต้องเนี้ยบตามคำสั่งของอาจารย์ที่ปรึกษา เพราะโรงพยาบาลอันดับหนึ่งแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นระเบียบและตรงเวลาเป็นที่สุด“นี่ถ้าไม่ได้ไอ้พู่คงมาไม่ทันแน่ๆ”หลังดูนาฬิกาบนข้อมือแล้วเฌอแตมก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เสียงหวานใสสมกับเป็นนักรีวิวครีมชื่อดังส่งเสียงเจื้อยแจ้วน่าฟัง พลางลูบเบาะรถจักรยานยนต์คันสีชมพูลูกรักของตัวเอง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4.2 โรงพยาบาลอันดับหนึ่ง
“ทุกคนกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ครับ”บอดี้การ์ดชุดดำรายงานตามข้อมูลล่าสุดที่ได้รับต่อผู้เป็นนาย..พลางตวัดขากึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังผู้เป็นนายเข้าไปในลิฟต์ โดยที่มีสายตางุนงงปนสงสัยของร่างบาง..มองตามหลังไปจนกระทั่งทั้งสองหายลับเข้าไปในลิฟต์“_~_ทำไมเหมือนอยู่ในพื้นที่อันตรายนะ”บุคคลที่สวมใส่ชุดดำให้ความรู้สึกหวาดหวั่นจนทำเฌอแตมเหงื่อแตกพลั่กๆ บรรยากาศเย็นยะเยือกที่ยังคงกระจายตัวอยู่รอบๆ..ไม่วายที่เธอจะพูดไปตามความรู้สึกที่ได้รับในตอนนี้ น้ำลายอึกใหญ่ถูกกลืนลงลำคอระหงอย่างยากลำบาก ก่อนเธอจะส่ายศีรษะเพื่อตั้งสติ แล้วหมุนตัวออกเดินไปยังตึกที่คุณหมอบอก..เพื่อไปรายงานตัวสำหรับการฝึกภาคปฏิบัติของตัวเองทันทีครึ่งชั่วโมงต่อมาแกร๊กกก!!!เฌอแตมค่อยๆปิดบานประตูห้องที่เธอพึ่งจะเข้าไปรายงานตัวอย่างเบามือที่สุด นั่นเพราะสังเกตจากการชักประวัติและข้อมูลเบื้องต้นที่ละเอียดยิบยิ่งกว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจบางสถานี เธอก็พอจะเดาได้ว่าแพทย์หญิงที่ต้องดูแลนักศึกษาพยาบาลภาคปฏิบัติรุ่นเธอนั้นระเบียบจัดและเคี่ยวมากแค่ไหน ‘เดาได้เลยว่าตลอดเวลาสองปีนี้เธอจะต้องกลายเป็นผีปอบไร้ที่อยู่อย่างแน่นอน!’พรึบพรับๆๆๆ!!!และในขณะที
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5.1 หนูมีให้ค่ะ..!
ตึกๆๆๆเพียงก้าวขาเดินผ่านประตูเข้ามาในตึกใหญ่ที่ว่า..เธอก็เหมือนจะหายใจไม่สะดวกขึ้นมาอย่างฉับพลัน ความรู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปถึงกระดูกดำราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในขั้วโลกเหนือ ทำเฌอแตมแทบจะเตลิดวิ่งหนีออกไปจากตัวตึกยกเลิกการช่วยเหลือเสียนาทีนี้ ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตาบาร์บี้ออกอาการเลิ่กลักหลังเห็นชายปริศนาชุดดำเดินกันให้ควักอยู่ทั่วตึกใหญ่ หัวใจดวงเล็กที่อยู่ภายใต้หน้าอกข้างซ้ายแทบจะหยุดเต้น..เมื่อหนึ่งในนั้นตวัดสายตาดุร้ายมองมาที่เธออย่างเอาเรื่อง“ก้มหน้าเข้าไว้”เหงื่อบริเวณขมับบางผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด..และก่อนที่เธอจะหัวใจวายตายก่อนได้เริ่มฝึกภาคปฏิบัตินั้น จู่ๆเสียงของพี่สาวพยาบาลที่เดินนำหน้าเธอเล็กน้อยก็เอ่ยขึ้น..เรียกสติสัมปชัญญะของเธอให้กลับเข้าร่าง ก่อนเฌอแตมจะรีบก้มหน้าชิดอกทำตามคำแนะนำของพี่พยาบาลสาวอย่างว่านอนสอนง่าย และเร่งสับขาเดินผ่านพวกเขาเหล่านั้นไปยังลิฟต์สำหรับบุคลากรภายในโรงพยาบาลแห่งนี้ทันทีกึกกกก!!!“จะไปไหน..!!”แต่โล่งใจได้เพียงไม่กี่วิเท่านั้นเธอก็เหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากไปร่าง มือไม้ทั้งสองเย็นเยียบอย่างไม่ทราบสาเหตุ..หลังชายชุดดำที่ก่อนหน้านี้มองเธออย่างกับจะก
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5.2 หนูมีให้ค่ะ..!
“อยู่ตรงนี้แล้วค่ะ”และก็เป็นครั้งแรกที่เธอได้รู้จักชื่อของพี่สาวพยาบาลตรงหน้า แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็อยู่ในภวังค์ความคิดได้ไม่นาน..หลังเสียงของพี่เอื้องดาวเอ่ยตอบกลับไปพร้อมกับสะกิดให้เธอได้สติ เพราะสายตาของชายฉกรรจ์มากมายที่มองมายังพวกเธอเป็นจุดเดียว..แทบจะไม่ต่างจากกระบอกปืนมัจจุราชนับร้อยที่พร้อมจะกระชากวิญญาณของเธอออกจากร่างทันทีที่ลั่นไก ‘บ้าไปแล้ว!!..สาบานได้ไหมว่าเธออยู่โรงพยาบาลไม่ใช่ดงมาเฟีย!’“งั้นก็รีบเอาไปให้คุณหมอด่วน!..”คนที่ตามมาทวงเอกสารสำคัญพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ทำเอาเฌอแตมรีบดึงสายตาจากปลายกระบอกปืนนั้นแล้วเตรียมตัวรอรับสัญญาณจากพี่สาว ที่เธอดันหลวมตัวเข้ามาอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่ได้คายไม่ออกนี้อย่างไม่ได้ตั้งใจ ‘T^Tงื้อออ~~~ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เธอขอทำเมินไม่สนใจ..แล้วไปเตรดเตร่ซื้อลูกชิ้นปิ้งนายกอไปฝากมารดาเสียจะดีกว่า!’“ค่ะๆๆ”และแล้วเสียงที่เธอรอคอยก็มาถึง..เฌอแตมรู้สึกเสมือนยกภูเขาออกจากอก เพราะสิ้นคำพูดนั้น..เธอและพี่เอื้องดาวก็รีบสับขากึ่งเดินกึ่งวิ่งตามพี่พยาบาลที่เข้ามาช่วยชีวิตอย่างไม่เสียเวลาคิดให้ยุ่งยาก เพราะการหนีจากกลุ่มชายหน้าโหดพวกนี้..ย่อมเป็นตัวเล
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status