ตะวันแสนร้ายของแสนรัก

@ มาเก๊า

แสงแดดสาดส่องเข้ามาภายในคอนโดสุดหรูหราในย่านหนึ่งของมาเก๊า ร่างหนานอนหลับสนิทภายใต้ผ้าห่มด้วยร่างกายเปลือยเปล่า เศษถุงยางที่ใช้แล้วข้างเตียงวางกระจัดกระจายอยู่ตามพื้น พร้อมกับตัวหญิงสาวที่ถูกคนสนิทของเขาเข้ามาลากออกไปแต่เช้าอย่างทุกที

“คุณตะวันคะ คุณตะวัน!”

“คุณแองจี้ครับ รบกวนออกไปด้วย ถ้าคุณรบกวนคุณตะวัน อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะครับ”

หญิงสาวหุ่นดีดีกรีนางแบบดังของมาเก๊ายังคงโวยวายต่อไปจนคนที่นอนอยู่จิ๊ปากแล้วพูดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด เขายีผมที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้วด้วยอารมณ์ที่ครุกกรุ่นจากการถูกรบกวนเวลานอน

“ไอ้แมน กูบอกแล้วใช่ไหมว่าตอนเข้ามาจัดการอย่าเสียงดัง”

“ขอโทษครับนาย แต่คุณแองจี้เธอ…”

ตะวันก้มมองคนที่สะบัดลูกน้องเขาออกไปแล้ววิ่งมากอดแขนเขาแน่น ปลายนิ้วของเขาเชยคางมลขึ้นมาแล้วมองแววตาออดอ้อนนั้น เป็นผู้ชายคนอื่นก็คงลุ่มหลงกับใบหน้าหวานนี้ แต่มันไม่ใช่กับเขา….

เขาบีบคางมลแล้วออกแรงสะบัดจนใบหน้าของแองจี้หันไปตามแรง ก่อนที่มือหนาจะเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นต้นคอขาวของเธอแทน แรงบีบมันมากพอให้เธอดิ้นเร่าร้องขอชีวิต ตะวันเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความรำคาญแล้วสะบัดให้เธอล้มลงกับพื้น

“คุณตะวันคะ ไหนเมื่อคืนคุณบอกแองจี้ว่า….”

“มึงอย่ามาอ่อนต่อโลกไปหน่อยเลย ผู้ชายเวลามันจะเอาใคร มันก็พูดคำหวานไปอย่างนั้นแหละ แล้วอย่าบอกว่ามึงไม่เคยง่ายมาก่อนนะ เพราะเท่าที่กูลองดูแล้ว ก็ไม่ได้สดขนาดนั้น”

“คุณตะวัน!!!” เสียงแหลมตวาดลั่นเมื่อมองสายตาเหยียดหยามที่เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ตะวันไม่สนใจเสียงกรีดร้อง เขาเอื้อมไปหยิบบุหรี่มวนหนึ่งจากหัวเตียงมาจุดอย่างสบายใจ ก่อนจะสะบัดหน้าเป็นสัญญาณให้คนของเขาเอาผู้หญิงคนนี้ออกไป

“น่ารำคาญชิบหาย”

“คุณตะวันจะ….”

“ให้คนมาเก็บห้องนี้ด้วย กูจะกลับไปห้องกู”

แมนพยักหน้ารับอย่างรู้จักนายของตัวเองเป็นอย่างดี ห้องนี้ถูกจัดเตรียมไว้เพื่อให้ตะวันเอาผู้หญิงมากหน้าหลายตามาเสพสุขเท่านั้น ห้องนอนที่แท้จริงของเขาถูกซ่อนเอาไว้หลังชั้นหนังสือขนาดใหญ่ตรงห้องทำงาน และไม่มีใครรู้นอกจากตะวันและลูกน้องที่เขาไว้ใจ

“กาแฟดำไม่น้ำตาลครับคุณตะวัน”

แมนพยักหน้าให้แม่บ้านวางแก้วกาแฟดำลงตรงหน้าของตะวันแล้วไม่ลืมที่จะบอกให้ระมัดระวัง มือหนาหยิบแก้วกาแฟร้อนขึ้นมาจิบแต่ดวงตายังคงจับจ้องกับรูปภาพใบหนึ่งในมือ เขาลูบไล้ไปตามรูปภาพนั้นอย่างนุ่มนวล

ผู้หญิงที่อยู่ในภาพมีรอยยิ้มแสนสดใส เธอกำลังตั้งใจวาดภาพสวนดอกไม้ของบ้านเขาอยู่ ตะวันยังจดจำรอยยิ้มแล้วเสียงหวานนั้นของเธอได้เสมอ ดวงตาคมสลับไปมองการ์ดใบหนึ่งที่เขาไม่ได้เปิดดู เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่ามันเป็นการ์ดงานแต่งของอาทิตย์น้องชายฝาแฝดของเขากับแสนรักผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ

“คุณตะวันจะไปไหมครับ?”

“มึงคิดว่ากูควรไปไหม?”

เขาถามอย่างไม่ได้คาดหวังคำตอบ ตะวันรู้ดีว่าเขาไม่มีทางอดทนมองเธอแต่งงานกับอาทิตย์ได้ ถ้าเขาต้องการกลับไปคงไม่ตัดสินใจรับเงินของพ่อแล้วออกจากอัครบวรมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก

สี่ปีก่อนในงานฉลองวันเกิดอายุครบยี่สิบสี่ปีของเขากับอาทิตย์เป็นความทรงจำที่หวานชื่นของทุกคน แต่มันขมขื่นสำหรับเขา ยามที่เขาต้องมองแสนรักสารภาพรักกับอาทิตย์ ทั้งสองคนกอดกันด้วยความสุข ครอบครัวทั้งสองก็ยินดีกับเรื่องนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ยืนกำหมัดแน่น แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีใดออกมาเพื่อให้แสนรักสบายใจ

หลังจากนั้นไม่นานตะวันบังเอิญได้ยินพ่อกับแม่เขาคุยกันเรื่องหมั้นทั้งสองคนเอาไว้ ทั้งที่แสนรักยังอายุแค่สิบเก้าปี เขาไม่เห็นด้วยและเริ่มโวยวาย ก่อนจะถูกพ่อตบเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง

“แกมันเอาแต่สร้างปัญหา ยังจะขัดขวางความเจริญอีก!!”

คำนั้นของพ่อยังกึกก้องในความทรงจำของเขา ตะวันกับอาทิตย์ฝาแฝดที่หน้าเหมือนกันราวกับแกะแต่ก็เหมือนกันแค่ใบหน้าเท่านั้น

อาทิตย์เรียนได้อันดับหนึ่งมาเสมอ แต่เขาต้องแก้ทุกครั้ง

อาทิตย์ได้รับนักเรียนดีเด่น แต่เขาถูกฝ่ายปกครองเรียกผู้ปกครองมาตักเตือนเสมอ

อาทิตย์อ่อนโยน ไม่เคยทำให้พ่อแม่ต้องหนักใจ ส่วนเขาต่อยตีมีแผลกลับบ้านแทบจะทุกวัน

น้องชายฝาแฝดของเขาชนะเขามาเสมอ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้โหยหาที่จะเอาชนะอีกคน แค่ใช้ชีวิตในแบบของเขา จนกระทั่งสุดท้ายอาทิตย์ก็ชนะเขาอีกครั้งด้วยการครอบครองหัวใจของผู้หญิงที่เขารัก

“ไม่ว่ายังไงแสนรักกับอาทิตย์ต้องลงเอยกัน แกอย่าริมาคิดจะแย่งคู่หมั้นของน้องชายแกเชียว”

ตะวันรู้ดีว่าการเงินของบ้านเขาเริ่มมีปัญหา และบ้านของแสนรักจะช่วยเรื่องนี้ได้ พ่อถึงได้จงใจผู้มัดแสนรักเอาไว้กับอัครบวร ที่พ่อเลือกอาทิตย์เพราะพ่อรู้ว่าเขาจะไม่มีวันทำร้ายแสนรักแน่นอน

“ตะวัน ลูกก็รู้ว่าหนูแสนรักเองก็ชอบตาอาทิตย์ ลูกจะขัดขวางความรักของน้องหรอ?”

“ผมจะไม่อะไรเลยแม่ ถ้าไอ้อาทิตย์มันรักแสนรักจริงๆ ไม่ใช่ผูกมัดกับแสนรักไว้เพราะเรื่องเงินแบบนี้!”

“กูรักแสนรัก” เสียงของอาทิตย์ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาหันไปหรี่ตามองน้องชายอย่างไม่ไว้ใจนัก แต่กลับเห็นแววตาแสนมุ่งมั่นและมั่นคงอยู่ในนั้น

“มึงแน่ใจนะที่พูด กูไม่เห็นเคยรู้เรื่องนี้มาก่อน”

“แสนรักก็น่ารักดี อีกอย่างน้องก็ชอบกู เราคลุกคลีกันทุกวัน กูจะชอบน้องก็คงไม่แปลก”

“เห็นไหม…ทีนี้แกก็เลิกโวยวายสักที อย่าคิดจะขัดขวางเรื่องนี้เชียว”

พ่อเขาชี้หน้าคาดโทษเอาไว้ ตะวันมองพ่อที่หยิบเอาเช็คเงินสดที่ดูเหมือนตั้งใจเขียนจำนวนเงินไว้ให้เขาแต่แรกแล้วออกมา แค่มองก็รู้ว่าทุกคนที่นี่กลัวว่าเขาจะทำลายเรื่องนี้แค่ไหน

“รับเงินนี่ไป แล้วก็ไปอยู่ที่อื่นสักพัก เอาไว้ทุกอย่างเรียบร้อย แกค่อยกลับมา”

เขามองพ่ออย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน แต่ยังไม่ทันจะได้ตอบโต้กลับไปเสียงหวานของแสนรักก็ดังขึ้นซะก่อน เขามองเธอที่วิ่งไปกอดแขนอาทิตย์ด้วยรอยยิ้ม ตะวันเห็นความสุขในแววตานั้น…เขาพับเช็คเงินสดในมือเก็บใส่กระเป๋า แล้วเดินออกมาจากตรงนั้นโดยไม่มีใครสนใจเขาแม้สักคน