FAZER LOGINCRYSTAL RYE'S POVAlas-siyete ng gabi.Tahimik sa loob ng kwarto ko. Tanging ang huni ng mga kuliglig at ang ugong ng lumang electric fan ang maririnig.Nakaupo ako sa lapag, sa ibabaw ng manipis na banig, habang kumakain ng hapunan. Isang platong kanin at piniritong itlog.Walang lamesa kaya sa kandungan ko na lang ipinatong ang plato.Habang sumusubo, biglang tumulo ang isang luha mula sa mata ko at pumatak diretso sa kanin. Mabilis ko itong pinunasan gamit ang likod ng kamay ko, pero sunod-sunod na bumagsak ang iba pa.Napahikbi ako, halos mabulunan sa kinakain ko. Ibinaba ko ang plato sa lapag at niyakap ang mga tuhod ko, itinatago ang mukha ko.Sobrang hirap. Sobrang bigat.Hindi lang ang kawalan ng pera o ang matigas na higaan ang nagpapahirap sa akin ngayon. Ang kalungkutan ang dahan-dahang pumapatay sa akin.Na-miss ko sina Ana at Mia. Na-miss ko yung maingay naming pantry sa agency. Na-miss ko yung amoy ng kape sa umaga habang nag-aayos ako ng mga damit.At kahit anong pilit
THIRD PERSON'S POVBZZZT. BZZZT. BZZZT.Ang nakakabinging ugong ng makina ng itim na helicopter ay dahan-dahang humina nang lumapag ito sa pribadong helipad sa labas ng Roxas City.Bago pa man tuluyang huminto ang pag-ikot ng elisi, marahas nang binuksan ni Hunter ang pinto at tumalon pababa.Ang kaniyang panga ay matigas, ang itim na suit jacket ay naiwan na sa Maynila, at ang puting polo niya ay gusot-gusot na dahil sa walang tigil na pagkilos at kawalan ng tulog.Sa baba ng helipad, tatlong itim na SUV ang naghihintay, napapalibutan ng halos dalawampung armadong tauhan ng Saviano na pinangunahan ng advance team na ipinadala niya.Mabilis na sumalubong si Gregor, may hawak na tablet.“Sir,” bati ni Gregor, ang boses ay seryoso at diretso.“Where is she?” malamig ngunit nagbabantang bungad ni Hunter. Ang kaniyang madidilim na mata ay nag-aapoy, tila handang pumatay ng sinumang magbibigay sa kaniya ng maling sagot.“We scoured the entire Batangas-to-Capiz Roro manifest, Sir,” ulat ni
CRYSTAL RYE'S POVKinabukasan, nagising ako sa ingay ng pagtilaok ng mga manok at ang mahinang hampas ng alon mula sa di-kalayuan.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Ang kisame na gawa sa lumang plywood ang unang sumalubong sa paningin ko, malayong-malayo sa puti at malinis na kisame ng apartment namin ni Tristan sa Maynila. O sa naglalakihang glass windows ng opisina ni Hunter.Bumangon ako at napahawak sa baywang ko. Matigas ang kama. Ang manipis na foam ay hindi sapat para saluhin ang bigat ng katawan kong unti-unti nang nagbabago dahil sa pagbubuntis.Iginala ko ang paningin ko sa buong kwarto. Maliit. Mainit. Ang umiikot na electric fan sa gilid ay parang nagbubuga lang ng mainit na hangin.Ito na ang bagong reyalidad ko.Wala nang aircon. Wala nang malambot na sofa. Wala nang opisina.At higit sa lahat... wala na akong kilala kahit sino.Napabuntong-hininga ako at dahan-dahang hinaplos ang tiyan ko na bahagya na ring umuumbok. “Good morning, baby. Tayo na lang talaga nga
She’s pregnant with someone who doesn’t want them.Iyon ang narinig ni Rye. Iyon ang pinaniwalaan ni Rye.Kaya pala.Kaya pala ganoon ang tingin nito sa kaniya kanina sa fitting room. Malamig. Puno ng pait.Inisip ni Rye na ang pagbabayad niya kay Tristan ay isang paraan ng pagtanggi. Inisip nitong pandidiri ang dahilan kung bakit niya piniling ilihim ang totoo.Hindi nito alam na ginawa niya iyon para protektahan silang mag-ina mula sa marahas na mundong ginagalawan niya.Hindi nito alam na araw-araw siyang nababaliw sa kagustuhang angkinin ang mga ito, ngunit mas pinili niyang magtiis para lang mabigyan si Rye ng normal at ligtas na pamilya.Pero ang mismong ginamit niyang proteksyon ang tuluyang sumira sa kanila.Ang mismong pader na itinayo niya para ilayo si Rye sa panganib ang ginamit ni Rye para layuan siya.“Sir...” nag-aalalang tawag ni Gregor, lumapit nang bahagya nang mapansin ang pagkawala ng kulay sa mukha ng boss niya.Napapikit nang mariin si Hunter. Humugot siya ng isan
“The men found Tristan,” direktang ulat ni Gregor. “Naharang nila sa isang illegal gambling den sa Quezon City. Hawak na nila siya ngayon sa warehouse.”Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot kay Hunter. Ang desperasyon sa mga mata niya ay biglang napalitan ng isang malamig at purong galit. Ang mga ugat sa kaniyang leeg at braso ay lumitaw habang unti-unting naikuyom ang kaniyang mga kamao.Kung may isang taong dahilan kung bakit nagkagulo ang lahat ng ito, kung bakit nalaman ni Rye ang totoo, at kung bakit pakiramdam ni Rye ay kailangan nitong tumakas... ito ay walang iba kundi ang lalakeng binayaran niya para maging proteksyon sana ng mag-ina niya.“Send a team ahead to Batangas port to intercept her bus,” pabulong ngunit madiin na utos ni Hunter. Ang kaniyang boses ay tila yelo na nakakapaso. “Ikaw, Gregor... dalhin mo ako kay Tristan.”Ang lumang warehouse sa Quezon City ay amoy kalawang, sigarilyo, at takot.Bago pa man tuluyang makapasok si Hunter sa loob, naririnig na niya
CRYSTAL RYE’S POVAng malamig at mausok na hangin ng bus terminal sa Pasay ay sumalubong sa akin.Alas-kwatro ng hapon, ngunit pakiramdam ko ay hatinggabi na sa sobrang bigat at dilim ng buong paligid ko. Mahigpit ang hawak ko sa strap ng itim na duffel bag na nakasampay sa balikat ko. Ito lang ang dala ko. Ito lang at ang batang nasa sinapupunan ko.Naglakad ako nang mabilis, nakayuko, at pinipilit na itago ang mukha ko sa ilalim ng isang itim na baseball cap. Bawat busina ng mga sasakyan, bawat sigaw ng mga konduktor, at bawat hakbang ng mga taong nagmamadali ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko.Paranoia.Pakiramdam ko, bawat lalaking nakasuot ng itim na jacket o pormal na damit ay tauhan ni Hunter. Pakiramdam ko, anumang oras ay may dadaklot sa braso ko at kakaladkad sa akin pabalik sa impyernong tinakasan ko.“Miss, saan po kayo?” tanong ng isang barker na biglang humarang sa daanan ko.Napatalon ako sa gulat at halos mabitawan ko ang bag ko. Mabilis akong umatras, ang isang kamay







