KABANATA 3: ALAALA

**Kabanata 3 — Mga Alaala ng Gabing May Maskara**

Tahimik ang gabi sa mansion. Nakahiga si Azia pero gising ang diwa niya.

Habang nakatitig sa kisame, isa-isang bumabalik ang mga alaala ng gabing pilit niyang kinalimutan.

Ang ilaw.

Ang musika.

Ang lamig ng hangin sa rooftop ng hotel sa New York City.

At ang lalaking naka-maskara na tahimik na nakatayo sa tabi niya.

Napapikit siya.

At doon nagsimulang mag-flash ang mga alaala.

---

Dalawang buwan ang nakalipas.

Charity masquerade party iyon na inimbita siya ng dati niyang kaibigan sa trabaho. Sabi, magandang networking daw.

Pero ang totoo, sobrang out of place siya sa mga taong naroon. Puro mayayaman. Puro elegante. Puro confident.

At siya? Naka-rent lang na gown at halos madapa sa taas ng heels.

Sa sobrang kaba, naparami ang inom niya ng wine.

Hanggang sa nahilo na siya.

Lumabas siya sa rooftop para magpahangin.

Doon niya nakita ang isang lalaking nakatayo sa gilid, nakatingin sa siyudad. Naka-itim na suit at silver na maskara.

“Ganda ng view no?” sabi niya noon, medyo lutang na.

Hindi ito nagsalita. Pero tumabi.

“Pwede bang dito na lang ako? Nahihilo na ako sa loob…”

Tumango ito.

Tahimik lang sila sa simula.

Hanggang sa bigla siyang napasalita.

“Alam mo, minsan nakakapagod maging strong…”

Napalingon ang lalaki sa kanya.

“Parang ikaw lang ang lumalaban sa buong mundo…”

Hindi pa rin ito nagsalita.

Pero nakikinig.

Ramdam niya.

“Ang hirap maging mag-isa sa ibang bansa…”

Doon niya naramdaman ang marahang paghawak nito sa balikat niya.

Hindi bastos.

Hindi mapilit.

Parang nagsasabing *nandito lang ako.*

At doon siya umiyak.

Umiiyak habang nagsasalita ng kung anu-ano.

Hanggang sa napahawak siya sa dibdib ng lalaki dahil nahihilo na siya.

At hindi niya namalayan…

Na niyakap na siya nito.

Mahigpit.

Mainit.

Ligtas.

---

Bumalik si Azia sa kasalukuyan.

Bigla siyang napaupo sa kama.

“Oh my gosh…”

Lahat ng detalye.

Ang boses.

Ang amoy ng pabango.

Ang paraan ng pagyakap.

Lahat… pareho kay Edward.

---

Kinabukasan, nadatnan niya si Edward sa kusina.

“Edward!”

Napalingon ito. “What?”

“I remember.”

Napatigil ito.

“Everything?”

“Oo… yung rooftop… yung pag-iyak ko… yung yakap mo…”

Tahimik si Edward.

“Bakit hindi mo sinabi agad sa akin?”

“Because you were vulnerable that night. I didn’t want you to feel embarrassed.”

Natameme siya.

“Pinrotektahan mo pa rin ako kahit hindi ko alam…”

“You were precious that night.”

Namula si Azia. “Grabe ka magsalita…”

“You kept talking nonsense.”

“Hoy!”

“But it was the most honest conversation I’ve had with anyone.”

Natahimik siya.

“Edward…”

“Yes?”

“May nangyari ba talaga sa atin noon?”

Dahan-dahan siyang tinitigan nito.

“Do you regret it?”

“Hindi ko maalala ang buong gabi…”

“Then don’t force yourself,” sabi nito. “What matters is, I never took advantage of you.”

Napatingin siya.

“You were the one who held my hand and refused to let go.”

Namula siya.

“Ganun ba ako kalasing?!”

“Yes.”

Napatawa siya sa hiya.

---

Lumapit si Edward at inilapit ang noo sa kanya.

“Azia… that night, you trusted me without knowing who I was.”

Tahimik siya.

“And now, you married me without knowing who I was.”

Napangiti siya.

“Parang tadhana no?”

“I don’t believe in destiny.”

“Pero mukhang naniniwala na katawan mo,” sabay tingin sa tiyan niya.

Napailing si Edward pero may ngiti.

---

Habang nag-uusap sila, mas gumagaan ang pakiramdam ni Azia.

Hindi na nakakahiya alalahanin ang gabing iyon.

Dahil ngayon, alam na niya kung sino ang lalaking kasama niya noon.

Hindi isang estranghero.

Kundi ang asawa niya ngayon.

At ang ama ng dinadala niya.

“Edward?”

“Yes?”

“Thank you for being kind to drunk me.”

“Thank you for trusting masked me.”

Nagkatinginan sila.

At sabay na natawa.

Sa gitna ng mga alaala ng gabing magulo…

Unti-unting luminaw ang simula ng relasyon nila.

Hindi sa kontrata.

Hindi sa pirma.

Kundi sa isang gabing pareho silang naging totoo sa isa’t isa—kahit nakatago ang mga mukha.