تسجيل الدخول“โปรเจคซอฟต์แวร์ใหม่? ทำไมนิลถึงไม่รู้เรื่องมาก่อ...”“ก็ซื่อบื้อไง” พายโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูฉันเบาๆ จนคนอื่นๆ ขำกันออกมา ก่อนที่ฉันจะย่นจมูกใส่เขาอย่างหมั่นเขี้ยว“เงียบไปเลยนะ!” ฉันส่งสายตาดุๆ ไปให้เขาที่ไม่ยอมบอกกันให้รู้บ้างเลย“จำกันได้สักที แม่ดีใจด้วยนะลูก” แม่พูดขึ้นมาพร้อมกับหันมองไปทางพา
หลายวันต่อมา..“ไม่เป็นไรแน่หรอนี่มันที่ทำงานนะ”ฉันพูดกับเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่เดินดุ่มๆ จูงมือฉันเข้ามาในบริษัทซอฟต์แวร์ของพ่อเขาอย่างไม่สนใจสายตาของใครที่จ้องมาทั้งนั้น ก่อนที่พายจะกดลิฟท์ขึ้นไปชั้นบนสุดด้วยท่าทางรีบร้อนจะว่าไปวันนี้เขาดูเท่ห์ชะมัดเลยแหะ แต่งตัวเป็นทางการสุดๆ ในขณะที่ฉันยังอยู่
“พายยย.. บอกมาเถอะนะ เค้ายอมทุกอย่างเลย” ฉันมุดหน้าลงไปอ้อนพายอีกครั้งเพราะกลัวความผิด ยิ่งเขาทำหน้านิ่งๆ นั่นแหละยิ่งโคตรดุ “แน่ใจว่าทุกอย่าง?” พายุถามกลับมาพร้อมกับเลิกคิ้วเล็กๆ ฉันเลยพยักหน้าตอบกลับไป เอ๊ะ! แต่เดี๋ยวสิถ้ายอมทุกอย่างก็…“อื้ม อะ..เอ่อ ยกเว้น...”“ถอดกางเกง” ฉันยังพูดไม่ทันจบ พายก
“พาย บอกให้หยุดไง -/////-” พอเขาไม่ยอมหยุด ฉันที่เริ่มจะกลั้นยิ้มไม่ไหวก็เลยแกล้งดุออกไปอีก แต่เขาฟังมั้ยล่ะให้ทาย..?“ครับ? อะไรนะครับ...หึหึ”แล้วพายุก็ขำออกมาอย่างพอใจ ส่วนฉันก็หน้าแดงไปตามระเบียบ ยิ่งเห็นเขายิ้มเยอะๆ เข้าก็ดันเป็นฉันซะเองที่ต้องหลบตา คนบ้าอะไรตอนดุก็ดุ๊ดุ แต่พอยิ้มขึ้นมาโลกเปลี่
“อยากกินกาแฟ”เอี๊ยดดดดพอขับรถพ้นประตู ม. ออกมาได้สักพัก พายุก็พูดออกมาแล้วเหยียบเบรกทันทีจนหน้าฉันเกือบทิ่ม แบบนี้ก็ได้หรอ?! อยากกินแล้วแวะเลย? รถคันหลังไม่ต้องสนใจ? ถนนเส้นนี้ของที่บ้านหรอออ -_-?“ขับรถแย่ขึ้นทุกวัน” ฉันหันไปตำหนิพายแบบไม่จริงจังอะไร ก่อนจะโดนมือหนายื่นมาบีบจมูกเบาๆ สองสามทีแล้วเ
“อะไรยังไงคะเจ๊~”ฉันเอ่ยปากแซวมันออกไปด้วยคำที่เพื่อนใช้เรียกไอ้ด้าสมัยเรียน เนี่ยยย~ มันต้องมีอะไรที่ฉันพลาดไปแน่ๆ ว่าแต่..ทำไมฉันไม่ค่อยจะอัพเดทข่าวสารอะไรให้ทันคนอื่นเขาเลย สงสัยตัวเอง -.- แต่ก็ช่างเหอะ!“ก็..ตามนั้นแหละ ขึ้นเรียนได้แล้วมั้ย?!”ไอ้ด้าตอบกลับมาแบบเลี่ยงๆ แล้วมันก็แกล้งทำเป็นโมโหก
“งั้นมีเรื่องอื่นให้เก็บเป็นบุญคุณอีกมั้ยล่ะ? ก็คนมันแก่ลงทุกวันจะรอให้ตายก่อนเห็นหน้าลูกแกรึไง?”“……”Rrrrrrrrrrrrrrr~ไม่ทันทีลูกชายเขาจะตอบอะไร เสียงเรียกเข้ามือถือของพายุก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะซะก่อน ก่อนที่พายุจะกดรับและกำมือแน่นขึ้นมาอย่างน่ากลัวจนคนเป็นพ่อเองก็แอบแปลกใจ“แม่งเอ๊ย!!!”ปังงงงงงงง!
“ไปเว้ยพวกมึง กลับบ้านได้ละ” วาโยที่น่าจะเข้าใจท่าทางของพวกเราพูดขึ้น แล้วดันตัวเองลุกจากเตียงของฉันท่ามกลางสายตาของพายุที่จ้องมาที่เราทั้งคู่“พักผ่อนเยอะๆ” “อื้ม (- -) (_ _)”โยหันมาบอกฉันก่อนจะเดินก้าวขาออกห่างจากเตียงฉันไปเรื่อยๆ ฉันเลยพยักหน้าตอบ แล้วเขาก็ไล่พวกที่เหลือเดินตามกันออกไปจนหมด จนเ
“พาย !!!”เฮือก O_Oฉันสะดุ้งตื่นจนลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยในห้องสีขาวสะอาดตา ก่อนจะหันไปเห็นวาโยและเพื่อนคนอื่นๆ จ้องมาแบบไม่สนใจอะไรเท่าไหร่นัก“บิงโก! นี่แม่งฉากในละครไทยชัดๆ”“ฮ่าๆๆๆ”พอใครคนหนึ่งพูดขึ้น เพื่อนทุกคนก็ขำออกมากันเกรียวกราวอย่างน่าหนวกหู ไอ้แก๊งค์เด็กวงโยพวกนี้มาทำไรกันเยอะแ
‘นั่นเด็กใหม่อ่ะ..ไอ้พายุ’‘บิ๊กบอสจะบ้ารึไง!!!’พอได้ฟังคำตอบ ฉันในตอนนั้นก็ผลักเด็กผู้ชายตัวอ้วนอย่างแรงจนร่างใหญ่เซล้มลงไป แล้วโยนกระเป๋านักเรียนในมือลงพื้น ก่อนจะกระโดดตามเพื่อนอีกคนลงไปในสระอย่างรีบร้อนไม่ต่างกัน::: VAYO :::“โย วะ..วาโย”ร่างเล็กตรงหน้าผมยืนอึ้งตาค้าง ตัวแข็งทื่ออยู่แบบนั้นก่







