Chapter 5

Amira's POV

Nakatayo ako sa gitna ng malamig at madilim na silid-aklatan, habang ang bawat paghinga ko ay tila ba may kasamang mabigat na init na pumupuno sa maliit na espasyo sa pagitan naming dalawa. Ang mabangong amoy ng mamahaling pabango ni Vaughn—isang halo ng bergamot, leather, at amoy ng mamahaling kahoy—ay pumasok sa aking sistema, dahilan upang mas lalong maglikha ng kaguluhan sa aking dibdib.

Nakatitig siya sa akin mula sa kaniyang tayo. Ang kaniyang matangkad at matipunong kaanyuan ay lalong nagmumukhang imposing sa ilalim ng malamlam na liwanag ng warm desk lamp sa gilid. Nakatupi pa rin ang sleeves ng kaniyang puting polo hanggang sa kaniyang mga siko, at ang dalawang botones sa itaas ay mananatiling nakatuklap, na nagpapakita ng kaunting bahagi ng kaniyang matigas na dibdib.

"Don't use that look on me again unless you're prepared for what it means."

Ang mga salitang iyon na kaniyang ibinulong kanina ay paulit-ulit na kumakalembang sa aking tainga. Ang boses niya—mababa, paos, at puno ng hindi maipaliwanag na awtoridad—ay tila ba may kakaibang kuryenteng nagpadaloy ng init sa buong katawan ko.

Hindi ako gumalaw. Hindi ako lumayo. Sa halip na matakot o umurong sa kaniyang babala, naramdaman ko ang mas lalong pagtaas ng aking adrenaline. Ang panginginig ng aking mga kamay ay pilit kong itinago sa pamamagitan ng pagpisil sa laylayan ng aking kasuotan.

"Paano kung handa ako?" halos pabulong kong tanong, bagaman pilit kong pinatigas ang aking boses para hindi niya marinig ang panginginig niyon. "Paano kung hindi na lang ito basta pag-aaral para sa akin, Vaughn?"

Bahagyang napatigil si Vaughn. Ang kaniyang mga mata, na kanina lamang ay may malamig na pagtitimpi, ay biglang lumalim at nagdilim. Ang kaniyang panga ay muling umigting, at nakita ko ang dahan-dahang pagtaas at pagbaba ng kaniyang dibdib habang humihinga siya nang malalim.

Sa isang mabilis at walang babalang galaw, pumasok si Vaughn sa maliit na espasyong naghihiwalay sa amin. Humakbang siya nang mabilis hanggang sa maramdaman ko ang kaniyang dibdib na halos nakalapat na sa akin. Awtomatiko akong napaatras nang isang hakbang, ngunit ang aking likod ay agad na tumama sa gilid ng kaniyang malaking mahogany desk.

Ikinulong niya ako. Inilagay ni Vaughn ang dalawa niyang malalaking kamay sa magkablipang gilid ng mesa, diretso sa likuran ko. Ang kaniyang mga braso ay parang dalawang pader na nagkakaila sa akin ng anumang ruta para tumakas, bagaman sa kaibuturan ng aking puso ay wala naman talaga akong balak na tumakbo.

" You're playing with fire, Amira," bulong niya habang dahan-dahan niyang itinagilid ang kaniyang ulo. Yumuko siya hanggang sa ang kaniyang ibabang labi ay halos sumagi na sa balat ng aking leeg.

Nasinghap ako nang malakas. Ang kaniyang mainit na hininga ay dumaan sa aking sensitibong balat, dahilan para magtaasan ang lahat ng balahibo ko sa braso. Napaawak ako sa kaniyang mga balikat. Ramdam na ramdam ko ang matigas at malakas na muscle sa ilalim ng kaniyang damit.

"V-Vaughn..." humihingal kong tawag sa kaniyang pangalan.

" You asked for a lesson," patuloy niya, ang kaniyang boses ay naging mas paos, mas mababa, at mas nakalalasing. "Sabi mo gusto mong matuto kung paano kontrolin ang isang lalaki. Sabi mo gusto mong malaman kung paano magkaroon ng kapangyarihan sa loob ng isang relasyon."

Dahan-dahang lumipat ang kaniyang mukha pataas. Ang kaniyang ibabang labi ay dumaan sa kurba ng aking panga patungo sa aking mga pisngi. Ang bawat bahagyang pagdapo ng kaniyang balat sa akin ay parang apoy na sumusunog sa aking natitirang lohika. Ang pakiramdam na hawak ako ng isang lalaking tulad ni Vaughn—isang powerful, untouchable billionaire na ngayon ay humihingal sa mismong tapat ko—ay nagdulot ng isang matinding tamis na hindi ko kailanman naramdaman noong kasama ko si Kier.

"Pero paano mo kokontrolin ang isang lalaki," bulong muli ni Vaughn, ang kaniyang mga labi ay bahagyang dumapo sa gilid ng aking mga labi, "kung sa isang simpleng paglapit ko pa lang... nawawalan ka na agad ng kontrol sa sarili mo?"

Nalunok ko ang aking sariling laway. Pilit kong pinalaki ang aking mga mata para tumitig sa kaniya. Rule number two: never look away. Sinunod ko ang kaniyang utos. Tinitigan ko siya nang diretso sa kaniyang mga mata. Nakikita ko ang kaniyang pupiles na dilated, nakikita ko ang kaunting lagas na buhok na bumagsak sa kaniyang noo, at naririnig ko ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso na sumasabay sa akin.

"Hindi ako nawawalan ng kontrol," pilit kong pagtanggi habang ang aking mga daliri ay dahan-dahang gumagapang sa kaniyang dibdib, nilalaro ang tela ng kaniyang polo. "Gusto ko lang na... gusto ko lang na hawakan mo ako."

A low, dark sound escaped from Vaughn's chest—a mix of a sigh and a defeated groan.

Dahan-dahan niyang inangat ang kaniyang kanang kamay mula sa desk. Ang kaniyang malalaking daliri ay dumaan sa gilid ng aking mukha, dahan-dahang isinuksok ang mga lagas kong buhok sa likod ng aking tainga bago dinala ang kaniyang hinlalaki sa ibabang bahagi ng aking labi. Madiin niyang pinindot ang aking labi, dahilan upang bahagyang bumukas ang aking bibig.

"You are so damn temptation, Amira," paos niyang wika habang nakatitig sa aking mga labi.

Dahan-dahan siyang yumuko pa lalo. Ang aming mga hininga ay tuluyan nang naghalo. Ang kaniyang mga labi ay ilang milimetro na lamang ang distansya mula sa akin. Nararamdaman ko na ang init niyon, nararamdaman ko na ang pagnanasa na dahan-dahang umaagaw sa kaniyang buong pagkatao. Pumikit ako, inihahanda ang aking sarili para sa kaniyang halik. Handa na akong isuko ang lahat. Handa na akong hayaan siyang kabigin ako at tuluyang dalhin sa puntong wala nang balikan.

Ngunit sa mismong segundo na inaasahan kong lapatan ng kaniyang mga labi ang sa akin... biglang huminto ang lahat.

Naramdaman ko ang biglang pagpigil sa kaniyang paghinga. Ang kaniyang hinlalaki na nasa aking labi ay naging stiff bago dahan-dahang inalis doon.

Iminulat ko ang aking mga mata, naguguluhan at humihingal sa gitna ng bitin na sensasyon. "V-Vaughn?"

Nakatitig si Vaughn sa akin, ngunit ang nagbabagang apoy sa kaniyang mga mata ay pinalitan ng isang matinding pait at pagtitimpi. Ang kaniyang panga ay mas lalong umigting, at ang kaniyang buong katawan ay tila naging bato sa sobrang tigas.

Mabilis siyang humakbang pabalik. Inalis niya ang kaniyang mga kamay sa desk at lumayo sa akin nang ilang hakbang. Tumalikod siya at inilagay ang kaniyang mga kamay sa kaniyang baywang habang nakatingin sa madilim na bintana ng kaniyang opisina. Ang kaniyang mabibigat na paghinga ay umalingawngaw sa tahimik na silid.

Naiwan akong nakasandal sa mesa, nanginginig ang mga binti at pilit na inoorganisa ang aking hininga. Ang kahihiyan, galit, at matinding kapaitan ay sabay-sabay na umakyat sa aking dibdib.

"Bakit?" tanong ko sa kaniya, ang boses ko ay halos mabasag sa matinding emosyon. "Bakit ka huminto?"

Hindi agad sumagot si Vaughn. Nanatili siyang nakatalikod sa akin sa loob ng ilang mahabang segundo. Nang dahan-dahan siyang humarap, ang kaniyang mukha ay muling nagsuot ng malamig at impenetrable na maskara—ang pormal na negosyante, ang malayo at nakakatakot na si Vaughn Rosen.

"Dahil mali ito, Amira," malamig niyang wika.

Natawa ako nang kaunti, isang mapait na tawa na walang halong katuwaan. "Mali? Ngayon mo lang naisip na mali ito? Matapos mo akong hawakan? Matapos mo akong dalhin sa ganitong sitwasyon?"

"Look at yourself right now," mariin niyang utos, ang kaniyang boses ay may halong pangaral ngunit may lalim ng matinding pag-aalala. "Look at what you're doing. You are letting your emotions dictate your actions because you are hurt!"

"Hindi ako hurt!" sigaw ko, tuluyan nang lumabas ang frustration na kanina ko pa pinipigil. Tumayo ako nang maayos mula sa desk at humakbang patungo sa kaniya. " Hindi na ito tungkol sa sakit, Vaughn! Hindi na ito tungkol sa pagiging nasaktan!"

"Then what is this about?" hamon niya sa akin, ang kaniyang mga mata ay muling kumislap sa matinding tensyon. " Sigurado ka bang hindi mo ginagawa ito dahil gusto mong patunayan sa sarili mo na may kakayahan kang magpaibig ng isang lalaki? Sigurado ka bang hindi ito dahil gusto mong patunayan kay Kier na hindi ka 'bata' o 'walang alam'?"

Ang pangalan ni Kier ay muling pumasok sa usapan, at para bang isang malamig na tubig na sumampal sa aking mukha.

"I told you during our first lesson," patuloy ni Vaughn habang dahan-dahang lumalapit sa akin, bagaman pinapanatili niya ang pormal na distansya sa pagitan naming dalawa. "Confidence cannot be built on revenge. At lalong hindi mo pwedeng gamitin ang katawan mo o ang mga natututunan mo para lang makaganti sa isang taong hindi marunong magpahalaga sa 'yo."

"Hindi ako naghihiganti!" depensa ko habang naramdaman ko ang pag-init ng aking mga mata dahil sa namubuong luha ng frustration. "Bakit ayaw mong maniwala na gusto ko lang talaga ito? Na ikaw ang gusto ko?"

Tinitigan ako ni Vaughn nang matagal. Ang kaniyang ekspresyon ay lumambot nang bahagya, ngunit ang kaniyang desisyon ay nanatiling matigas na parang semento.

"Because I know how pain works, Amira," marahan niyang wika. " Kapag nasaktan ang isang tao, naghahanap siya ng mabilis na paraan para matakpan ang sugat. You are looking at me as a safe space, as a powerful man who can validate your worth. Pero kapag itinawid natin ang boundary na ito... kapag ibinigay ko sa 'yo ang hinihingi mo sa ganitong estado ng isip mo, hindi ka magiging malaya. Mas lalo ka lang magiging nakatali sa galit mo sa nakaraan."

Huminga siya nang malalim at inayos ang kaniyang polo. Ang kaniyang mga galaw ay muling naging kontrolado at pormal.

"If we cross that line," dagdag niya sa isang mababang boses na may kasamang matinding babala, "it cannot happen because you are trying to prove something to Kier. It cannot happen because you are desperate to feel validated. It must happen because you are completely sure of what you want, without any shadows of your ex-boyfriend hanging over your head."

Napatitig ako sa kaniya, walang maimik. Ang bawat salitang lumabas sa kaniyang labi ay tama—sobrang tama na nakakainis dahil hindi ko iyon maipagkakaila sa sarili ko. Part of me was still angry at Kier. Part of me still wanted to erase the feeling of being discarded. Pero kasabay noon, naroroon din ang totoong pagnanasa at atraksyon na nararamdaman ko para kay Vaughn—isang atraksyon na hindi ko na mapigilan.

Kinuha ni Vaughn ang kaniyang suit jacket mula sa backrest ng kaniyang swivel chair at dahan-dahang isinuot iyon. Inayos niya ang kaniyang collar bago muling humarap sa akin.

" Systemic and clean boundaries," saad niya habang nakatitig sa aking mga mata. "I will not take advantage of your vulnerability, Amira. Not now, and not ever."

Naglakad siya patungo sa p***o ng kaniyang opisina at dahan-dahan itong binuksan. Lumabas ang maliit na liwanag mula sa hallway patungo sa madilim na silid-aklatan. Huminto siya sa may pintuan at lumingon sa akin sa huling pagkakataon.

"Go back to your room and think about everything I said," pormal niyang utos. "And when you finally know whether you want the lesson—or me—come back."