LOGINAmira's POV
Nakatayo ako sa gitna ng silid-aklatan habang si Vaughn ay nakasandal sa gilid ng kaniyang malaking desk. Nakakrus ang kaniyang mga braso sa dibdib, at ang kaniyang mga mata ay pormal at masusing nakatitig sa akin. Wala na ang tensyon mula sa nakalipas na gabi; nagbalik na ang pormal at seryosong bersyon ng aking ninong. "Lesson One: Confidence," panimula ni Vaughn sa kaniyang mababang boses. "Ang akala ng karamihan, ang kumpiyansa ay nanggagaling sa kung ano ang isuot mo o kung gaano ka kaseksi sa paningin ng iba. But real confidence starts with how you carry yourself, how you speak, and how you maintain eye contact." Inayos ko ang aking tayo, pilit na itinuwid ang aking likod. "Ganyan po ba?" Bahagyang napangiti si Vaughn, isang tipid at bahagyang nakatutuksong ngiti na agad na nagpabilis sa tibok ng puso ko. " You look like a soldier standing at attention, Amira," asar niya sa akin. "Relax your shoulders. Confidence isn't about being stiff. It's about owning the space you are in without apologizing for taking up room." Lumapit siya nang ilang hakbang sa akin. "Subukan natin. Maglakad ka patungo sa akin. Look straight into my eyes, maintain your posture, and don't break eye contact until I tell you to." Huminga ako nang malalim. Humakbang ako nang mabagal patungo sa kinaroroonan niya. Pilit kong pinananatili ang aking tingin sa kaniyang madilim na mga mata, ngunit habang lumalapit ako, mas lalong nagiging mahirap mag-focus dahil sa taglay niyang kaguwapuhan at kakaibang charms. Nang dalawang hakbang na lamang ang layo ko sa kaniya, huminto ako. Hindi ko inalis ang tingin ko sa kaniya, ngunit sa halip na manatiling pormal, naisip kong subukan ang kakayahan ko. Bahagya kong itinagilid ang aking ulo, binigyan siya ng isang marahang ngiti, at dahan-dahang pinalambot ang titig ng aking mga mata—isang subok na pang-aakit na ginagawa ng mga babae sa mga pelikula para guluhin ang isip ng isang lalaki. Gusto kong makita kung mawawalan siya ng composure kahit sandali lang. Ngunit hindi man lang kumurap si Vaughn. Sa halip na matagpuan siyang naguguluhan, mas lalo lamang lumalim ang kaniyang titig, at ang kaniyang panga ay bahagyang umigting. "Nice try, Amira," malamig niyang saad, bagaman halatang nahuli niya agad ang balak ko. Nawala ang ngiti sa aking mga labi at napakurap ako sa gulat. "P-Paano mo nalaman?" " Because you're performing, not being confident," sagot niya habang naglalakad paikot sa akin. "You tried to use a look you read somewhere to disarm me. But when a woman is truly confident, she doesn't need to put on an act to get attention. She commands it naturally." Bumalik siya sa harap ko, mas malapit kumpara kanina. Damang-dama ko ang init ng kaniyang presensya na agad na nagpataas ng balahibo ko sa braso. "Kung gagamitin mo ang ganiyang uri ng titig sa isang lalaki," bulong niya habang dahan-dahang yumuyuko upang magpantay ang aming mga mukha, "dapat sigurado ka na handa ka sa magiging kasagutan niya. Intimidation works both ways." " Hindi naman ako natatakot," pilit kong pagmamatigas, kahit na pakiramdam ko ay nanginginig na ang aking mga tuhod sa sobrang lapit niya. Tumaas ang isang kilay ni Vaughn. Inangat niya ang kaniyang kamay at dahan-dahang dinala ang kaniyang mga daliri sa gilid ng aking mukha, inilagay ang ilang lagas na buhok sa likod ng aking tainga. Ang kaniyang touch ay mabilis ngunit sapat na para magdulot ng matinding kuryente sa aking balat. " Confidence is also about knowing when to stop playing games," paalala niya, ang kaniyang boses ay naging mas mababa at may halong babala. Tinitigan ko siya nang diretso sa mata, pilit na hindi ipinapakita ang epekto ng kaniyang haplos sa akin. "I'm not playing games, Vaughn. I'm just learning." Isang mababang halakhak ang kumawala sa kaniyang dibdib. Dahan-dahan niyang inilapit ang kaniyang labi sa gilid ng aking tainga, dahilan para mapahawak ako sa kaniyang arm habang pinipigil ang aking hininga. " Then learn this very carefully, Amira," bulong niya sa akin, ang kaniyang mainit na hininga ay dumaan sa aking sensitibong balat. "Don't use that look on me again unless you're prepared for what it means."Amira's POVDumating ang gabi ng Executive Gala ng Del Fierro Group na ginanap sa grand ballroom ng isang kilalang limang-bituing hotel sa Bonifacio Global City. Pagkatapos ng ilang araw na masinsinang paghahanda, handa na akong harapin ang mga mamumuhunan, ang media, at higit sa lahat, ang kampo ni Tito Greg.Hindi na ako ang dating Amira na madaling matakot sa mga mapanghusgang tingin ng ibang tao. Wearing a fitted emerald green silk gown that accentuated my frame, coupled with simple diamond jewelry and my hair styled in soft waves, I stood in front of the full-length mirror inside the holding room.Mabilis na bumukas ang pinto at pumasok si Vaughn na nakasuot ng kaniyang tailored black tuxedo. Napatigil siya agad sa may pintuan noong makita niya ako."Vaughn," nakatitingalang bati ko habang dahan-dahan akong humaharap sa kaniya. "How do I look? Fits the image of a future leader ba?"Nananatiling nakatitig sa akin si Vaughn. Hindi siya agad nakapagsalita at kitang-kita ang mabilis
Amira's POVNananatiling nakalapat ang mainit na kamay ni Vaughn sa aking pisngi habang nakatitig siya sa aking mga mata sa gitna ng basement parking. Ang kaniyang pabulong na tanong kung handa ba ako sa anumang susunod na mangyayari kapag inamin niyang pareho kami ng nararamdaman ay patuloy na nagdudulot ng matinding kaba at saya sa aking dibdib.Huminga ako nang malalim at ngumiti sa kaniya. "Handa ako, Vaughn. Matagal na akong handa."Dahan-dahang pinalabas ni Vaughn ang kaniyang hininga at napa-iling habang nakatitig sa akin. Inilayo niya nang kaunti ang kaniyang mukha ngunit hindi niya inalis ang kaniyang kamay sa aking pisngi."Then we need to talk about what this actually is," mahinang sabi ni Vaughn habang dahan-dahang ibinababa ang kaniyang kamay pabalik sa kaniyang tabi. "Because we cannot just jump into this blindly, Amira."Pumasok kami muli sa kaniyang kotse upang makapag-usap nang mas maayos at malayo sa anumang posibleng makakita sa amin. Nang maisara ang mga pinto ng k
Amira's POVNaiwan akong nakatayo sa gitna ng malamig at tahimik na opisina ni Vaughn matapos kaniyang mabilis na pag-alis. Ang kaniyang huling sinabi na malapit na siyang magsabi ng masyadong maraming bagay ay patuloy na nag-iiwan ng matinding echo sa aking isipan.Lumapit ako sa malaking glass window at tinitigan ang mga ilaw ng lungsod sa ibaba. Sa loob ng maraming buwan, palagi na lang akong naghihintay. Naghihintay sa susunod na legal step, naghihintay sa susunod na utos, at naghihintay kung kailan magiging handa si Vaughn na ilatag ang lahat ng may kinalaman sa aming dalawa.Ngunit ngayong gabi, habang nakatitig ako sa aming dalawang notepad sa coffee table, na-realize ko na ayoko nang maghintay pa. Ayoko nang hayaan na siya lang ang magdesisyon kung kailan at paano guguho ang mga pader na nakapaligid sa aming mga damdamin.Huminga ako nang malalim, kinuha ang aking bag, at mabilis na lumabas ng kaniyang opisina. Alam kong hindi pa siya nakakalayo sa gusali.Nang makababa ako sa
Amira's POVNananatiling nakalapat ang kamay ni Vaughn sa aking pisngi habang ang kaniyang hinlalaki ay dahan-dahang gumagalaw sa aking balat. Ang aking dalawang salita na pag-amin na siya talaga ang taong kinatatakutan kong mawala ay tila naging isang mabigat ngunit matamis na dusa para sa kaniya.Nakatitig siya sa aking mga labi nang ilang segundo bago siya dahan-dahang pumikit at huminga nang malalim. Naramdaman ko ang bahagyang panginginig ng kaniyang kamay bago niya unti-unting inilayo ang kaniyang mukha mula sa akin."Amira," pabulong niyang panimula sa isang mababa at halos paos na boses."Vaughn, do not pull away now," mahinang pakiusap ko habang hinahawakan ang kaniyang wrist para pigilan ang dahan-dahang paglayo ng kaniyang kamay. "Nandito na tayo."Dumilat siya at muling tumingin sa aking mga mata. Ang kaniyang matatalim na tingin na ginagamit niya sa korte at sa mga board meeting ay tuluyang nawala, napalitan ng isang emosyon na hindi pa niya kailanman ipinakita sa kahit k
Amira's POVNananatiling nakalapat ang katahimikan sa pagitan naming dalawa habang nakatitig kami sa isa’t isa sa loob ng kaniyang pribadong opisina. Ang huling tanong na nakasulat sa aming mga notepad ay patuloy na nag-iwan ng matinding kaba at pagnanais sa aming mga puso.Who is the person you are most afraid of losing?Tinitigan ako ni Vaughn nang napakalalim. Ang kaniyang mga daliri na nakahawak sa aking kamay sa ibabaw ng coffee table ay bahagyang humigpit, na tila ba hinihintay niya ang aking unang paggalaw."Amira," pabulong niyang tawag sa aking pangalan. "Are you going to answer the last question?"Huminga ako nang malalim upang pakalmahin ang mabilis na pagtibok ng aking dibdib. Inayos ko ang aking pagkakaupo sa sofa at hindi inalis ang aking mga mata sa kaniyang mukha."Ikaw," tapat kong sagot sa isang malinaw at mahinang boses.Napatigil si Vaughn. Kitang-kita ang mabilis na pagbabago sa kaniyang ekspresyon. Ang kaniyang panga na dating laging nakakasa sa pormalidad ay bah
Amira's POVMatapos ang nangyari sa pantry at ang tahimik na kasunduan namin ni Vaughn na magkasama naming haharapin ang anumang babato sa amin ng mundo, nagpatuloy ang aming araw nang mas magaan. Nang mag-alas siyete na ng gabi, imbes na umuwi sa kaniyang penthouse, dinala ako ni Vaughn sa kaniyang pribadong opisina sa Del Fierro Group.Inilapag niya ang dalawang notepad at dalawang mamahaling fountain pen sa ibabaw ng glass coffee table sa gitna ng silid.Napakunot ang noo ko habang nakatitig sa mga gamit sa mesa. "Anong meron? May bago ba tayong ire-review na legal documents para sa board meeting bukas?"Umiling si Vaughn at dahan-dahang naupo sa tapat kong sofa. "No documents tonight, Amira. Today, we are officially starting Lesson Ten."Napatitig ako sa kaniya. "Lesson Ten? Akala ko ba natapos na natin ang karamihan sa mga leksyon tungkol sa public image at strategic management?""Those were technical lessons," seryosong sagot ni Vaughn habang nakatingin nang diretso sa akin. "Le







