MasukDamien was indeed weak. Tuluyan nang bumigay at nagpakita kung gaano ka-marupok si Damien. Wala na siyang nagawa, tuluyan na siyang nahulog at nalunod sa tukso. Mabilis niyang hinila patayo si Andrea at walang pasabi na sinunggaban ito ng halik. Isang halik na sobrang agresibo, puno ng galit at pagnanasa, halos durugin niya ang labi ng babae sa sobrang dami ng emosyon. Suko na siya. Ayaw na niyang lokohin pa ang sarili niya. Aminado na siya. Malakas pa rin ang dating ni Andrea sa kaniya. Walang kupas. " Andrea! Ang lupit mo talaga! Suko na ako! Suko na ako sayo!" sigaw niya habang walang tigil ang paghalik sa leeg at dibdib nito. "Bakit ba ang kulit-kulit mo?! Bakit ba hindi ka nawawala sa isip ko?! Huh?! Ayoko nang pahirapan pa ang sarili ko! Mababaliw na ata ako, Andrea! Mababaliw na ako sa mga ginagawa mo!" Hayok na hayok niyang pinaghahalikan ang dating asawa. Maingay, mainit, at puno ng pagnanasa. Ang tagal niyang tiniis ito. Ang tagal niyang pinigil ang nararamdaman ni
Habang pilit na iniiwasan at tinatakbuhan ni Damien si Andrea, kabaligtaran naman ang epekto nito sa babae. Sa halip na sumuko o mapagod, lalo lang itong nanggigigil at lalong nagiging desperada. Para sa kanya, mas lalong tumitindi ang apoy ng pagnanasa kapag tinatanggihan siya. At dahil kilala niya si Damien, alam niyang hindi nito tunay na ayaw, nagpapanggap lang. After what happened to them last night, mas pursigido si Andrea na bawiin ang lalaking mahal niya. Isang araw, habang abala si Damien sa kanyang trabaho sa ospital at nakatakda siyang makipag meeting tungkol sa ilang mahahalagang usapin, sakto naman ang pagpunta roon ni Andrea. Pumasok siya nang palihim sa opisina ni Damien. Wala pang tao, kaya ginamit niya ang pagkakataong iyon. Agad siyang gumapang at nagtago sa ilalim ng malawak na mesa. Sa isip-isip niya, hindi niya titigilan si Damien hanggang hindi ito tuluyang bumibigay. Hindi nagtagal, bumukas ang pinto at pumasok si Damien. Kasama niya ang isa pang dokt
Damien’s POV Kinabukasan... Linggo. Araw na naman para kay Bianca. Ito yung araw na karapatan ko siyang makasama. Kagaya ng kahapon, sinama ko ulit si Fia. Gusto kong maramdaman niya na siya lang at wala akong tinatago. Plano namin na pagkatapos magsimba, ilalabas namin yung bata para kumain at mag-enjoy. Pagdating namin sa mansyon nila Andrea... iba siya ngayon. Iba talaga kapag nadiligan. Siya mismo ang lumabas at nag-abot sa akin ng anak namin. Maaliwalas ang mukha, nakangiti pa, at ni katiting na galit ay wala. Kahit na nandoon si Fia at kaharap niya ang asawa ko, parang wala lang sa kanya. Alam ko kung bakit. Alam ko kung bakit siya ganyan ka-okay. Dahil alam niyang akin pa rin siya. Alam niyang naging akin siya kagabi at nabasag ko na ang pagmamatigas ko. Si Fia, halatang nagtataka. Bakit biglang naging maayos at hindi na galit si Andrea sa kanya? Pero wala siyang masabi, tinanggap na lang niya. Kabang-kaba naman ako habang nandoon. Feeling ko nababasa ng mga
Damien’s POV The moment it was over, I practically jumped off the bed. Nagmadali akong pulutin ang mga nagkalat kong damit sa sahig. Nanginginig ang mga kamay ko habang isinusuot ko ang damit ko. Every second I stayed in that room felt like another nail in my coffin. What the hell did I just do? "This is wrong..." bulong ko sa sarili ko habang tinatali ang sinturon ko. Sa wakas, natauhan ako. Putang ina, sobrang mali ng nagawa ko. Biglang sumagi sa isip ko ang mukha ni Fia. Yung paraan ng pagtingin niya sa akin pag-uwi ko, yung paghawak niya sa kamay ko... Ramdam ko ang bigat ng konsensya ko. I know I’ve made my choice, I know she’s my wife now… but Andrea just has this way of getting under my skin, of making me forget everything I’ve worked so hard for. Gusto kong murahin ang sarili ko sa katangahan. Hindi na ako lumingon pa. Hindi ko na tinapos ang sasabihin niya. Nagmadali akong bumaba ng hagdan hanggang sa makarating ako sa kotse ko kung saan nandoon pala yung yaya
Andrea’s POV "Ngayon lang ito, ha! Pinagbigyan lang kita para matigil ka na," bulong niya sa tenga ko gamit ang paos at garalgal na boses. Habang buhat-buhat niya ako, ramdam ko yung bilis at lakas ng bawat bayo niya sa loob ko. Enjoy na enjoy siya eh, kahit anong tanggi niya, kitang-kita ko sa mukha niya na miss na miss niya rin 'to. "Okay lang," sagot ko sabay dikit ng katawan ko sa kanya at yumakap dahil ang hirap ng posisyon na ginagawa naman.. "Promise, after this hindi na kita gugulihin." sabi ko lang yon pero alam ko ang kapasidad ni Damien. I know him very well. At ngayong nakita kong bumigay na siya, magiging madali na sa akin ang lahat. hindi diya galit. naiipit lang siya sa sitwasyon namin ngayon pero ramdam ko na ako pa rin ang number 1 sa puso niya.I wasn't hurt when he said it was just for tonight – I know he's just hiding how he really feels. Instead, I focus on the moment – on the warmth of his skin against mine, on how familiar it all feels even after so long
Damien’s POV Dahan-dahan ko siyang inihiga sa kama namin dati na kama na lang niya ngayon. daang-daang alaala ang nagbalik sa akin. Mga masasayang alaala namin sa kamang ito na hanggang alaala na lanv ngayon. Pinunasan ko siya ng basang bimpo para gumaan ang pakiramdam niya. Tinitigan ko siya saglit... sayang naman at ang ganda-ganda niya pero sinasayang lang sa alak. Nahihirapan akong makita siyang ganito pero wala akong magawa, iba na ang mundo namin ngayon. Nang masiguro kong maayos at mahimbing na ang paglakatulog niya, nag-decide na akong umuwi ma. At nang akmang aalis na ako para umuwi na kay Fia, bigla niyang hinila ang kamay ko pabalik. "Dito ka lang, Damien! Huwag mo akong iiwan please... natatakot ako," bulong niya habang pikit-mata at lasing na lasing. "Kahit ngayon lang, oh. Gusto kitang mayakap. Miss na miss na kita! Sorry kung huli na nang bumalik yung alaala ko. Sorry kung late ko na na-realize kung gaano mo ako minahal. Sobrang lungkot ko, Damien. Paano ba tayo







