MasukDamien's Point of View Pagkaalis ni Andrea, parang may bagong apoy na nag-alab sa loob ko. Ang init ng yakap niya, ang tamis ng halik niya, at ang katotohanang naniniwala pa rin siya sa akin... iyon ang naging pinakamalakas kong sandata. Hindi na ako pwedeng manatili lang dito na parang kawawa. Kailangan kong lumaban. Para kay Andrea. Para kay Baby Bianca. Para sa pamilyang bubuuin pa namin."Ako so Damien Cojuangco. Pananagutin ko ang mga nasa likod nito " Ginamit ko ang lahat ng resources at pera na meron ako. Inutusan ko ang mga tao ko na kunin ang pinakamagaling, pinakamatalino, at pinakamatapang na abugado sa buong bansa. Hindi ako papayag na manalo ang kasinungalingan. hindi ko pinatay si Claire at iyan ang katotohanan.. At dumating ang araw ng paglilitis. Nakatayo ako sa loob ng courtroom. Suot ko ang magarang damit pero ramdam ko pa rin ang bigat ng sitwasyon. Tahimik ang lahat habang ipinapakilala ang mga testigo ng kabilang panig. Nang tawagin ang pangalan niya,
Andrea's Point of View Napagtanto ko na hindi ko mapipilit si Daddy na palayain si Damien kung patuloy akong magiging matigas at pasaway sa kanya at kung patuloy kong ipipilit ang pagmamahal ko kay Damien. Kailangan kong gumawa ng paraan. Kailangan kong makalabas ng bahay. Hindi pwedeng ganito lang. Su Damien, alam kong miss na miss na rin niya ako. Kaya kinausap ko si daddy isang araw. Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko at itago ang tunay na nararamdaman. "daddy... tama po kayo. Pagod na po ako. Kakalimutan ko na si Damien. Gusto ko lang po bumalik sa dati," sabi ko sa kanya habang pinipigilan ang panginginig ng boses ko. "Pwede po ba akong bumalik magtrabaho sa opisina? Para naman may magawa ako at maibsan ang lungkot." Tiningnan ako ni Daddy nang mabuti, tila sinusuri kung nagsasabi ba ako ng totoo. Sa wakas, tumango siya at ngumiti. "Iyan. Ganyan dapat, anak. Mabuti naman at natauhan ka na," sagot niya. "Sige, pwede ka nang bumalik magtrabaho. Basta sundin mo ang mga
Andrea's Point of View Parang binibiyak ang dibdib ko sa sakit habang pinagmamasdan ko ang pag-alis ng sasakyan ng mga pulis. Nawala sa paningin ko si Damien... ang lalaking nangako na hinding-hindi ako iiwan at pakakasalan ako. "Tay! Bakit niyo po ginawa 'to?! Bakit?!" sigaw ko habang pilit na kumakawala sa mahigpit niyang hawak. Nanginginig ang buong katawan ko at walang tigil ang pag-agos ng luha ko. "Si Damien! Mabuting tao si Damien! Wala siyang ginagawang masama! Maniwala naman kayo sa akin. ako mismo ang patunay na mabuti siyang tao! Pinagbibintangan niyo lang siya ng mga bagay na hindi naman niya ginawa!" Hinila niya ako papunta sa kotse niya at marahas na pinasakay. Buong byahe ay wala akong ibang ginawa kundi umiyak at isipin kung nasaan na siya, kung nasasaktan ba siya o natatakot. Pagdating namin sa mansyon, agad akong humarap sa kanya. Galit, awa, at pagkadismaya ang halo sa boses ko. "Daddy, pakiusap po! Bitawan niyo siya! Alam kong mali ang lahat ng 'to! Si Da
Damien's Point of View Habang isinusuot sa akin ng pulis ang posas, ramdam ko ang lamig ng bakal na dumampi sa balat ko, pero mas masakit ang lamig na nararamdaman ko sa puso ko. Tiningnan ko si Andrea... nakikita ko ang takot at sakit sa mga mata niya. Gusto kong yakapin siya, gusto kong punasan ang mga luha niya, pero hindi ko magawa dahil nakaharang na ang mga pulis sa pagitan namin. 'Andito lang ako, mahal ko. Hinding-hindi ako susuko. Maniwala ka lang sa akin,' bulong ko sa isip ko habang pilit akong ngumingiti para pakalmahin siya, kahit sa loob-loob ko ay naguguluhan at nag-aalala na rin ako. While they pulled me out of the house, I strained to catch one last glimpse of her. I saw her father dragging her away, and her cries calling out my name cut through me like a knife – it felt as if my heart was being ripped right out of my chest. Isinakay nila ako sa likod ng patrol car. Isinara ang pinto at nagkulong ako sa dilim at lamig ng sasakyan. Habang umaandar ito palayo, n
"Mahal, alis muna ako. Punta lang ako ulit sa bayan," paalam ni Damien habang hinahalikan nang mariin ang noo ni Andrea at ang maliit na noo ni Baby Bianca. Tuwing umaga, iyon ang laging binitiwan niyang salita. Sinasabi niyang may aasikasuhin lang, may bibilhin, o may pupuntahan para sa pag-aayos sa nalalapit ng kasal. Payag naman si Andrea at masaya pa nga ito at iniisip na masipag at maalaga ang lalaking mahal niya. At desidido talaga ito na pakasalan siya. Matyaga niyang tinitiis ang malayo at mahirap na biyahe papunta at pabalik ng bayan. Nakikipag-usap siya sa pari, sa mga taga-lokal, at inaayos ang lahat ng papeles at kagamitan. Gagawin niya ang lahat. Kahit nakakapagod, kahit mainit ang araw o maulan... basta maikasal sila sa lalong madaling panahon at masigurado na hindi na mapaghihiwalay ang kanilang pamilya. Gusto niyang maging legal, gusto niyang maging banal, at gusto niyang isuot ang singsing sa daliri ni Andrea bago pa man dumating ang mga taong gustong pumagi
Damien's Point of View "Talaga? Mababaliw ka?" bulong ko habang mariin akong nakadagan sa ibabaw niya. Bawat hagod, bawat balikat, at bawat diin ay puno ng pagnanasa at pagmamay-ari. Hinawakan ko ang panga niya at pinatitig sa aking mga mata. Gusto kong makita niya kung gaano ako ka-desidido. "I will not let that happen... kasi mababaliw din ako kapag hindi kita naririnig na umuungol," seryoso kong sabi pero may halong kabastusan. "Your moans sound like music to my ears, Andrea. Ang sarap mo kasi!"I pushed myself to move even faster, my body moving with urgent purpose. Every thrust was sharper, more intense – and I could feel her tighten her hold completely, her fingers digging hard into the sheets and clutching my shoulder so tightly I could feel her nails press into my skin. "You're a drug to me. Hindi mabubuo ang isang araw ko nang hindi kita nagagamit." "D-Damien! Sobrang lakas mo! A-ang sakit pero ang sarap!" ungol niya habang nakapikit at nanginginig ang tuhod. "H-hindi na
Dahan-dahang iminulat ni Andrea ang kanyang mga mata. Mabigat ang pakiramdam niya, parang pinagbagsakan ng mundo ang katawan niya, at dumadagundong ang sakit sa likod at ulo niya. Ang bawat galaw ay parang mabigat at nakakapagod. "Andrea... anak, gising ka na!" narinig niyang sigaw ng isang lalak
Nanginginig ang buong katawan ni Damien habang nakatingin kay Andrea. Sa kanyang mga mata, makikita ang matinding takot at kalituhan. Para sa kanya, ang nangyari ay parang isang bangungot na ayaw niyang mangyari. Akala niya ay tapos na ang lahat ng paghihirap, akala niya ay malaya na siya sa demo
ANDREA POINT OF VIEW “Damien… ikaw ang gumawa ng mga ito?” “I wanted our first moment back together to be perfect. No stress, no worries – just us.” Sinurpresa niya ako ng isang romantikong dinner sa rest house niya. Doon niya ako dinala, malayo sa lahat, at sa tingin ko ay para lang sa amin a
ANDREA POINT OF VIEW Naging payapa at puno ng pag-asa ang mga sumunod na araw. Sa bawat gabi, hinihintay ko ang tawag ni Damien. Iyon ang nagiging lakas ko. Alam kong apat na buwan ang hihintayin namin—tatlong buwan na therapy at isang buwan na "detox" o pahinga mula sa teknolohiya para tuluyan s







