로그인Don Roberto's Point of View Sapat na sana ang mga impormasyong hawak ko para ilayo agad si Andrea sa halimaw na si Damien Cojuangco. Sapat na sana ang malaman na dalawang babae na ang nasira at nawasak ang buhay dahil sa kanya. Pero hindi mapalagay ang sistema ko. Kailangan kong marinig mismo. Kailangan kong malaman ang buong katotohanan. Kaya dinala ako ng mga paa ko sa kung nasaan ang pangalawang asawa niya. Kay Samantha. Pumunta ako sa mental hospital na iyon. Tahimik, malamig, at nakakapanindig-balahibo ang paligid. Dito nakakulong ang babaeng minsan nang naging asawa ng doktor. Dito niya tinatapos ang mga araw niya... wala sa sarili, nababaliw. Naabutan ko siyang nakaupo malapit sa bintana, nakatulala at nakatingin sa kawalan. Payapa ang itsura pero alam kong nasa ibang mundo ang isip niya. Nang maramdaman niyang may tao, dahan-dahan siyang lumingon. Nanliit ang mga mata niya habang tinititigan ako. "Sino ka? Anong ginagawa mo dito?" malamig at parang batang tanong
I know my gut feeling isn’t wrong. I can feel the shift in Don Roberto’s demeanor like a cold wind cutting through the air. The way he looks at me, the tone of his voice, the icy aura that surrounds him whenever we’re in the same room... something’s off. I don’t know how to explain it, but I have a strong feeling he knows. He knows everything about my past – about what happened with my previous wives. Yung klase ng tingin niya... kilalang-kilala ko 'yon. Iyon yung tingin ng taong nakadiskubre ng katotohanan, yung tingin ng taong nakakita ng halimaw sa anyong tao. Alam ko sa sarili ko na may plano siya. Sigurado akong gagawin niya ang lahat para ilayo sa akin ang anak niya. And I’ll never let that happen. Hinding-hindi ko hahayaang mawala ulit sa akin si Andrea at si Bianca. Pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan ko, ngayon lang ulit naging buo ang mundo ko. Hindi ako papayag na sirain lang ito ng takot at maling akala ng ama niya. Samantala, habang naguguluhan at nababahala ako,
Don Roberto's Point of View Nakaupo ako sa malaking swivel chair sa loob ng aking opisina, hawak ang makapal na folder na naglalaman ng lahat ng impormasyon tungkol kay Dr. Damien Cojuanco. Ang doktor na gustong pumasok sa buhay ng anak ko. Tahimik ang buong paligid, pero sa loob ng dibdib ko, parang may mabigat na bagay na hindi ko maipaliwanag. Gusto kong malaman ang totoo. Gusto kong siguraduhin na ligtas ang anak ko. Dahan-dahan kong binuksan ang folder at sinimulang basahin ang bawat pahina.DR. DAMIEN COJUANCO FILES Unang bumungad sa akin ang impormasyon tungkol sa pinagmulan niya. Galing daw ito sa mayamang angkan, matagumpay na negosyante at kilalang doktor. Maganda ang reputasyon, malinis tingnan sa panlabas na anyo. "Hmmm, mukhang maayos naman ang estado niya," bulong ko sa sarili. Kapwa kami bilyinaryo kaya hindi ko iisipin na isa sa mga habol niya ay pera. Akala ko ay simpleng lalaki lang na may gustong manligaw, pero hindi pala—isa palang malaking tao sa lipunan.
Umalis na si Don Roberto at dumiretso sa kanyang opisina, naiwan ang dalawa sa hapag-kainan na tila nabigatan pa rin sa naging usapan. Napansin agad ni Andrea na nanatiling tahimik si Damien at malalim ang iniisip. Madilim ang tingin nito at halatang binabagabag ng mga salita ng ama niya. Lumapit siya rito at hinawakan ang kamay. "May problema ba? Kanina ka pa tahimik," malambing na tanong ni Andrea. "Iniisip mo ba ang mga sinabi ni Daddy? Huwag mong isipin 'yon. He's just being protective, gusto lang niya siguraduhin na ligtas ako." Tumingin siya nang diretso sa mga mata ng binata at seryosong nagsalita. "Ako... alam kong hindi mo gagawin sa akin ang ginawa sa akin ng dati kong karelasyon. Tiwala ako sa'yo. At tungkol naman sa nakaraan mo... tatanggapin ko 'yun. Ganoon din naman ang ginawa mo sa akin, 'di ba? Tinanggap mo ako kahit may anak ako at may amnesia." Lumapit siya at bumulong, "I love you, Damien!" "Paano kung hindi ako magustuhan ni Don Roberto?" hindi mapigil
Damien's Point of View Matapos ang binyag, lalong tumibay at lumalim ang determinasyon ko. Kailangan kong pagbutihin pa lalo. Nakikita ko kung gaano kabilis lumaki si Baby Bianca at napupuno ang puso ko ng tuwa na hindi ko maipaliwanag. Yung saya na nararamdaman ko tuwing nakikita ko ang anak namin... parang nabuo na ang buong pagkatao ko. Sawa na ako na sila pa ang laging pumupunta sa opisina para lang makita ako. Oras na para ako naman ang pumunta sa kanila. Desidido akong ligawan na nang pormal si Andrea. Suot ang puting polo at itim na pantalon, bitbit ang isang bouquet ng pulang rosas, dumating ako sa mansyon nila. Alas-otso ng umaga. Akala ko ay maaga pa, pero pagdating ko, nag-aalmusal pa lang pala sila sa hapag-kainan. "Magandang umaga po," bati ko. Tinawag agad ako ng ama niya, si Don Roberto, at pinaupo sa mesa. Umupo ako at agad kong nakita ang dalawang babaeng pinakamamahal ko. Si Andrea, na agad na napangiti at namula ang pisngi nang makita ang mga bulaklak,
Mabilis ang lumipas ang mga araw at buwan, at tila kailan lang nang ipanganak si Baby Bianca, pero ngayon ay lumalaki na siya nang husto. Naging napaka-aktibo at nakakagiliw na ng bata, laging may ngiti sa mga labi na nakakahawa sa kahit sinong makakakita. Sobrang swerte ni Bianca dahil hindi lang siya mahal ng kanyang ina, kundi naging paborito rin siya ng lahat sa ospital at maging sa loob ng opisina ni Damien. Bawat pasyal nila doon, sasalubungin sila ng mga ngiti at atensyon mula sa mga staff at nurses. Si Bianca ang naging liwanag at inspirasyon sa lugar na iyon. At hindi nawawala, palaging nandoon si Andrea. Madalas siyang dumalaw kasama ang anak, hindi lang para bisitahin si Damien kundi dahil pakiramdam niya ay bahay na rin ang lugar na iyon para sa kanila. Sa bawat pagbisita, lalong tumitibay ang samahan nila, habang palihim nilang inaalagaan ang kanilang relasyon at ang maliit na anghel na bunga ng kanilang pagmamahalan. ____________________ Sumapit na ang pinakahi
"Okay! good to know atleast alam natin na may nagtatangka sa buhay niya. Alamin niyo kung may nag-utos sa kaniya. Kung kinakailangan na balatan niyo siya ng buhay, gawin niyo para mapaamin." Mahigpit na bilin ng Doktor sa kausap na Pulis sa telepono. Nahuli na ang nagsunog sa tinutuluyan ni Andre
ANDREA DELA VEGA POINT OF VIEW "Buhay ako. Nakaligtas ako. Thank you, Lord!" laking pasalamat ko dahil nagising pa ako mula sa isang bangungot. Akala ko talaga ay katapusan ko na at doon na lang matatapos ang buhay ko pero hindi eto ako at nakaligtas mula sa sunog. I don't how, but I know God di
ANDREA DELA VEGA POINT OF VIEW Isa pala sa pinaka mahirap na labanan na emosyon ay ang selos. Buong buhay ko ay ngayon lang ako nakaramdam ng selos. Selos na hindi ko dapat na nararamdaman. Dali-dali kong ibinalik sa envelope ang mga nasabing larawan at Dali-dali kong pinunasan ang mga luha k
"What the.... What happened to your face. nakalmot ka ba ng pusa?" Gulat ang naging reaksyon ni Sharlaine Dela Vega nang makita ang anak na si Sharraine na puro kalmot ang mukha at parang galing sa giyera. "No mommy. Si Andrea. Ang kapatid ko sa labas na si Andrea ang may gawa sa akin nito." Sumb







