CHAPTER FOUR

FERN'S' POV

Pinagmasdan ko ang anak kong natutulog. Mula nang mangyari ang gabing iyon na nakausap ko si Mizagh Dela Cerda, hindi na ako kailanman tinantanan pa ng sunod-sunod na katanungan.

I'm sure… Mizagh Dela Cerda knows me!

At anong sinasabi niyang iniwan ko siya? May relasyon ba kami dati?

Fuck. Did I cheat on him with someone and leave him? But….

Hindi ko maipagkakaila ang similarities nila ng anak ko, lalo na nang makita ko siya nang personal. They are very identical….

Anak ko nga ba talaga si Fynn kay Mizagh?

But my parents denied that I have connections with Mizagh… But Mizagh approached me and accused me!

Naguguluhan ako. I feel like napapaglaruan na ako. Hindi ko alam kung sino ang nagsasabi ng totoo at mali.

Ngunit mas naguguluhan ako sa reaksyon ng puso ko… My heart raced in guilt and longing. I don't know why, though…

Ugh!

I just hope my memories come back faster….

Kinabukasan, bumisita muli ako sa head office ng kumpanya to inquire about my preparations for the branch. Lihim akong umaasa na wala doon si Mizagh. Isinama ko ang anak ko since wala namang magbabantay sa kaniya sa condo since we are here in Makati.

Ilang minuto ko lang nakaligtaan ang anak ko, nawala na agad ito sa tabi ko.

“I’m sorry, Miss Bem. Can we continue our conversation later? Mukhang kung saan-saan naman pumunta ang anak ko…”

“Sure, Miss Fern. Pwede naman po kayo magpa-assist sa guards namin para mahanap niyo agad ang anak niyo…”

“Thank you!”

Buti na lang ay may nakakitang guard sa anak ko, and they noticed my child going upstairs. 

Kung bakit naman kasi marunong sa lahat ang anak ko, and at the age of 8, marunong na siyang magbasa accurately.

“Fynn!”

Doon ako natigilan nang makita ang anak ko na karga ni Mizagh sa kaniyang kandungan.

What is he doing here?

“Fynn! Come here!” nababalisang aya ko sa anak ko at grabe na rin ang tibok ng puso ko.

Umiling ang anak ko at yumakap kay Mizagh. W-what?

Mizagh smirked playfully. “Your son claimed that I am his father, Fern.”

Ano?!

Pinanlalakihan ko naman ng mga mata ang anak ko. Umiwas agad ng tingin ang anak ko.

Just what the hell did my son do?!

“I’m sorry, my son is just longing for his dead father—”

“Dead?” Nagdilim ang expression ni Mizagh.

“Yes! That’s why Fynn probably mistook you for his father—”

“But your son is the one who approached me to have a DNA test.”

Anak ka ng…

My son thought of that? Oh my God! Isip pa ba iyon ng bata?

Maybe this guy forced my son to do thi—

Kita ko agad ang anak kong kinakamot ang tenga niya. Iyon ang madalas gawin ng anak ko kapag nakagawa siya ng mali.

“No, my son must have made an outrageous action. Please forget what he did!”

Sinubukan kong agawin ang anak ko sa kaniya, but he stopped my hands.

“What if he is really my son, Fern? Ipagkakait mo pa rin ba pagkatapos mong ipagkait siya ng halos siyam na taon?! I won’t let you do that. Babawiin ko siya sa'yo, Fern.”

Doon ako natigilan nang sabihin niya iyon. Kumuyom agad ang kamay ko.

“No! I won't let you do that! Akin na ang anak ko! Wala ka pang pruweba!”

Doon ko tuluyang hinila ang anak ko at niyakap ito nang mahigpit. Masamang tinitigan ko si Mizagh.

“Ang kapal ng mukha mong angkinin ang anak ko. You don’t have enough proof! And in the first place, I don’t even know you!”

Tumawa lang nang sarkastiko si Mizagh, ngunit iba ang expression nito. It feels as if he will do everything to get my son and ruin my life….

“Yeah, just act like that, Fern. Ganiyan naman talaga, 'di ba? You are still like that. But you won't fool me this time!"

“Bakit ba pinipilit mo ang sarili mo na angkinin ang anak ko?! Ilang beses kong sasabihin sa iyo na hindi mo anak si Fynn! Sino ka ba sa buhay namin?!”

Napaigtad agad ako nang hampasin nang malakas ni Mizagh ang table nito. Tinakpan ko agad ang tainga ng anak ko upang hindi nito marinig ang aming pag-aaway.

“Fuc—For God’s sake, Fern! Ganyan ba talaga ang tingin mo sa akin?! Isang estranghero na pinipilit ang sarili sa buhay niyong dalawa? Ramdam ko na dugo ko ang nananalaytay sa anak mo! Anak ko rin si Fynn! How dare you act as if I never filled you with my seed?!”

W-what?

Hindi ko mahagilap kung saan mang parte ng utak ko ang rason kung bakit siya galit na galit sa akin. Ano bang nagawa ko?!

Nang mga sandaling iyon, gusto ko na siyang tanungin kung ano ba talagang meron. Gusto kong sabihin sa kaniya na I lost my memory at hindi ko siya maalala. Pero nanatiling tikom ang bibig ko.

Hindi rin naman niya papaniwalaan iyon.

“Damn it! Damn it!” rinig kong bulong nito in frustration.

Nakagat ko lalo ang labi ko.

“Pero gaya ng sabi ko, kahit anong gawin mo, Fern, may karapatan pa rin akong alamin kung sa akin ang bata. Now…please leave, Fern. Ayokong makita ako ni Fynn in this state.”

Hindi na ako nagdalawang isip pa na tinalikuran ito. Naglakad ako nang mabilis palabas karga ang anak ko. Hindi pa rin maawat ang inis ko, pero ganoon na lang din ang kaba ko sa banta ni Mizagh….

Now I am sure that something really happened in the past.

And my parents are lying.

Pagkauwi sa bahay, agad kong kinausap ang anak ko.

“Fynn, anong ginawa mo? Bakit mo ‘yon sinabi sa kaniya?” pagalit na wika ko sa kaniya.

My son just shrugged and even crossed his arms. Doon ako nagulat nang makita agad ang similarities ng expressions nila ni Mizagh.

Ngayon, kahit ako ay magdududa na kung tunay nga bang anak ni Mizagh si Fynn.

“Nothing. I just feel na siya ang dad ko. I just feel the connection.”

“What?” hindi makapaniwalang saad ko. “Fynn, we don’t know that guy. Hindi ko rin siya kilala.”

“But you lost your memory, Mom? And that guy acted as if he knows you.”

“But still, hindi pa rin natin siya dapat pagkatiwalaan. What if he is a bad guy?”

“What if he’s really my father?”

Gusto kong pitikin sa noo ang anak ko sa sobrang kakulitan nito. Napakamot na lamang ako and began pacing back and forth in front of him.

“Stop playing games like that, Fynn. Hindi 'yon laro lang!”

“I’m not playing games, Mom. What I did was just a paternity confirmation,” my son said proudly.

I just pressed my lips in frustration. Lahat ng sasabihin ko ay kinokontra niya. Sa huli, wala akong nagawa kundi tawagan si Rina. Super stressed na ako kay Fynn.

Hindi naman nagtagal ay dumating ang kaibigan ko. I began telling her everything that happened.

Ngunit ang gaga ay tumawa lang, at bakas ang pagka-proud niya sa anak ko. Lalo akong na-frustrate.

“Seriously?! Ginawa ‘yon ni Fynn? Oh my gosh!” namamanghang bulalas ni Rina saka bumaling sa anak ko at nakipag-apir pa. “That’s my boy!”

“Oh God, Rina! Anong nakakatuwa doon?“

Hinawakan ako ni Rina sa balikat. “C’mon, Fern. Sa 'yo na rin mismo nanggaling na parang kilala ka ni Mr. De la Cerda. What if siya talaga ang ama ni Fynn? Syempre, sino naman ang ayaw maging tatay ang isang Mizagh De la Cerda?!”

Umiling ako. “Sabihin na natin na siya nga ang ama ni Fynn. Pero sinabi niya na babawiin niya ang anak ko. I can’t lose my son, Rina. Lalo na't tila galit sa akin si Mizagh.”

“Just tell him you lost your memory and hindi mo siya makilala.”

“I already told him I never knew him. Hindi siya naniniwala! And parang pursigido siyang kunin ang anak ko!” naiiyak nang sambit ko at napaupo na sa couch.

Bigla namang ngumisi si Rina at tinapik ako sa braso. Naudlot ang pag-iyak ko.

“Think of it, Fern. Kung si Fynn lang talaga ang pakay ni Mizagh, wala ka talagang laban. I mean, he is a ‘De la Cerda.’ The moment he doubts that Fynn is his son, baka nga kinabukasan nasa puder na niya si Fynn. Isipin mo kasi, Fern—baka hinihintay ka lang din ni Mizagh? Baka he’s just waiting na sa 'yo mismo manggaling 'yong confirmation? He wants both of you, Fern…”

“W-what? I-Impossible! Galit siya sa akin!”

“Yes, galit siya. Pero mukhang mahal ka pa rin niya, Fern! Kasi kung hindi, why the heck sa edad niyang ‘yon ay single pa rin siya?! He’s still waiting for you, Fern! Oh my god! The Great Mizagh De la Cerda is still in love with you!” sabay tumili pa si Rina at inuga pa ang balikat ko.

W-what?!

Mizagh is still in love with me?

But I don’t remember anything about him?!

Pero bakit kinikilig ako?!