Chapter 7

Kinabukasan ay namumugto ang mga mata ko, kaya naman kahit hindi ko gawain ay talagang nag-makeup ako para lang hindi mahalata ng mga katrabaho ko ang mga namamaga kong mata. 

Sa katunayan nga, inayos ko na rin ang paghawi ng bangs ko at nilugay ko na rin ang tuwid at hanggang dibdib kong buhok para kahit papaano ay hindi ma-emphasize ang mga mata ko. Kung pwede nga lang mag-shades ay ginawa ko na, kaso lalo lang akong mahahalata noon.

Nagtagumpay naman ako sa layunin ko, dahil hindi napansin ng mga pilya kong katrabaho ang mga mata ko. Ang sabi pa nga nila ay ang blooming ko raw ngayon at mukhang nadiligan ako kagabi. 

Kung alam lang nila na tanging luha ko lang ang mga tumilamsik sa ‘kin at hindi—

Napabuga na lang ako sa pagkainis. 

Dala-dala ang sobre ng resignation letter ko ay taas-noo kong tinungo ang opisina ng damuho. Marahan kong kinatok ang pintuan ng opisina ni Killian bago ako pumasok, pero hindi niya ako nililingon. Nakatutok lang siya nang maigi sa mga dokumentong hawak niya.

Nagkaroon tuloy ako ng pagkakataon na sipatin ang mukha niya saglit. Ganun na ganun din halos ang postura niya habang pasimple ko siyang tinititigan dati noong nasa kolehiyo pa lang kami. Palagi siyang tutok sa libro at seryoso sa pag-aaral, kahit na break.

Kaya talaga ako nahulog sa kanya ay dahil sa pagiging matalino niya, bonus lang ang pagiging gwapo at pagiging suplado niya.

Wala talaga siyang pinagbago. Matalim pa rin kung tumingin ang mga mata niya; maputi pa rin ang mukha niyang palaging madilim ang ekspresyon. He really aged like a fine wine. 

No, hindi nga man lang siya nag-age eh. Siguro ay naaalagaan siya nang maayos ng kung sinumang pinakasalan niya. 

Napalunok ako sa naisip. At bago pa ako mapaluhod sa harapan niya para humagulgol dahil sa pighati ay akmang iaabot ko na sana ang dala kong resignation letter nang bigla siyang magsalita.

“I’m glad you’re finally here, Ms. Flores. I’ll make it short—” Saka niya ako tiningnan.

Awtomatiko ang naging pagkunot ng noo ko. What is he going to do? Is he going to fire me? Ano, uunahan niya pa talaga ako? Ayaw magpatalo iyan?

“Starting today, you’ll be working as my chief and personal secretary. The other two will be under you,” pagpapatuloy niya na siyang nagpanganga sa ‘kin.

Bago pa man ako makapagreklamo ay nagsalita siyang muli. “Meaning, you’ll be working with me round-the-clock. Every meeting, conference, or any gatherings, you’ll be the one going with me. Once I call for you, I expect you to be there in five minutes, whenever, wherever.” 

Napakurap ako nang ilang ulit sa sinabi niya, hinihintay na sabihin niyang nagbibiro lang siya, pero wala. 

“Excuse me? I think, namali ako ng rinig, Mr. de Vera. Pwedeng pakiulit?” 

“You know how I don’t want to repeat myself, Ms. Flores.” 

I finally let out a scoff. ‘Gusto mo yata doon na rin ako umuwi sa bahay niyo, eh!’ muntik ko nang maisaboses.

“No, I’m sorry, Mr. de Vera, I’ll have to reject your offer. Isa pa, I came here to give you this.” 

Saka ko binigay sa kanya ang resignation letter ko. 

Asa namang pumayag akong gawin niya akong personal assistant niya? Gusto niya pa yata ako na rin ang maging driver niya at katulong nila sa bahay? 

The corner of his lips twisted into a faint smile nang dumapo ang mga mata niya sa sobre. Pero mabilis din namang naglaho ang nakakakulo ng dugo na ngiti niyang iyon.

 “I don’t think nagkakaintindihan tayo, Ms. Flores. This is not an offer but a direct order.” 

“Well, you can call it an order, but I still have the right to refuse, Mr. de Vera,” maanghang kong balik sa kanya. 

He suddenly chuckled. Lumitaw tuloy ang biloy sa kanang pisngi niya. Naalala ko na naman tuloy kung paano ko palaging dinudutdot dati ang mga dimple niya. At kahit na anong pisil ko sa mga pisngi niya ay hinding-hindi talaga siya nagrereklamo.

Ah! Shit! Ito na naman tayo. This is why i don’t want to work with him! Baway silay ko sa kanya, ipapaalala talaga sa akin ang lahat ng nakalipas namin. I have to get out of here as soon as possible!

“I’m sorry, Ms. Flores, but no, you don’t have the right to refuse. Not— when you’ve signed this.” 

Saka niya tinulak papunta sa harapan ko ang dokumentong kanina pa niya binubusisi. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang kontrata na pinirmahan ko. So… iyon pala ang pinag-aaralan niya kanina? Para masigurado niyang wala akong kawala sa pakulo niya?

“You’re in a binding contract for five years, Ms. Flores, unless kaya mong bayaran ang penalties for everything this company had invested in you,” he reiterated, tapping on the papers. ‘And as far as I know, magtatatlong taon ka pa lang dito.” 

“Excuse me, Mr. de Vera, but this is complete bullshit!” Hindi na ako nakatiis at nagtaas na rin ako ng boses at hindi pa nga ako nakuntento roon, hinampas ko na rin ang mesa niya. 

“I’ll pretend I didn’t see and hear that, Ms. Flores. Get back to work.” 

“Hah!” Out of frustration, napasuklay tuloy ako ng buhok gamit ang daliri ko. “Pinaglololoko mo ba ako, Killian? Ano ba ‘to? Naghihiganti ka ba o ano? Bakit hindi mo na lang ako diretsuhin, huh?” Pinandilatan ko na talaga siya sa sobrang inis.

“Naghihiganti? Bakit, sino ka ba para pag-aksayahan ko ng oras, Ms. Flores? You should even be thankful that I’m recognizing your skills.” 

“Well, I don’t need your fucking recognition, Killian. Ang gusto ko ay ang hindi makita ang pagmumukha mo araw-araw! Eh kulang na lang gawin mo akong anino mo!”

“Are you talking to me that way dahil kumpyansa kang kaya mong bayaran ang mga penalties mo? And we’re talking about two years worth of penalties here. Not to mention your blatant disrespect to your superior. How about I sue you too?”