Chapter 6

Killian was my first love, kaya ginawa ko ang lahat noon noong nasa kolehiyo pa lang kami para lang mapansin niya, kahit na may pagkamasungit siya at kahit na sino talaga ay magdadalawang-isip bago siya lapitan. 

But I was just a silly girl in love. I even resorted to public confession, kahit na pinipigilan ako ng mga kaibigan ko. Ganun ko siya ka-gusto. 

Kaya ganun na lang din ang pagkagulat ko when he accepted my feelings, dahil akala ko ipagtatabuyan niya ako. Walang mapagsidlan ang saya ko noong mga panahon na iyon. Kahit na laging sinasabi ng mga kaibigan kona mukhang napilitan lang siya dahil sa ginawa ko, hindi ako naniwala sa kanila. Inisip ko pa ngang naiinggit lang sila dahil sobrang gwapo at talino ng boyfriend ko.

We dated for four years, at kahit na hindi kami parehong perpektong tao at may mga panahong hindi kami nagkakaunawaan, we managed to make our relationship work. 

Lalo pa’t hindi siya malambing. Siya yung tipo ng lalaki na hindi masalita, pero yung pagmamahal niya eh ramdam ko sa bawat aksyon niya. Natutunan ko tanggapin na hindi siya kagaya ng iba. 

Kahit hindi niya madalas sinasabi sa ‘kin, ramdam kong sobrang espesyal ko sa kanya palagi dahil sa kung paano niya ako protektahan, kung paano niya ako alagaan, at pagsilbihan.

And that’s why I learned to love him even more. 

Sa apat na taon na iyon, lalo ko lang napatunayan sa sarili kong siya na talaga ang para sa ‘kin— na handa na akong makasama siya habang buhay. So I casually asked him to marry me. At pumayag din naman siya. 

And so we got married. Simple man ang naging kasal namin, pero hindi naman iyon importante sa ‘kin. I just wanted him to become my husband hanggang sa pagtanda namin.

Pero hindi ko alam na ang habang buhay ay sing-ikli lang pala ng dalawang taon. 

Alam ko tinulak ko siya palayo, pero hindi ko inaasahan na talagang iiwan niya ako nang hindi man lang siya nakapagpaliwanag, nang hindi man lang niya sinubukang ayusin kami.

Fùck! Hindi nga man lang niya tinanong kung bakit ako nakikipaghiwalay. He just agreed to it, like he normally does, as long as he’d get to fùck me one last time.

Doon lang bumuhos sa akin ang pagdududa. Minahal ba talaga niya ako? Don’t tell me he just agreed to everything dahil pinagbigyan niya lang ako? O dahil n*********n lang siya sa ‘kin? Kaya ba hindi na rin niya sinubukang makipag-ayos dahil nagsawa na siya sa katawan ko?

Pagkaalis niya, I would just stare at the door for hours, days, even weeks, umaasa na babalik siya at sasabihin niya sa ‘kin na hindi niya pala kayang mawala ako sa tabi niya. 

Sa sofa na nga lang ako natutulog noon para masalubong ko sana siya kaagad. Ilang araw din akong hindi makabangon dahil inapoy ako ng lagnat, dala siguro ng sobrang pagkalungkot at pagkapanibago ko sa pag-alis niya. But he never came back.

Kaagad akong nagsisi sa desisyon ko. I tried to contact him, but he had already cut me off. Hindi ko na siya matawagan. Hindi ko na siya mahanap. God, I was even willing to take him back, tapos siya, ganun kadali lang?

Doon ko napagtanto na huli na ang lahat. Maybe he was already with that woman— ang naging mitsa ng hiwalayan namin. 

Sinubukan kong isantabi ang hinala ko noon. Tatlong araw siyang hindi umuwi noon dahil may sakit ang ama niya. And that was when someone sent me a picture of him, kung saan mahimbing siyang natutulog sa malambot na higaan na madalas makikita lang sa mamahaling mga hotel.

At sa tabi niya ay ang isang babae, hindi kita ang mukha, pero kita ang haba ng maalon at maitim nitong buhok na nahihigaan pa nga ni Killian. He even looked naked underneath the sheets, at maging ang babae ay kita ko rin ang may kapayatan nitong balikat. 

I immediately thought it was a set-up. Alam kong hindi niya iyon magagawa, hindi siya ganung tipo ng lalaki, kaya hinintay ko siya, hinintay ko siyang magpaliwanag. 

Hinala ko rin na kagagawan lang iyon ng ina niya, because his mom had been forcing me to divorce him for years, pero hindi lang ako pumapayag. I never told him what his mom had been doing and telling me. Sinarili ko lang iyon.

Hanggang sa dumating na siya at lahat, pero wala siyang sinabi sa ‘kin. Bumalik lang siya sa bahay at sa nakasanayang gawi niya na parang walang nangyari. 

My questions remained unanswered. Hindi rin ako nangahas magtanong sa taong wala man lang pagkukusang magkwento kung hindi pa ako magtatanong. Isa pa, I didn’t want to offend him, ganun ko siya nirerespeto kaya hindi ko siya kinompronta. 

Sinarili ko lang ang sakit, ang paghihinala, hanggang sa unti-unti akong nagbago sa kanya. Hanggang sa nagbago na rin siya sa akin at sa nagbago na nang tuluyan ang takbo ng buong relasyon namin. 

Hanggang sa sumabog na lang akong bigla at nakipaghiwalay na sa kanya.

And with the way he quickly left after that night, it was clear proof that he didn’t love me anymore. 

So why did he have to return now? Saan siya humugot ng lakas ng loob na magpakita ulit sa akin pagkatapos ng mga nagawa niya?

Gusto kong maiyak ngayon, but my pride wouldn’t let me. I didn’t want him to think that he still holds such power over me. 

Kaya naman pagkauwi ko na sa bahay binuhos ang lahat ng sama ng loob ko, kasabay ng pagtipa ko ng resignation letter na ipapasa ko sa kanya bukas. 

Wala na akong balak na magtagal pa sa trabaho kung saan araw-araw ko siyang makikita. 

To: Mr. Killian de Vera

I’m resigning, effective immediately. Ciao, àsshole!