Trapped by My Lover's Twin

KAIRA POV

Naka-frame pa rin sa ibabaw ng drafting table ko ang huling painting na ni-restore ko para kay Vaughn. Ito rin ang huling art piece na pinagpuyatan namin habang umiinom ng murang kape na binili lang namin sa convenience store.

Vaughn.

Kahit pangalan niya lang ang naiisip ko, parang may kung anong mapait na bumabara sa lalamunan ko.

Ilang araw na ang lumipas mula nang sabihin sa akin ng mga pulis na patay na siya. Car crash daw. Naaksidente raw siya sa diversion road habang pauwi galing Laguna. Ayon sa kanila, sumabog ang makina ng kotse kaya hindi na siya nakalabas.

Pero habang nakaupo ako ngayon sa madilim kong apartment, hawak ang lumang silver ring na ibinigay niya sa akin noong anniversary namin, iisa lang ang sigurado ako. May mali sa lahat ng sinabi nila.

Hindi basta sumabog ang kotse niya. May pumatay sa kanya.

“Kailangan nating mag-ingat, Kai,” ang huling sinabi ni Vaughn sa akin sa phone call namin, alas-dose ng gabi bago siya nawala. May narinig akong kalabog sa background, kasunod ang tunog ng mga sapatos na naglalakad sa marmol na sahig.

Pagkatapos no'n, biglang naputol ang tawag.

At ngayon, wala na ang taong pinakapinagkakatiwalaan ko sa mundo. Kasabay ng pagkawala niya, parang gumuho na rin ang buong buhay ko.

Sunod-sunod na nag-vibrate ang phone ko sa ibabaw ng mesang kahoy. Puro notifications mula sa mga online news outlet at mga taong minsan ko nang nakasama sa fine arts circle.

“Kaira Sandejas, sangkot sa bilyong pisong ghost art restoration scam ng gobyerno?”

“Fiancée ng nasawing executive, tumakas dala ang ebidensya.”

Gago.

Napamura ako habang binabasa ang mga headline. Sila ang nagnakaw ng pera. Sila ang pumatay kay Vaughn. Pero ako ang ginagawa nilang kontrabida sa kuwentong sila mismo ang may gawa.

Pati pangalan ko, ipinakalat na sa iba't ibang ahensya. Na-freeze na rin ang bank account ko, at may mga lalaking naka-suit na kanina pa pabalik-balik sa hallway ng apartment ko. Hindi ko kailangang hulaan kung sino sila. Pamilyar na sa akin ang galawan ng mga tauhan ng gobyerno at sindikato dahil nakita ko na sila sa mga dokumentong ibinigay sa akin ni Vaughn bago siya pinatay.

May lumang USB flash drive sa bulsa ng oversized black hoodie na suot ko. Maliit lang iyon, pero iyon ang dahilan kung bakit gusto nila akong patahimikin.

Nasa loob nito ang mga ebidensya ng korapsyon sa cultural heritage fund. Milyon-milyong pisong pondo ang nawala, at sangkot dito ang mga taong malalapit sa administrasyon.

Huminto ako sa harap ng salamin sa banyo at tinitigan ang sarili ko. Halos hindi ko na makilala ang babaeng nakatingin pabalik sa akin. Namumugto ang mga mata ko, at nangingitim ang paligid ng mga ito dahil sa tatlong araw kong halos walang tulog.

Wala na akong pera. Wala na rin akong matatakbuhang lugar na matatawag kong ligtas.

Ang natitira na lang sa akin ay ang mga damit na suot ko, ang flash drive na halos hindi ko na maalis sa tabi ko, at ang galit na araw-araw nang lumalaki sa dibdib ko.

Wala na akong mailabas na luha. Pagod na akong umiyak, at wala na ring saysay ang pagdadalamhati habang malaya pa rin ang mga taong pumatay kay Vaughn.

Sa ngayon, ang kailangan kong gawin ay mabuhay. Hindi lang para sa sarili ko, kundi para matiyak na magbabayad ang lahat ng may kagagawan nito.

Biglang may malakas na kumatok sa labas ng p***o ko.

Tok. Tok. Tok.

Kasunod nito ang boses ng isang lalaki.

"Kaira Sandejas! Buksan mo ang p***o! May warrant kami para sa pag-aresto sa iyo!"

Nanlamig ang buong katawan ko.

Hindi ako basta maniniwala sa mga taong nasa labas. May kung anong nagsasabi sa akin na hindi sila totoong mga pulis. Mga tauhan sila ng sindikatong gustong makuha ang flash drive bago ko pa mailabas ang laman nito.

Kapag binuksan ko ang p***o, baka hindi na ako umabot nang buhay sa presinto.

Wala na akong oras para magdalawang-isip.

Mabilis kong kinuha ang backpack ko at inilagay sa loob ang ilang mahahalagang gamit. Pagkatapos, dahan-dahan kong binuksan ang bintana sa kusina na papunta sa fire escape.

Malamig ang hangin sa labas. Amoy usok at kanal ang paligid, tipikal sa mga eskinita sa Maynila. Umulan kanina kaya madulas ang bakal na hagdan, pero wala na akong panahon para mag-ingat nang sobra. Binale-wala ko ang kirot sa mga binti ko habang mabilis na bumababa.

Pagdating ko sa eskinita, napahinto ako sandali para huminga. Tumingin ako sa paligid at sinubukang pakalmahin ang sarili ko.

Maraming taong naglalakad sa kalsada, pero hindi ko maiwasang isipin na baka may sumusunod sa akin. Sa bawat mukhang nakakasalubong ko, pakiramdam ko may naghihintay lang ng pagkakataon para ituro ako sa mga taong humahabol sa akin.

Kinuha ko ang phone ko at nanginginig na binuksan ang contact list. Isa lang ang naiisip kong puwedeng lapitan. Ang nag-iisang taong may kakayahang itago ako sa mga humahabol sa akin, kahit alam kong baka mas mapahamak pa ako kapag lumapit ako sa kanya.

Ang kambal ni Vaughn.

Si Vance Legaspi.

Hindi ko talaga kilala si Vance. Iilang beses ko pa lang siyang nakita, at sapat na iyon para malaman kong magkaiba sila ng kapatid niya.

Si Vaughn ay maalaga, madaling pakisamahan, at kayang makipag-usap sa akin nang ilang oras tungkol sa sining kahit wala kaming ibang ginagawa kundi uminom ng kape. Si Vance naman ay kilala sa mundo ng negosyo bilang isang bilyonaryong walang pakialam sa nararamdaman ng ibang tao. Isa siyang lalaking kayang durugin ang sinumang humarang sa kanya nang hindi man lang kumukurap.

Matagal nang hindi magkasundo ang magkapatid dahil sa mga problema sa pamilya nila. Halos hindi nga sila nag-uusap.

Pero wala na akong ibang mapagpipilian.

Si Vance na lang ang natitirang tao na puwede kong hingan ng tulong. At sa sitwasyon ko ngayon, kahit alam kong delikado siyang lapitan, kailangan kong sumugal.

Sumakay ako sa unang taxi na nakita ko sa kanto. Barya na lang ang laman ng bulsa ko, pero sapat pa iyon para sa pamasahe.

"Sa Legaspi Tower, sa BGC," sabi ko sa driver.

Sinikap kong panatilihing kalmado ang boses ko kahit nanginginig pa rin ang panga ko.

Habang umaandar ang taxi sa basang kalsada, nakatingin lang ako sa labas ng bintana. Nagre-reflect sa kalsada ang mga ilaw ng mga gusali at sasakyang dumaraan, pero kahit gaano kaliwanag ang paligid, pakiramdam ko nasa dilim pa rin ako.

Mahigpit kong hinawakan ang bulsa kung saan nakatago ang USB drive.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari kapag humarap ako kay Vance Legaspi. Hindi ko rin alam kung tutulungan niya ba ako o itataboy palabas ng gusali niya.

Ang alam ko lang, wala na akong ibang mapupuntahan.

Kung gusto kong malaman ang katotohanan sa likod ng pagkamatay ni Vaughn, kailangan kong ilabas ang mga ebidensya at hanapin ang mga taong nasa likod ng lahat ng ito.

At kung may pagkakataong makaligtas ako sa kaguluhang ito, kailangan kong makuha ang tulong ng lalaking maaaring maging pinakamalaking kakampi ko o pinakadelikadong kalaban.

Si Vance Legaspi.

Kung gusto nilang makuha ang flash drive na ito, kailangan muna nilang dumaan sa kanya.

At bago nila ako mapatahimik, kailangan muna nila akong patayin.