LOGINAng gabi ay balot ng isang uri ng katahimikang nagbababadya ng panganib. Sa loob ng isang abandonadong bodega sa gilid ng industriyal na distrito ng Laguna, ang tanging maririnig ay ang mahinang pag-ugong ng isang luma at kalawanging bentilador at ang paminsan-minsang pagpatak ng tubig mula sa tumatagas na tubo sa kisame. Ang amoy ng lumang bakal, alikabok, at langis ay humahalo sa malamig na simoy ng hangin na nagmumula sa labas, kung saan ang mga ulap ay nagsisimula nang magtipon-tipon, tinatabunan ang buwan at ang mga bituin.
Sa sulok ng malawak na espasyo, nakatayo si Kristoff sa harap ng isang malaking bintanang basag ang ilang bahagi. Nakatingin siya sa kawalan, ngunit ang kanyang isipan ay malayo sa kasalukuyan. Ang kanyang mga kamay, na dati’y sanay sa paghawak ng mga kagamitan sa bukid, ay nanginginig nang bahagya—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa poot na matagal na niyang kinikimki
[Ang Pagtakas at ang Paniningil]Ang gabi sa Batangas ay binalot ng amoy ng pulbura at ang nakatutulig na tunog ng palitan ng putok. Sa ilalim ng naghihingalong liwanag ng buwan, ang rest house na dati ay simbolo ng kapayapaan para kay Paola ay naging isang bitag ng kamatayan."Paola, dapa!" sigaw ni Kristoff. Halos kasabay nito ang pagtama ng isang bala sa haligi ng veranda, kung saan ilang pulgada na lang ang layo sa ulo ng dalaga.Hindi makagalaw si Paola. Ang kanyang isipan ay tila nakakandado pa rin sa boses na narinig niya sa recorder—ang huling hininga ng kanyang ama. Ngunit ang bagsik ng realidad, sa anyo ng nagliliparang bala, ang pumukaw sa kanya."Huwag mo akong hawakan!" bulyaw ni Paola nang subukan siyang hilaun ni Kristoff patungo sa mas ligtas na dako. "Mas
[Ang Tagpuan]Ang amoy ng dagat sa Batangas ay hindi na tulad ng dati. Para kay Paola, ang dating sariwang hangin ay tila naging malapot at puno ng pangamba. Habang minamaneho niya ang kanyang sasakyan patungo sa lumang rest house ng kanilang pamilya, bawat pag-ikot ng gulong ay tila isang hakbang palayo sa kaligtasan at pabalik sa isang mundong pilit niyang kinalimutan.Ilang oras bago ito, iniwan niya ang isang maikling sulat para kay Kristoff. "Kailangan ko lang mapag-isa. Huwag mo akong sundan." Alam niyang hindi iyon sapat para pigilan ang isang Valderama, ngunit kailangan niyang subukan. Ang litratong nakita niya sa banyo ay tila isang tinik na bumaon sa kanyang puso.Pagdating sa bukana ng rest house, bumungad sa kanya ang kalawangin nang gate.
[Ang Maskara ng Kaaway]Ang Charity Gala ng "Gintong Bukas" ay ang uri ng kaganapan na kinasusuklaman ni Kristoff Valderama, ngunit kailangan niyang daloan upang mapanatili ang imahe ng kanyang kumpanya bilang isang lehitimong korporasyon. Ang ballroom ng Grand Astoria ay umaapaw sa amoy ng mamahaling pabango, champagne, at ang mapagkunwaring tawa ng mga elitista ng bansa.Nakahawak si Paola sa braso ni Kristoff. Suot niya ang isang pasadyang esmeraldang gown na bumagay sa kanyang maputing balat. Bagama't mukhang kalmado, ang kanyang mga kamay ay malalamig. Ang mensaheng natanggap niya noong nakaraang gabi ay tila isang linta na sumisipsip sa kanyang kapanatagan."Huminga ka nang malalim, Paola," bulong ni Kristoff habang bumabati sa ilang mga senador. "Nandito ako. Walang mangyayaring masama."
[Ang Pagsubok ng Katapatan]Ang katahimikan sa loob ng penthouse ni Kristoff Valderama ay tila isang marangyang bilangguan. Sa loob ng anim na buwan, ito ang naging mundo ni Paola—isang mundong nababalot ng mamahaling sutla, mga imported na alak, at ang tila walang katapusang pag-ibig ng isang lalaking kilala sa pagiging malupit sa labas ng apat na sulok ng silid na ito.Nakatayo si Paola sa harap ng dambuhalang bintanang gawa sa salamin. Mula sa ika-limampung palapag, ang mga ilaw ng Maynila ay tila mga nagkalat na brilyante, ngunit para sa kanya, bawat kislap ay paalala ng kaguluhang tinalikuran nila. Ang suot niyang itim na satin na nightgown ay bahagyang humahaplos sa kanyang balat, malamig, gaya ng hangin mula sa aircon na humahalos sa kanyang balikat."Bakit ganyan ka makatingin sa labas?"
[Ang Huling Lipad ng Agila]Ang hanging nagmumula sa dagat ay may dalang alat at katahimikan—isang uri ng katahimikan na tanging ang mga taong may itinatago lamang ang nakakaunawa. Sa Isla de Salvacion, anim na buwan matapos ang madugong engkwentro sa North Legacy Tower, ang buhay nina Paola at Kristoff ay tila isang pahina mula sa isang nakalimutang tula. Dito, wala silang mga titulong dala. Walang "Tagapagmana," walang "Rebelde." Sila ay sina Gabriel at Elena na lamang—isang mangingisda at isang guro sa maliit na baryo.Ngunit ang tadhana, gaano man ito pilitin na ilibing sa ilalim ng puting buhangin, ay laging marunong humukay pabalik sa ibabaw.Si Kristoff, na kilala na ngayon bilang Gabriel, ay nakatayo sa dalampasigan habang ang araw ay dahan-dahang lumulubog. Hawak niya ang isang lumang kuwintas na may pe
[Ang Lamat ng Salamin]Ang lamig ng dulo ng baril sa sentido ni Paola ay hindi kasing-pait ng lamig sa mga mata ni Kristoff. Walang pagkilala, walang pagmamahal—tanging isang blangkong anino ng lalaking minahal niya.“Sino ka?” ang ulit ni Kristoff, ang boses ay mekanikal at walang emosyon.“Kristoff, ako ito… si Paola,” pagsusumamo ni Paola, habang ang mga luhang kanina pa pinipigilan ay tuluyan nang pumatak. “Ang Black Box… ang lahat ng ebidensya laban sa lolo mo, hawak ko na. Hindi mo kailangang gawin ito.”Bumaba nang bahagya ang baril ni Kristoff nang marinig ang salitang “ebidensya,” ngunit hindi dahil sa pag-alala, kundi dahil sa isa







