ログイン[The Altar of Amnesia]
Ang katahimikan sa loob ng catacomb ay mas nakabibingi kaysa sa pagsabog ng katedral sa itaas. Nakatayo si Kristoff, ang kanyang mga binti ay matatag ngunit ang kanyang kaluluwa ay tila isang hungkag na sisidlan. Hawak niya ang pilak na krus—ang "Seal of the North"—na kumikislap sa ilalim ng asul na apoy. Sa kanyang paanan, ang isang duguang babae ay nakatingin sa kanya nang may halong pag-ibig at matin
[The Cost of Knowing]Paola’s POV“Minsan, ang katotohanan ay hindi ka inililigtas—binibigyan ka lang nito ng mas malinaw na dahilan kung bakit ka dapat lumaban.”“She’s missing.”Hindi agad nag-sink in ang sinabi ni Victor.Para siyang maling salita na hindi pa kayang iproseso ng utak ko.Missing.Hindi patay.Hindi injured.Hindi safe.Missing.Mas masahol iyon.Mas walang kontrol.Mas maraming puwedeng mangyari sa pagitan.“Anong ibig mong sabihin na missing?” tanong ko, dahan-dahan.Hindi ko maramdaman ang mga kamay ko.Hindi ko maramdaman ang paa ko.Pero malinaw ang boses ko.Mas malinaw kaysa dati.Hindi agad sumagot si Victor.Nakatitig lang siya sa phone niya, parang umaasang magbabago ang sinabi sa kabilang linya kung hindi siya gagalaw.“Victor.”Mas matalim na ang boses ko ngayon.Tumigil siya.Then he ended the call.Dahan-dahan niyang ibinaba ang phone.“She left the hospital,” sabi niya.“Hindi siya pwedeng basta umalis kung ganun kalala ang kondisyon niya,” sagot ko ag
[What I Choose to Break]Paola’s POV“Hindi lahat ng laban kailangang ipanalo. Pero may mga laban na kailangan mong tapusin—kahit ikaw ang mabasag sa dulo.”Nakatingin sa akin si Gabriel.Hindi gumagalaw.Hindi humihinga nang malalim.Hindi nagsasalita ulit.Naghihintay lang.Sa sagot ko.Sa utos ko.Sa kung anong klaseng babae ang pipiliin kong maging sa sandaling ito.Sa likod niya, nakatayo si Victor—hindi na ganoon ka-komportable, hindi na ganoon ka-sigurado.Pero hindi pa rin siya takot nang sapat.Hindi pa.“Paola,” ulit ni Gabriel, mas mahina ngayon, pero mas mabigat.“Sabihin mong umalis ako… o sabihin mong tapusin ko ito.”Ang bigat ng mga salita niya hindi dahil sa galit.Kundi dahil alam kong kaya niyang gawin pareho.Kaya niyang umalis.At kaya rin niyang sirain si Victor hanggang wala nang matira.At ang pipili kung alin doon ang mangyayari—ako.Huminga ako nang mabagal.Ramdam ko pa rin ang panginginig sa katawan ko, pero hindi na ito takot.Hindi na hiya.Galit.Malinaw
[The Truth I Never Remembered]Paola’s POV“Ang pinakamalulupit na kasinungalingan ay hindi iyong sinasabi sa’yo ng ibang tao. Kundi iyong pinaniwala ka nilang sabihin sa sarili mo sa loob ng maraming taon.”Walang gumalaw matapos maputol ang tawag.Nasa kamay ko pa rin ang phone. Manhid na ang mga daliri ko sa higpit ng hawak ko rito.Nakatayo si Victor sa tapat ko, maputla sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako sa suite na ito.Si Gabriel nasa tabi ko, tahimik at delikado, pero kahit ang presensya niya parang malayo ngayon.Dahil wala na ang isip ko sa kwartong ito.
[The Paper Between Us]Paola’s POV“Walang mas delikado kaysa sa lalaking kalmado habang hinihingi niyang baguhin mo ang buong buhay mo.”Nakahiga ang dokumento sa glass table ni Victor na parang patalim na binalot sa papel.Nakatayo si Gabriel sa tabi nito, basa pa ang coat niya mula sa ulan, pero sa akin lang nakatutok ang mga mata niya—hindi sa lalaking muntik na niyang sugurin kanina.Tahimik si Victor.Sa unang pagkakataon, kahit siya alam na may mas malaking bagay na pumasok sa kwartong ito.Tinitigan ko si Gabriel.“Anong pipirmahan ko?” tanong k
[Suite 1904]Paola’s POV“Some doors do not scare you because of what is behind them. They scare you because of who you were the last time they opened.”East Tower rises above the rain like a threat polished into architecture.I sit in the car with my hand wrapped around the black key card, trying to slow my breathing without admitting I’m afraid.Suite 1904.A number I buried so deeply I almost convinced myself it no longer belonged to me.Almost.My phone glows again.No new message.
[The Ghost I Created]Paola’s POV“There are people you survive once… and then spend years hoping never to meet again.”Dominic’s words do not leave the room after he says them.They stay.Heavy.Sharp.Breathing with us.Someone from your past… who never forgave you.I don’t move.I don’t blink.Because my body already knows something my mind is trying to deny.
[The Version of Me He Created]Paola’s POV“I used to think control was his weapon. I didn’t realize he was teaching me how to use it.”
[The First Rule I Break]Paola’s POV“If he wants war, then I will stop being careful.”The thought comes without hesi
[The Cost of Standing Equal]Paola’s POVSilence doesn’t end the meeting.It sharpens it.
[The Terms They Set]“About you.”The words don’t crash into me.They sink.Slow. Heavy. Inevitable.Like something that had already been decided long before either of us stepped into this room.My fingers curl slightly at my sides, grounding myself as Gabriel sets his phone down on the desk with t







