เข้าสู่ระบบ[Ang Pagpasok sa Lungga ng Leon]
Ang usok at ingay ng Maynila ay malayo sa payapang dalampasigan ng Mindoro. Para kay Paola, ang bawat busina ng sasakyan at ang mabigat na trapiko sa EDSA ay tila mga hudyat ng paparating na digmaan. Nakasuot siya ng malaking salamin at wig, isang pagbabalat-kayo na kailangan upang makapasok sila sa isang tagong condo sa Makati—ang kanilang pansamantalang command center.
"Sigurado ka ba sa lugar na ito, Sebastian?" tanong ni Paola habang tinitingnan ang paligid ng yunit. "Masyadong malapit ito sa headquarters ng mga Valderama."
"Iyon mismo ang punto, Paola," sagot ni Sebastian habang inilalabas ang mga high-end na laptop mula sa kanyang bag. "The best place to hide is right under the enemy's nose. Hindi iisipin ni Alfonso na narito lang tayo sa kabilang kalsada. Sa tingin niya, tumakas na tayo palab
Chapter 190 Continuation..."Naririnig kita," sagot ni Paola. Nakasuot siya ng isang eleganteng itim na gown, nakatago ang isang maliit na scanner sa loob ng kanyang clutch bag. Pumasok siya sa elevator ng mga empleyado gamit ang pekeng ID.Sa bawat floor na nadadaanan ng elevator, bumibilis ang tibok ng puso ni Paola. Pagdating sa 42nd floor, bumukas ang pinto sa isang tahimik at madilim na hallway."Diretso ka lang, Paola," bulong ni Kristoff sa kanyang earpiece. "May dalawang guwardiya sa dulo, pero ayon sa schedule, magpapalitan sila ng shift sa loob ng dalawang minuto. Hintayin mo ang signal ko."Nagtago si Paola sa likod ng isang malaking haligi. Nakita niya ang dalawang guwardiya na naglalakad palayo habang nag-uusap tungkol sa pagkain sa party.
[Ang Pagpasok sa Lungga ng Leon]Ang usok at ingay ng Maynila ay malayo sa payapang dalampasigan ng Mindoro. Para kay Paola, ang bawat busina ng sasakyan at ang mabigat na trapiko sa EDSA ay tila mga hudyat ng paparating na digmaan. Nakasuot siya ng malaking salamin at wig, isang pagbabalat-kayo na kailangan upang makapasok sila sa isang tagong condo sa Makati—ang kanilang pansamantalang command center."Sigurado ka ba sa lugar na ito, Sebastian?" tanong ni Paola habang tinitingnan ang paligid ng yunit. "Masyadong malapit ito sa headquarters ng mga Valderama.""Iyon mismo ang punto, Paola," sagot ni Sebastian habang inilalabas ang mga high-end na laptop mula sa kanyang bag. "The best place to hide is right under the enemy's nose. Hindi iisipin ni Alfonso na narito lang tayo sa kabilang kalsada. Sa tingin niya, tumakas na tayo palab
Chapter 188 Continuation..."Dahil hindi ko kayang mawala ka, Paola!" sigaw ni Kristoff, na naging sanhi ng pagdurugo ng kanyang tahi. "Kasalanan ko. Simula't sapul, kasalanan ko na ang lahat. Hindi ko dapat hinayaang mahulog ang loob mo sa akin. Pero makasarili ako. Gusto kitang angkinin kahit na ang kapalit nito ay ang sarili kong impiyerno."Lumapit si Paola at sinampal si Kristoff nang napakalakas. "Ang sama mo! Napakasama mo! Pinagkaitan mo ako ng pagkakataong magluksa nang tama! Pinagkaitan mo ako ng katotohanan!""Alam ko," sabi ni Kristoff, habang ang mga luha ay dumadaloy sa kanyang pisngi. "Kaya handa akong mamatay ngayon. Sebastian, ibigay mo sa kanya ang baril mo. Hayaan mong siya ang tumapos sa akin."Inilabas ni Sebastian ang kanyang baril at inilapag ito sa lamesa sa p
[Ang Kanlungan ng mga Sugatang Kaluluwa]Ang amoy ng luma at maalat na kahoy ang sumalubong kay Paola nang pumasok sila sa isang maliit at abandonadong resthouse sa baybayin ng Mindoro. Malayo ito sa karangyaan ng mansyon sa Batangas. Dito, ang tanging musika ay ang walang tigil na hampas ng alon at ang huni ng mga kuliglig sa gubat na nasa likuran lamang ng bahay.Maingat na inihiga ni Sebastian si Kristoff sa isang lumang kama na may manipis na kutson. Ang puting polo ni Kristoff ay halos kulay pula na dahil sa dugo. Ang balat nito ay kasing-puti na ng papel, at ang bawat paghinga niya ay tila isang pakikipaglaban sa kamatayan."Paola, kumuha ka ng mainit na tubig at malinis na tela," utos ni Sebastian habang mabilis na binubuksan ang isang maliit na medical kit na nakatago sa ilalim ng sahig. "Kailangang mailabas ang bala sa balikat n
[Ang Pagtakas at ang Paniningil]Ang gabi sa Batangas ay binalot ng amoy ng pulbura at ang nakatutulig na tunog ng palitan ng putok. Sa ilalim ng naghihingalong liwanag ng buwan, ang rest house na dati ay simbolo ng kapayapaan para kay Paola ay naging isang bitag ng kamatayan."Paola, dapa!" sigaw ni Kristoff. Halos kasabay nito ang pagtama ng isang bala sa haligi ng veranda, kung saan ilang pulgada na lang ang layo sa ulo ng dalaga.Hindi makagalaw si Paola. Ang kanyang isipan ay tila nakakandado pa rin sa boses na narinig niya sa recorder—ang huling hininga ng kanyang ama. Ngunit ang bagsik ng realidad, sa anyo ng nagliliparang bala, ang pumukaw sa kanya."Huwag mo akong hawakan!" bulyaw ni Paola nang subukan siyang hilaun ni Kristoff patungo sa mas ligtas na dako. "Mas
[Ang Tagpuan]Ang amoy ng dagat sa Batangas ay hindi na tulad ng dati. Para kay Paola, ang dating sariwang hangin ay tila naging malapot at puno ng pangamba. Habang minamaneho niya ang kanyang sasakyan patungo sa lumang rest house ng kanilang pamilya, bawat pag-ikot ng gulong ay tila isang hakbang palayo sa kaligtasan at pabalik sa isang mundong pilit niyang kinalimutan.Ilang oras bago ito, iniwan niya ang isang maikling sulat para kay Kristoff. "Kailangan ko lang mapag-isa. Huwag mo akong sundan." Alam niyang hindi iyon sapat para pigilan ang isang Valderama, ngunit kailangan niyang subukan. Ang litratong nakita niya sa banyo ay tila isang tinik na bumaon sa kanyang puso.Pagdating sa bukana ng rest house, bumungad sa kanya ang kalawangin nang gate.







