Billionaire Daddy, Please Marry My Mommy

Nanlumo ako pagkatapos kong marinig iyon. Hindi ko akalaing magkakaroon ng malubhang sakit si Ashley—ang apat na taong gulang kong anak.

Walang emosyon at tulala akong naglakad papunta sa billing area. Ika-limang araw na ngayon ng admission ni Ashley, at kulang ako sa tulog dahil sa pagbabantay ko sa kanya. 

Pagdating ko roon, halos hindi ako makapagsalita, nanginginig ang bibig ko, pati ang mga daliri ko sa kaba.

“Mrs, mag-bill out po kayo? Ano pong pangalan ng pasyente?”

Saka lang ako natauhan nang magsalita ang cashier.

“O-Opo, Ashley Chavez ang pangalan ng anak ko.”

Agad na tinipa ng cashier sa computer niya ang mga detalye. Ilang minuto rin akong naghintay, ngunit mas lalo akong kinabahan. 

Hindi lang dahil sa nalaman ko kanina, kundi sa kung magkano ang bill namin sa loob ng limang araw. 

“Ito na po ang bill niyo,” wika ng cashier nang iabot sa akin ang papel.

Nanginginig pa rin ang kamay ko nang tanggapin iyon. Nang mabasa ko ang total bill, napaatras ako nang bahagya sa sobrang mahal!

Total Bill: 798,035.25

 “Almost eight hundred thousand pesos ang bill namin? B-Bakit sobrang mahal naman para sa limang araw na admission?!” reklamo ko.

Semi-private ang ospital, kaya iniisip ko na baka mas mura kaysa sa mga private hospitals. Ngunit nagkamali ako.

“Mrs, mahal po ang diagnostics test ng anak mo. May mga specialist din ang tumingin sa kanya kaya gano’n din kamahal ang professional f*e nila.”

Napatingin muli ako sa papel, inisa-isa ko ang lahat ng doctor na tumingin sa anak ko. Tatlo silang tig-iisang daang libo ang halaga. Mga diagnostic test na umaabot ng kalahating daang libong piso. Rate ng private room at ang ilan pang mga miscellaneous fees.

“Kung hindi niyo mababayaran ngayon, mas tataas pa po ang bill ng anak mo,” dagdag pa ng cashier. 

Halos manghina ang mga tuhod ko sa sunod-sunod kong problema.

Muli, matamlay akong naglakad pabalik sa kuwarto ng anak ko. Bago ko binuksan ang pinto, inayos ko muna ang sarili ko at nagpanggap akong ngumiti.

“Mommy is back!” masigla kong sabi habang natutuyo na ang lalamunan ko sa pagpigil ng emosyon ko.

Agad akong ngumiti kay Ashley kahit pakiramdam ko’y unti-unti nang nadudurog ang buong pagkatao ko.

Nakahiga siya sa maliit na hospital bed, nakasaksak pa rin ang dextrose sa manipis niyang kamay. Namumutla ang dating mapula niyang pisngi, at ang labi niya’y tuyot na tuyot. Halos kalahati na lang ng dating sigla niya ang natira.

“Mommy…” mahina niyang tawag habang nakatingin sa akin gamit ang malalaki niyang mata. “I wanna go home, please? Ayoko na sa injection,” naiiyak niyang sabi.

Parang may humigpit na kamay sa puso ko. Ngumiti ako kahit gusto ko nang humagulhol sa harapan niya.

Manipis na ang buhok ni Ashley. Ilang hibla na rin ang nawala mula sa dating makapal niyang bahagyang kulot na buhok. Maitim ang ilalim ng mga mata niya, at halata ang panghihina sa payat niyang katawan. Kahit simpleng pag-upo lang, hinihingal na siya.

“Bukas, baby. Madidischarge na tayo.”

Biglang lumiwanag ang mukha niya.

“Talaga? Uuwi na tayo?” masaya niyang sabi kahit halatang pagod na pagod na siya.

“Opo.”

“Yey…” mahina niyang sabi saka dahan-dahang yumakap sa akin.

Napakagat ako sa labi ko habang yakap-yakap ang anak ko. Hindi niya alam na wala akong ideya kung paano ko siya ililipat ng ospital. Hindi niya alam na parang guguho na ang mundo naming dalawa.

“Mommy…” muli niyang tawag.

“Hm?”

“Are you okay?”

Natigilan ako.

“B-Bakit mo naman natanong iyon?”

“Parang malungkot ka…” bulong niya. “Tsaka parang iiyak ka po.”

Mabilis akong umiwas ng tingin.

“Hindi ah,” pilit kong sabi habang pinupunasan ang gilid ng mata ko. “Pagod lang si Mommy.”

“Is there something wrong?”

Parang sinaksak ang dibdib ko sa tanong niya.

Wala akong naisagot agad.

“Wala, baby,” mahinahon kong sabi. “Aalis lang muna si Mommy saglit, may kukunin lang ako sa bahay, okay?”

“Kailan ka po babalik?”

“Mabilis lang, baby.”

Tumango siya saka ngumiti nang mahina. 

Madalas ko siyang iwan dito sa kuwarto niya kapag may kailangan ako. Nakikiusap lang ako sa nurse na tingnan siya paminsan-minsan. Panatag naman ako dahil malapit lang ang kuwarto sa nurse station.

Tuluyan na akong napaiyak pagkatalikod ko. Paglabas ko ng kuwarto, agad kong tinakpan ang bibig ko habang naglalakad sa hallway ng ospital. Nanginginig ang buo kong katawan.

Kailangan kong maging matatag. Kailangan kong iligtas ang anak ko.

Bigla kong naalala ang joint account namin ni Mavix. May isang milyon pa roon—pera na matagal kong pinag-ipunan para sana sa future ni Ashley. Hindi naman kami mayaman, kaya todo kayod at pagtitipid ko para lang may maitabi para sa anak namin. Kahit may sarili ring trabaho si Mavix bilang general manager sa finance department ng isang kilalang kompanya at isa ring accountant, halos ako lang naman ang naghuhulog at nag-iipon sa account na iyon.

Mabilis kong binuksan ang banking app ko habang naglalakad palabas ng ospital. Ngunit natigilan ako nang makita ang natitirang balance.

Remaining Balance: ₱15.25

Parang huminto ang mundo ko.

“Ano?”

Nanginginig kong pinindot ang transaction history. Sunod-sunod na purchases ang bumungad sa akin—luxury bags, women’s designer clothes, diamond jewelry, at mamahaling sapatos.

Parang muling binuhusan ng nagyeyelong tubig ang buong katawan ko. Sumikip ang dibdib ko habang paulit-ulit kong binabasa ang bawat detalye ng transactions.