Chapter 6: Debt of Desire (Part 1)

[PAOLA POV]

Punong-puno na ako.

"Subukan mo pang tumitig nang ganyan at pipirutin ko palabas 'yang mga mata mo," bulyaw ko sa lalaking kanina pa nanlilisik ang mga mata sa akin.

Mas gugustuhin ko pang may nakatutok na baril sa mukha ko kaysa tiisin ang malagkit, manyak, at nakakadiring tingin niya na para bang kinakain na niya ang buong pagkatao ko.

Nasa likod kami ng isang van. Sobrang bigat ng tensyon sa hangin at ang manyakis na 'to ay nakaupo mismo sa tapat ko. Isang nakakalasong ngiti ang gumuhit sa manipis niyang labi, at bigla niyang inilabas ang dila niya, pinaikot ito nang dahan-dahan habang nakatingin sa akin. Napangiwi ako sa sobrang pandidiri.

Dapat ko ba siyang tahulan?

"Hayop ka—" Akmang tatayo na ako para pagbuntunan ng suntok ang pagmumukha niya nang biglang hinablot ni Micah ang braso ko at pinuwersa akong umupo pabalik. Tiningnan ko siya nang masama, halos umusok ang ilong ko sa galit, pero binigyan lang niya ako ng babalang tingin.

"Bitawan mo ako, Micah," mariin kong utos habang pilit na kumakawala sa mahigpit niyang hawak. Gustong-gusto kong lapain ang mukha ng manyakis na 'yon.

"Kontrolin mo 'yang babae mo bago ko pa siya unahan," bulong ng manyakis habang nakangisi at kumindat pa sa akin. Isang kilabot ng pandidiri ang gumapang sa buong katawan ko, at ibinigay ko sa kanya ang pinakamatalim na tinging kaya kong ibato. Inisip ko ang lahat ng karumal-dumal na bagay na gusto kong gawin sa kanya.

"Yurik—pagsabihan mo 'yang bata mo bago ko baliin ang leeg niyan. Isa pa, hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pa niyang madamay dito. Wala siyang kinalaman sa gulo natin," sigaw ni Micah sa lalaking may pilak na buhok na nakaupo lang doon, tahimik na naglalaro ng maliit na patalim sa pagitan ng kanyang mga daliri.

Tumingin siya kay Micah nang walang kaemo-emosyon. "Makakatulong siya sa pagbabayad ng utang mo."

Nanigas ang buong katawan ko at nanlamig ang dugo ko sa ipinapahiwatig niya.

"Anong ibig sabihin ng putanginang 'yan?" tanong ni Micah, matigas at malamig ang boses. Tinitigan siya ni Yurik nang masama pero hindi na nag-abalang sumagot. Ibinalik niya ang atensyon sa patalim na hawak niya.

"Gago ba kayo? Inosente siya!" Pagpupumilit ni Micah, bakas sa mukha niya ang matinding pag-aalala. Kitang-kita ko ang pagsisisi sa mga mata niya sa bawat maling desisyong nagawa niya.

"Makinig ka, alam kong hindi mo kasalanan ang nangyari. Sinusubukan kitang tulungan dito pero sakit ka sa ulo," bulyaw ni Yurik, habang ang mga daliri niya ay mabilis at ekspertong pinapaikot ang patalim. Tulungan siya? Paanong putangina?

"Kung iniisip ninyong ibebenta niyo ang kapatid ko para lang mabayaran ang pesteng utang na 'yan, pwede niyong s******n ang—"

Kasing-bilis ng kidlat, tumalon si Yurik at sinakal si Micah sa kwelyo ng jacket nito. Idiniin niya ang dulo ng patalim sa lalamunan ng kapatid ko. Napasinghap ako, at agad na lumipad ang mga kamay ko para pigilan siya.

"Alalahanin mo kung sino ang kinakausap mo, Micah. Magkaibigan tayo, pero ikaw at ang kuya ko? Hindi. At hindi 'yon magdadalawang-isip na magbaon ng bala sa bungo mo. At eto," itinuro niya ako gamit ang patalim. "Siya ang tiket mo para makaligtas sa gulo kaya itikom mo 'yang bibig mo at huwag mong ubusin ang pasensya ko," ungol niya bago marahas na itinulak si Micah.

Bumuka ang bibig ni Micah para sumagot pero mabilis kong kinurot ang hita niya. Kailangan niyang makinig at manahimik.

"At ikaw naman," lumingon si Yurik sa lalaking kanina pa nakatitig sa akin. "Ibaba mo 'yang mga mata mo at tigilan mo ang pambabastos sa kanya bago kita patayin mismo," sabi ni Yurik habang nanlilisik ang mata, sabay batok nang malakas sa lalaki. "Dapat na kitang dispatsahin eh."

Hindi ko maintindihan ang ibang sinabi niya pero mukhang inutusan niyang lubayan ako dahil agad na nag-iwas ng tingin ang manyakis at bumulong-bulong.

"Nagsosorry daw si Pavlo," sabi ni Yurik, pero hindi ako makasagot. Kailangang mamatay ni Pavlo.

Nanatiling yelo ang katawan ko habang nagkakagulo ang isip ko—ibebenta ba nila ako?

Umupo si Yurik at humugot ng malalim na hininga bago tumingin sa akin. "'Wag kang mag-alala, hindi ito ang iniisip mo. Hindi ka namin sasaktan," paniniguro niya, at tila nawala ang bigat sa balikat ko. Alam kong hindi ako dapat magtiwala sa kanila, pero hindi ko mapigilang makaramdam ng kaunting ginhawa.

"Kung gano'n bakit—"

"Micah! Pwede ba? Ipapahamak mo tayo eh," sigaw ko sa kapatid ko. Sumpa man, kung hindi siya papatayin ng mga ito, ako mismo ang tatapos sa kanya balang araw.

"Hindi kami pumapatay ng babae maliban na lang kung testigo sila," bulong ni Pavlo sa kanyang makapal na punto, at nanlaki ang mga mata ko. Testigo ba ako? Narinig kong umismid si Micah sa tabi ko.

Mukhang mas bata si Yurik sa dalawa pero halatang siya ang nasusunod. Paano nila inaasahang matutulungan ko si Micah sa utang niya? Sino itong kuya na tinutukoy niya at talaga bang kasing-sama siya ng inaakala ko?

Syempre naman, mafia ang mga hayop na 'to.

Huminto ang van at doon na nagsimulang manginig ang mga kamay ko sa kaba. Sanay akong maging kampante—palagi akong in control—pero ito? Ito ay purong bangungot.

Bumukas ang pinto at hinablot ni Yurik ang braso ko, kinaladkad ako palabas ng van papunta sa mabato na daanan. Dumagundong ang graba sa ilalim ng sneakers ko habang mabilis akong lumingon-lingon para pag-aralan ang lugar. Kitang-kita ko ang buong siyudad mula sa kinatatayuan namin.

Madilim, pero may mga ilaw na nakapalibot sa dambuhalang bahay, sapat para makita ko ang dalawang lalaking may bitbit na malalaking baril na nagpapatrolya sa paligid.

"Huwag mo nang balaking tumakbo kung ayaw mong habulin ka ng Rottweiler," pagbabanta ni Yurik habang inilalapit ang mukha sa akin. Sobrang lapit niya na naaamoy ko na ang pabango niya at nakikita ang tattoo sa likod ng tainga niya. Nanliit ang mga mata ko bago tuluyang bumagsak ang mukha ko.

Isang pamilyar na tattoo.

"Wala naman akong balak," sagot ko, pero nakagat ko ang dila ko nang tingnan niya ako na parang naaaliw. Kinailangan kong paalalahanan ang sarili ko na sila ang may hawak sa sitwasyon ngayon.

"Good." Ngumisi siya nang nakakaloko at ipinagpatuloy ang paghila sa akin papunta sa pintuan. Lumingon ako kay Micah at nakitang ineeskortan siya ng dalawang lalaki, may permanenteng simangot sa mukha.

Napakakaiba ng sitwasyong ito.

"Makinig kayo, kung ano man 'to—hindi ko ibebenta ang katawan ko. Patayin niyo na lang ako," matigas kong sabi habang nakatingin sa panga niya. Hinding-hindi mangyayari 'yon.

"Relax, sweetheart. Hindi kami ganun dito. 'Yang puke mo lang naman ang ibebenta mo," sagot niya, at namutla ako sa sobrang horror. Tumawa nang malakas si Yurik sa naging reaksyon ko at napanganga ako habang pilit na kumakawala sa hawak niya.

"Ikaw—"

"Nagbibiro lang ako," mabilis niyang bawi sabay iling. "Kilala ko si Micah at kahit na sobrang tanga niyan—ayokong makita siyang mamatay lalo na't alam kong hindi siya ang may kasalanan," paliwanag ni Yurik. Tinanguan niya ang matangkad na lalaki sa pinto at inilipat ang kamay sa likod ko para alalayan ako.

"Pero, hindi ganyan mag-isip ang kuya ko at malaking sugal ang ginagawa ko ngayon kaya dapat magpasalamat ka. Kapag nakita niyang mapapakinabangan namin kayong dalawa para kumita ng mas malaking pera, bubuhayin niya si Micah. At 'yun ang gusto mo, 'di ba?" tanong ni Yurik, nakatingin sa akin nang seryoso. Nilunok ko ang mga sasabihin ko at nag-aalangang tumango. Syempre 'yun ang gusto ko.

"Anong ibig mong sabihin sa 'kumita ng mas malaking pera'?" kuryoso kong tanong.

"Magtatrabaho ka para sa amin."

Ang sama ng kutob ko rito.

Lumingon ako para tapunan ng nakakamatay na tingin si Micah. Gusto ko siyang sakalin.