Chapter 5: Knocks in the Dead of Night

Nagsimula ang lahat sa isang malakas at sunud-sunod na katok sa pinto, na muntik nang magpatapon sa baso ng wine ni Paola. Nakasimangot, tumayo siya mula sa sopa. Ang boses na umabot sa kanya ay ang boses ng kapatid niya, si Micah, na hinihingal at nagmamadali.

“Paola, pwede mo bang buksan ang pinto, pakiusap?” ang pakiusap ni Micah, na sinundan ng lalong malakas na katok.

Pagka-unlock ng pinto, itinulak si Paola patalikod, at pumasok si Micah. Mabilis niyang isinara ang pinto at ikinandado, hinihingal nang husto. Kitang-kita ni Paola ang itim na windbreaker ni Micah na puno ng alikabok, at lalong lumaki ang kanyang mga mata nang makita niya ang isang asul na pasa sa leeg nito.

Agad na kumabog ang puso ni Paola. Mukhang tumakas si Micah mula sa isang gulo.

“Micah, anong nangyayari?” tanong ni Paola, kinakabahan at gulat.

Hindi siya sinagot ni Micah. Sa halip, niyakap niya si Paola nang mahigpit. “Salamat,” bulong nito. Naguluhan man, dahan-dahan niyang niyakap ang kapatid, na ngayon niya lang nakita sa halos dalawang buwan.

Nang kumalas si Micah, dire-diretso itong nagtungo sa kusina, kumuha ng isang bote ng tubig. “Micah, pwede ka bang magsalita? Tinatakot mo ako,” halos sumigaw si Paola. Mahal niya ang kapatid niya, ngunit hindi na bago sa kanya ang pagdadala ni Micah ng gulo sa kanilang tahanan—isang dahilan kung bakit natuto siyang protektahan ang sarili.

Humarap si Micah, ang mga mata ay duguan at lubusang pagod. “Kailangan ko ng kotse,” anito.

“Ano’ng gusto mong gawin ko diyan?” tanong ni Paola.

“Hindi mo naiintindihan. Kailangan ko ang kotse mo... at ang baril mo,” putol ni Micah.

Tiningnan siya ni Paola nang hindi makapaniwala at winaksi ang kamay ni Micah. “May tinataguan ka, hindi ba? At naisip mong magandang ideya na dalhin sila dito, sa kinaroroonan ng kapatid mong nag-iisa. Hindi ako makapaniwala sa iyo, Micah,” pahayag ni Paola, nababalutan ng pagkadismaya.

“Wala na akong mapupuntahan! Ikaw lang ang tanging mag-iisip na tulungan ako. Wala na akong iba!” sigaw ni Micah.

“Naisip mo na ba ang ibang tao maliban sa sarili mo? Hindi mo kukunin ang kotse o ang baril ko,” matatag na sabi ni Paola. Hindi niya iririsgo na maiuugnay sa kanya ang anumang krimen.

Nagbuntong-hininga si Micah at umupo sa sopa, mukhang mahina at walang magawa. Inamin niya na may utang siyang 15K dahil ninakaw ang Cocaine na kailangan niyang i-turn over. “Binigyan nila ako ng dalawampu’t apat na oras para magbayad, at kung hindi... buhay ko ang kapalit. Dalawang araw na ang nakalipas noon at patuloy akong tumatakbo mula noon.”

Tinanong ni Paola kung hinahabol siya ngayon. Tiniyak ni Micah na, “Hindi, kailangan ko lang lumabas sa public eye. Ayos tayo. Hindi lang talaga ako pwedeng umuwi ngayon.”

Kinain si Paola ng konsensya. Niyakap niya ang kapatid at sinabing, “May maiisip tayong paraan.”

Nagsimulang mag pabalik-balik si Micah sa living room dahil sa nerbiyos. Pinatigil siya ni Paola at kumuha ng pagkain. Habang kumakain si Micah, sinubukan ni Paola na ialok ang singsing ng kanilang Mama para sa kabayaran, ngunit mariing tumanggi si Micah.

Nang matapos si Micah kumain, tumayo siya para magtapon ng tasa. Nanigas siya, at sabay silang napatingin sa direksiyon ng pinto.

May mabagal at tuluy-tuloy na katok na nanggagaling doon.

“Ay, fuck,” bulong ni Micah. Sa galit, sinuntok ni Paola ang braso nito. “Ang gag*o mo talaga. Hindi kita masikmura,” bulong ni Paola.

Mabilis na nagbago ang tono ng katok, at nababa ang bibig ni Paola—parang may nagpalit ng kamao nila ng isang bagay na gawa sa bakal.

“Baril iyon, hindi ba?” tanong ni Paola. Tumango si Micah. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa kwarto at kinuha ang sandata niya sa drawer.

“Hello? May tao ba?” isang malalim at hindi pamilyar na boses ang tumawag.

Sa sandaling iyon, sinipa pababa ang pinto. Pumasok ang isang lalaking nakadamit ng itim, na may pilak na buhok at isang pilak na baril na nakatutok agad kay Micah.

“Bitawan mo iyan o babarilin ko siya mismo sa mukha,” ungol ng lalaki.

Dahan-dahan, inilagay ni Paola ang kanyang baril sa lamesa. Napansin niya ang accent ng lalaki, katulad ng kay Kristoff.

“Micah! Hindi ko inaasahang nandito ka, kahit na kailangan ko pang kunin ang impormasyon na iyon mula sa maliit mong kapatid. Salamat at iniligtas mo ako sa abala,” masiglang sabi ng lalaki, na tinawag na Yurik.

Nakiusap si Micah: “Yurik. Kukunin ko ang pera, sinusumpa ko. Huwag mo lang siyang sasaktan, pakiusap.”

“Pasensya na, buddy, alam mong hindi ako ang gumagawa ng mga patakaran. Gusto kang kausapin ng kapatid ko kaya sumama ka sa amin o...” nagkibit-balikat si Yurik, habang dalawang lalaki pa ang lumabas sa likod niya.

Tiyak na mafia.

Ang isa sa mga tauhan ni Yurik ay sinuri si Paola, ang asul niyang mga mata ay dumapo sa hubad niyang mga binti, at isang nakasusuklam na ngisi ang nabuo sa labi niya. “Alisin mo ang mata mo sa akin, pu ta,” bulong ni Paola.

Sinubukan ni Micah na makipag-negosasyon, ngunit pinutol ni Yurik ang usapan: “Ay, hindi. Magsapatos ka muna, sweetheart,” utos niya kay Paola, na nakasuot lamang ng medyas. Kinasa niya ang baril para patunayan na seryoso siya.

“Micah, ayos lang,” sabi ni Paola. Wala silang pagpipilian.

Kinuha niya ang kanyang sneakers. Kakaiba, banta ni Yurik na papatayin sila, pero nag-abalang ipasuot pa sa kanya ang sapatos. Habang handa na siyang umalis, hinawakan ng dalawang lalaki ang mga braso ni Micah.

Hindi siya hinawakan ni Yurik. Hinayaan niya siyang maglakad sa tabi niya, at doon talaga pumasok ang matinding kaba. Sinuri niya ang paligid—walang tao.

“Sumakay ka at huwag kang magsalita,” utos ni Yurik habang sumakay sila sa kotse.