Chapter 5

HALOS madilim na nang magising ako. Medyo magaan naman na ang pakiramdam ko at hindi na katulad ng kaninang umaga. Napasarap pala ang tulog ko at hindi ko namamalayan ay ganun na kabilis ang oras na lumipas. Kumakalam na rin ang tiyan ko kaya tumayo na ako. Nagbihis na muna ako ng damit bago ako nagpunta sa kusina para magluto. May mga iilang frozen food pa naman ang nasa ref kaya iyon na lang muna ang niluto ko.

Pagkatapos kong kumain ay kinuha ko ang cellphone ko at naupo sa may sofa pagkatapos ay pinasindi ko ang tv. Wala akong magawa kaya manunuod na lang muna ako ng chinese drama. Habang inaantay kong sumindi ang tv ay binuksan ko ang cellphone ko at nagcheck na naman ako ng messenger ko. May mga chat sa gc namin na nagsasabi na magpagaling daw ako ngunit ang iba ay chat ni Philip.

Hindi ko na binasa pa ang mga laman nito sa halip ay kaagad ko na lang na blinock siya. Kahit na lumuhod pa siya sa harapan ko ay hinding-hindi ko na siya patatawarin pa. Wala na akong balak na patawarin siya.

Pagkatapos nito ay ibinaba ko na ang aking cellphone at nag-umpisa nang mamili ng panonoorin ko. Nasa kalagitnaan na ako ng pangalawang episode nang bigla na lang akong makarinig ng katok sa pinto. Awtomatiko akong napalingon dito, pinaused ko rin muna ang pinapanood ko. Napakunot ang aking noo, wala naman akong inaasahang bisita ngayon araw sino naman kaya iyon?

Dahan-dahan akong tumayo at inilapat ang tenga ko sa pinto. Natatakot akong buksan dahil mamaya ay kung sino ito. Wala pa naman akong kasama. Nagulat ako nang muli na naman kumatok ang nasa labas at handa ko na sanang buksan ito anng marinig ko mula sa labas ang tinig ni Philip na tinatawag ang pangalan ko.

“Freya! Alam kong nandiyan ka sa loob. Buksan mo ito at mag-usap tayo.” sigaw nito ngunit nanatili lang akong nakatayo sa harap ng pinto. Nag-iisip kung bubuksan ko nga ba ito o hindi.

“Freya!” kinalabog nito ang pinto kaya napaatras na lang ako ng wala sa oras at mas lalo pang inilock ito. Wala na akong balak pang makipag-usap sa kaniya kaya mas mainam na umalis na lang siya. Panigurado na kapag hindi ko siya pinagbuksan ay aalis din naman siya kaagad. 

“Freya! Nagmamatigas ka ba talaga? Ako na nga itong pumunta dito para makipag-usap pagkatapos ay ayaw mo pa akong harapin? Ano, itatapon mo na lang ba ang pinagsamahan natin?” narinig kong tanong niya at hindi ko na lang maiwasang mapatingala, hindi ako makapaniwala na siya pa ang may ganang magsabi sa akin ng mga salitang iyon.

Parang ako pa yata ang nagloko? Ako ba? Gusto kong matawa. Ibang klase pala talaga ito.

“Freya! Alam kong naririnig mo ako!”

Hindi pa rin ako sumagot. “Freya ano ba!”

“Sinisigurado ko na magsisisi ka!” sabi nito at tuluyang nang umalis. Napahawak ako sa aking dibdib at napsandal sa nakasarang pinto. Siya na nga ang nagloko siya ay siya pa ang malakas ang loob na magpunta doon para manggulo. Hindi ba siya masaya na hindi na ako naghabol pa at hinayaan na lang ito? O baka ang gusto niya ay ako pa ang magmakaawa sa kaniya?

Tsk. napakawalang kwentang lalaki.

~~~~

“Sir?” 

Hindi ako lumingon kahit na narinig ko ang pagtawag sa akin ni Kian. nasa harap ako ng floor to ceiling window at may hawak na isang baso ng alak sa aking kamay. Itinaas ko ang aking baso at uminom. Ilang sandali pa ay naramdaman ko na ang paglapit niya sa akin. Well, kanina ko pa siya hinihintay dahil alam ko na pupunta siya dito at magrereport sa akin sa mga nangyari kanina.

“Anong magandang balita?” tanong ko ngunit hindi ko pa rin siya nililingon.

“Well, katulad nga po ng inaasahan ninyo sir ay naging dismayado ang pamangkin niyo nang i-turndown ko ang offer dahil iyon nga ang bilin ninyo.” sagot nito at hindi ko maiwasang hindi mapangiti. Inaasahan ko na nga talaga iyon.

“At—” bago pa man niya matapos ang kanyang sasabihin ay kaagad ko na siyang pinutol.

“It’s okay now. Magpahinga ka na. Good job.” walang emosyong sabi ko habang nakatingin sa mga ilaw at sasakyan sa baba ng kanyang suite.

NATIGILAN naman si Kian nang marinig niya ang sinabi ng kanyang boss at nagdalawang isip kung sasabihin niya ba at itutuloy ang kanyang sasabihin sana.

“Pero sir—”

“Kian, kailangan ko bang ulit-ulitin ang sarili ko sayo?” sa puntong iyon ay lumingon na ito sa kaniya at ang mga mata nito ay napakalamig na akala mo ay nagyeyelo dahilan para tumayo ang kanyang balahibo sa labis na takot kaya kahit na may sasabihin pa sana siya ay nagmamadali na siyang tumalikod at lumabas.

NAPA-HAWAK na lang sa aking ulo pagkarinig ko ng pagsara ng pinto. Bukas ng madaling araw ay lilipad na naman siya sa ibang bansa para makipag meet sa isang businessman. May plano na naman akong magtayo ng isa pang negosyo at idagdag sa kasalukuyan ko pang negosyo. Hindi ko pwedeng sayangin ang mga pagkakataon na katulad nito. Kailangan ko itong makasundo at kailangan kong masiguro na sa akin niya lang ibibigay ang quality na mga tela nito.

Umupo siya sa sofa at pagkatapos ay ibinaba ang baso bago isinandal ang ulo ko sa sofa. Simula pa kaninang umaga ay pinipilit kong mag-focus sa aking mga trabaho ngunit pauulit-ulit lang pumapasok sa isip ko ang babaeng iyon. Hindi na ako makapag-focus pa. Gusto ko tuloy isipin na ginayuma niya ako at hindi ko rin mapigilan na hindi pagalitan ang sarili ko.

Alam ko na habang nararamdaman ko ang ganung klase ng pakiramdam ay patuloy lang na makakasama sa mga ginagawa at plano ko. Hindi ako dapat nakakaramdam ng mga ganuong klaseng bagay. Napakuyom ang aking mga kamay. Tiyak na sa paglipas ng araw ay mawawala din siya sa isip ko at hindi lang iyon, kapag isinubsob ko na naman ang sarili ko sa trabaho ay hindi na siya magkakaroon pa ng puwang sa isip ko. Tama, iyon nga. Ang katulad nito ay isang balakid lang sa aking mga plano.

…