Chapter 6

Chapter 6: Kunin Mo ang Pera

Buong umaga abala si Adeline sa trabaho.

Sakto sa pagsisimula ng lunch break, tumunog ang telepono niya.

Si Myra—ang ina ni Harrison.

“Ms. Hensley, hinihintay kita sa café sa tapat ng Thomson Group.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Adeline.

May kutob siyang hindi maganda ang pag-uusap na iyon.

Pero ina iyon ni Harrison. Wala siyang karapatang tumanggi.

Agad siyang nagtungo sa café.

Nakaupo na si Myra sa tabi ng bintana, marahang hinahalo ang kape.

Eleganteng-elegante ang aura nito—maayos manamit, kalmado ang galaw, at may mga katangiang kahawig ni Harrison.

Lumapit si Adeline.

“Good afternoon, Mrs. Thomson.”

“Umupo ka. May iinumin ka ba?”

“Wala na po, salamat.”

Hindi na siya pinilit ni Myra.

“Gaano ka na katagal nagtatrabaho kay Harrison?” tanong nito.

“Limang taon na po.”

Ngumiti si Myra. “Ikaw ang pinakamatagal niyang sekretarya. Siguradong kilalang-kilala mo na siya.”

Sandali itong tumigil bago nagpatuloy.

“Maraming kabataan sa pamilya Thomson, pero si Harrison ang pinakanatatangi. Kaya mataas ang inaasahan namin sa kanya—hindi lang sa trabaho… pati sa mapapangasawa niya.”

Kumirot ang dibdib ni Adeline.

Alam na niya kung saan papunta ang usapan.

“Ms. Hensley, matalino ka. Naiintindihan mo ang ibig kong sabihin, hindi ba?”

Pinanatili niya ang mahinahong ekspresyon.

“Opo, Mrs. Thomson.”

Tumango si Myra, saka biglang nag-iba ng paksa.

“Narinig kong kinansela ni Harrison ang dinner niya kay Ms. Hickman kagabi. Ano’ng nangyari?”

“Desisyon po iyon ni Mr. Thomson.”

Bahagyang ngumisi si Myra.

“Talaga ba? Desisyon niya… o desisyon mo, Ms. Hensley?”

Mapait na ngumiti si Adeline.

“Masyado n’yo naman po akong pinapahalagahan. Paano ko po mapapakialaman ang desisyon niya?”

Ilang segundo siyang tinitigan ni Myra, saka muling ngumiti.

“Alam kong may pinagdadaanan kang problema sa pera. Sabihin mo lang kung may kailangan ka. Tutulungan kita.”

Mahinahon pero malinaw ang tono nito.

“Naiintindihan mo naman ang katayuan ni Harrison. Siyempre, ang mapapangasawa niya dapat ay ka-level niya… gaya ni Ms. Hickman.”

Pagkatapos, naglabas ito ng bank card at inilapag sa mesa.

“May 200 thousand diyan.”

Nanginig ang mga daliri ni Adeline.

Alam pala ni Myra ang sitwasyon niya.

“Mrs. Thomson, huwag na po kayong mag-alala,” mahinahon niyang sabi. “Alam kong amo ko lang si Mr. Thomson. Hanggang doon lang ang relasyon namin.”

“Mabuti. Kunin mo na. Isipin mo na lang na gantimpala sa maayos mong serbisyo sa kanya.”

Marahang itinulak ni Myra ang card papunta sa kanya.

Napatingin si Adeline sa card.

Kailangan na kailangan niya ang pera.

Pero parang may mabigat na nakadagan sa dibdib niya.

“Ano?! Binigyan ka ng 200 thousand tapos hindi mo tinanggap?!”

Halos mapasigaw si Joyce sa restaurant.

Mabilis siyang hinila ni Adeline.

“Hinaan mo ang boses mo.”

“200 thousand ‘yun, girl!”

Napangiti siya nang mapait.

“Gusto ko siyempre. Pero kapag tinanggap ko, para ko nang inamin na may espesyal akong nararamdaman para kay Mr. Thomson.”

At kapag nalaman ni Harrison…

Mas magiging komplikado.

“Tama ka… pero paano ‘yung tatay mo?” nag-aalalang tanong ni Joyce.

Parang may batong dumagan sa dibdib ni Adeline.

“Gusto mo, manghihiram ako kina Mama at Papa,” alok ni Joyce. “Gustong-gusto ka nila. Siguradong papayag sila.”

“Please, huwag,” agad niyang sagot. “Ayokong mag-alala sila. Kaya ko ‘to.”

Magmula elementarya pa lang, magkaibigan na sila.

Ayaw niyang madamay pa ang pamilya ni Joyce.

“Sige na nga.”

Pag-uwi niya sa apartment, tumunog muli ang phone.

May dalawang notification ng bank transfer.

20,000 dollars.

140,000 dollars.

Nanlaki ang mata niya.

Sino ang nagpadala?

Tumawag ang phone.

Si Joyce.

“Joyce… ikaw ba ‘yung nagpadala ng pera?”

“Syempre!” masayang sagot nito. “Ang bait ko, ‘di ba?”

Namasa ang mga mata ni Adeline.

“Saan mo kinuha ‘yun? Paano ka?”

“Down payment ko sana sa bahay. Pero hindi pa naman ako bibili. Puwede muna akong mag-rent. Kunin mo na.”

“Joyce…”

“Hoy, ‘wag kang madrama. Masusuka ako,” biro nito.

Napatawa si Adeline kahit namumula ang mata.

Alam niyang pangarap ni Joyce ang magkaroon ng sariling bahay.

Pero ibinigay nito ang lahat sa kanya.

Kailangan kong mabayaran siya agad…

Matapos ang tawag, agad niyang ipinadala ang 140 thousand dollars sa pinagkakautangan.

Hindi nagtagal, may reply.

“Ang bilis mo naman makahanap ng pera, ganda. Ano’ng sikreto mo? Ibinenta mo ba sarili mo? Sa’kin ka naman sunod.”

Nasuka si Adeline sa galit at pandidiri.

Agad niyang binlock ang numero.

At tahimik na nangako sa sarili—

Ito na ang huling beses na babayaran niya ang utang ng ama niya.