Chapter 5

Chapter 5: Kapos Siya sa Pera

Pagkabalik ni Adeline sa bahay, sunod-sunod na tumunog ang telepono niya.

Parehong galing kina Mateo at Janiyah ang mga tawag.

Ayaw niya silang kausapin, kaya hinayaan na lang niyang tumunog ang phone habang pumasok siya sa banyo para maligo.

Paglabas niya, tumigil na ang tawag, pero may ilang mensahe.

Una niyang binasa ang galing sa ama.

“Adeline, paano mo nagawang bastusin si Mr. Pickett? Nasaktan siya dahil sa’yo! Ngayon gusto niya tayong pagbayarin sa ospital. Paano mo babayaran? Kailangan mong magbigay ng 140 thousand dollars. Kung hindi, mamamatay ako dahil sa’yo—ikaw ang papatay sa sarili mong ama.”

Sunod naman ang kay Janiyah.

“Adeline, kung hindi mo nagustuhan ang blind date, huwag mo akong sisihin. Ayos lang kahit matanda basta mabait at kayang alagaan ka. Malaki ang kita ni Mr. Pickett taun-taon. Kung ayaw mo talaga sa kanya, hahanapan pa kita ng iba…”

Mahigpit na napakuyom ang mga daliri ni Adeline.

“Maghahanap pa ng iba…”

Parang ibinebenta siya.

Kailangan niyang makahanap ng 140 thousand dollars para tuluyan silang tigilan.

Pero karamihan sa mga kakilala niya ay karaniwang empleyado lang. Walang kayang magpahiram ng ganoong kalaking halaga.

Gabing iyon, halos hindi siya nakatulog.

Maaga siyang pumasok kinabukasan at dumiretso sa finance department ng Thomson Group.

“Ms. Hensley? Ano’ng maitutulong ko?” masiglang bati ni Jacob Snyder, ang deputy director ng finance.

“May personal lang sana akong pag-uusapan,” ngumiti siya.

Agad nakaunawa si Jacob.

“Halika, sa opisina tayo.”

Pagkapasok, ipinaghain siya nito ng kape.

“Salamat, Mr. Snyder. Ganito po kasi… gusto ko sanang humingi ng advance sa suweldo ko—para sa dalawang taon. Posible po ba iyon?”

Natigilan si Jacob.

“Ms. Hensley… medyo mahirap ‘yan. Wala pang ganitong precedent ang Thomson Group. Lalo na dalawang taon agad…”

“Naiintindihan ko. Salamat po,” mahinahong sagot niya.

“Paki-remind na lang si Mr. Thomson tungkol sa last quarter’s financial reports,” alanganing biro ni Jacob.

Tumango si Adeline. “Pakiusap, pakihuwag pong ipagsabi ang pinunta ko rito.”

“Oo naman,” mabilis nitong sagot.

Pero pagkalabas niya, may kislap sa mga mata ni Jacob.

“10 a.m., video conference with Arcaneex Group. 2 to 4 p.m., meeting with senior management. 7 p.m., dinner with Ms. Hickman.”

Propesyonal na inisa-isa ni Adeline ang iskedyul.

“Kanselahin ang hapunan,” malamig na sabi ni Harrison.

“Okay po.”

Kahit ang ina nito ang nag-ayos ng dinner na iyon, utos pa rin ni Harrison ang masusunod.

Isinulat niya ang note, pero bago umalis, napatingin siya kay Harrison.

Kung sasabihin ko kaya sa kanya ang problema ko… tutulungan niya ba ako?

Agad niyang itinanggi sa sarili.

Hindi ito ang tipo ng taong makikialam sa personal na problema ng iba.

“Ms. Hensley,” biglang tawag ni Harrison. “Parang lutang ka.”

“Hindi po, Mr. Thomson.”

“May iba ka pa bang iuulat?”

“Wala na po.”

Hindi niya nakita ang mabilis na pagdilim ng ekspresyon nito.

Sa meeting nang hapon, hindi pangkaraniwang nagalit si Harrison dahil sa pagkakamali ng isang department.

Hindi siya sumigaw, pero mas nakakatakot ang malamig niyang boses.

“8% lang ang ROI ng ads noong nakaraang buwan. Gusto ko ng paliwanag.”

Nanginginig ang advertising director.

Sinubukang tumulong ni Adeline.

“Mr. Thomson, nasa trial phase pa naman po ang campaign. Maaari pa namang i-adjust—”

“Ms. Hensley,” malamig na putol ni Harrison, “gusto mo bang ilipat kita sa advertising department?”

Natigilan siya.

Limang taon na siyang sekretarya ni Harrison, pero ngayon lang siya pinagsabihan nang ganito.

Lalong natakot ang lahat ng executives.

Pagkatapos ng meeting, mabilis silang nagsialisan.

Habang inaayos niya ang records, biglang nagsalita si Harrison.

“Kapos ka ba sa pera nitong mga araw?”

Nanigas siya.

Mukhang alam na nito ang pagpunta niya sa finance department.

“Ang paghingi ng advance ay labag sa company rules. Kung may problema ka sa pera—”

“Pasensya na po, Mr. Thomson,” agad niyang putol. “Aayusin ko po ang personal kong problema. Hindi ko hahayaang makaapekto sa trabaho.”

Sa sobrang pag-aalala, hindi niya napansin ang bahagyang pagkunot ng noo ni Harrison.

Mas pipiliin pa niyang mangutang sa finance kaysa humingi ng tulong sa akin? naisip nito.

Makalipas ang ilang segundo, malamig nitong sinabi, “Sige.”

At umalis.

Pagbalik ni Adeline sa mesa, nakita niyang papunta sa opisina ni Harrison si Kate Fisher, may dalang mga dokumento.

“Iwan mo muna dito. Ako na ang magdadala,” sabi ni Adeline.

Masama pa ang timpla ni Harrison—baka mapagalitan lang si Kate.

“Okay lang po, ako na—” alanganing sagot ni Kate.

“Magpa-photocopy ka muna nitong dalawa,” utos ni Adeline habang inaabot ang mga papel.

Ayaw pa ring bitawan ni Kate ang files.

Dahan-dahang tumayo si Adeline.

Mas matangkad siya at naka-heels pa, kaya halos natatakpan niya si Kate.

Malamig ang boses niya.

“Bago ka pa lang dito. May mga bagay na hindi dapat pinapakialaman. Huwag mong dalhin ang sarili mo sa alanganin.”

Hindi madaling makapasok sa Thomson Group.

Sayang kung masisira lang dahil sa maling motibo.

Napilitan si Kate na iwan ang documents, pero halatang may sama ng loob.

Sa isip nito:

Sinadya lang ni Adeline ‘yan. Ayaw niya akong mapalapit kay Mr. Thomson…

Maghintay ka lang. Balang araw, kukunin ko ang posisyon mo.