ログインHuminga nang malalim si Sierra at kumuyom ang kaniyang mga palad. “Ano ba talaga ang gusto mo?”“Hindi ko pa ba nasasabi? Dalawampung milyon. Bibigyan kita ng isang oras upang makalikom ng pera. Huwag mong sasabihan ang sinuman. Magmaneho ka nang mag-isa. Gusto ko ang pera. Ilagay mo ito sa loob ng sasakyan. Kapag nakita ko na ang pera, pakakawalan ko siya.”“Saan ako kukuha ng ganoong kalaking halaga?”“Alam kong ikaw si A.S, kilalang arkitekto sa buong mundo na may sariling kumpanya, at ikaw pa ang asawa ng tagapagmana ng pamilyang Montezides. Alam kong may kakayahan kang magbigay ng dalawampung milyon.”“Lahat ng naipon ko ay inilaan ko sa aking negosyo. Paano ako makakakuha ng ganoong kalaking halaga sa loob lamang ng isang oras?”“Iyan ay problema mo na. Padadalhan kita ng lokasyon. Kapag lumipas ang oras at wala ka pa roon, papatayin ko siya.”Pagkasabi nito ay ibinaba agad ang tawag, at makalipas ang ilang sandali ay nakatanggap si Sierra ng isang mensahe na may kasamang link.
Dahan-dahang itinulak ni Sierra ang pinto ng silid-aklatan at sinalubong siya ng matapang na amoy ng sigarilyo.Nakaupo si Marco sa harap ng mesa, napapaligiran ng makapal na usok, at seryoso at walang emosyon ang kaniyang mukha.Lumapit siya sa bintana, binuksan ito upang makalabas ang usok, at pagkatapos ay tumayo sa likuran ni Marco. Ipinatong niya ang kaniyang mga kamay sa balikat nito at marahang minasahe ang mga ito. “Nagkainitan na naman ba kayo ni Dad?”Nang marinig ang salitang 'dad', tila may kung anong tumusok sa damdamin ni Marco. Bahagyang kumunot ang kaniyang noo, nanahimik sandali habang hinihithit ang kaniyang sigarilyo, at kalaunan ay nagsalita. “Malamang ay siya ang may gawa ng aksidente.”Natigilan ang mga daliri ni Sierra, at puno ng pagdududa ang kaniyang mga mata. “Sinasabing kahit ang tigre ay hindi kumakain ng sarili nitong anak. Gaano man siya kaayaw sa’yo, hindi naman niya magagawang patayin ka, hindi ba?”Dumaan sa isipan ni Marco ang mga pangyayari sa pag-u
Parang may naramdaman si Stevan kaya lumingon siya. Nagtama ang kanilang mga paningin, at sa titig ni Marco ay tila may halong matinding poot. Biglang nanlamig ang buong katawan niya.Lalong lumalabag sa kaayusan ang batang ito.Paano siya nagkaroon ng lakas ng loob na ipakita ang ganitong pag-uugali, kahit pa sa harap ng kaniyang mga biyenan?Napansin ni Sierra na may kakaiba sa ikinikilos ni Marco kaya mahigpit niyang hinawakan ang kamay nito. “May problema ba?”Ibinaba ni Marco ang kaniyang paningin upang itago ang lahat ng kaniyang nararamdaman. Nang muli siyang tumingala, payapa at walang bahid ng emosyon ang kaniyang mga mata.Lumapit siya at binati si Rolando, saka tumingin kay Stevan at sinabi. “Let's go to the study to talk this about.”Akala ni Stevan noong una ay masaya at angkop pag-usapan ang pagpapasok sa talaan ng angkan sa sala, ngunit napagtanto niyang laging may alitan ang mag-ama. Baka sa harap pa ng mga biyenan niya ay mapahiya siya, kaya’t tumayo at sumunod na lam
Dahil nag-aalalang baka sipunin ito, humiga muli si Marco at niyakap nang mahigpit si Sierra. “Matulog ka na. Hindi ako aalis sa tabi mo.”Sumandal si Sierra sa kaniyang dibdib at pinakinggan ang malakas na tibok ng puso nito. Nakaramdam siya ng matinding kapanatagan. “Kumusta naman si Patrick Johnson?”“Noong una ay ayaw niyang magsalita, pero matapos ipakita ni Carlos ang mga larawan ng kaniyang asawa at anak, napilitan din siyang magsabi ng totoo.”Tumingala si Sierra. “Sino ang gustong pumatay sa’yo?”Naramdaman ni Marco ang paninigas ng katawan ng babae, kaya hinalikan niya ang makinis nitong noo. “Sumusunod lang siya sa utos ng nakatataas sa kanila. Ang alam lang niya ay ang mga detalye tungkol sa akin; hindi niya kilala ang tunay na nag-utos.”Kumunot ang noo ni Sierra. “Kung ganoon, nasayang lang ba ang pagpunta natin?”“Hindi naman lubos. Sinabi ni Patrick Johnson na noong nagtungo siya sa Laguna upang isagawa ang plano, may nagbigay sa kaniya ng tiyak na shedule ko—kaya nagk
Hindi alam ni Sierra kung saan nito ito nakuha, ngunit nakaramdam siya ng init sa kaniyang dibdib at matiyagang ininom ito.Inilapag ni Marco ang walang laman na mangkok, inakay siya patungo sa kama at binalutan ng makapal na kumot. “May bumabagabag pa ba sa isip mo?”Yumuko si Sierra. “Wala naman.”Tinitigan siya sandali ni Marco, at nang makitang ayaw pa ring tumingin, bumuntong-hininga ito. “Hindi mo ba ako titingnan kahit saglit?”Lalo pang ibinalot ni Sierra ang sarili sa kumot. “Gusto ko nang matulog.”Upang hindi siya makaramdam ng kaba, ibinaba nang bahagya ni Marco ang kumot, at nagsalita nang mahina at malumanay. “Walang masama sa pag-aalala mo sa akin. Hindi mo alam kung gaano ako kasaya na nakita kong handa kang gawin ang lahat para sa akin.”Kinagat ni Sierra ang kaniyang ibabang labi. “Huwag ka nang magsalita pa.”Hinawakan ni Marco ang magkabilang pisngi ni Sierra upang itingin ito sa kaniya. “Bakit hindi mo sabihin? Gusto ko sanang ipagmalaki ito sa buong mundo.”Kumun
Habang lumulubog ang araw at sinabayan pa ng madilim na panahon, tuluyan nang dumilim ang paligid bago sumapit ang alas-onse ng gabi, at hindi nagtagal ay bumuhos ang malakas na ulan.Nang makarating si Sierra sa club, buong siyudad ay naliligo na sa ulan at basang-basa ang mga kalsada. Ang mga taong naglalakad ay pawang may dalang payong.Nakita niyang may dalawang sasakyan ng pulis na nakaparada sa harapan, at kumukurap-kurap ang mga ilaw nito. Biglang nakaramdam siya ng kakaibang kaba.Dali-daling pumasok si Sierra at nakitang nagkagulo ang mga tao sa loob at tumatakbo patungo sa iisang direksyon. Hinawakan niya ang isa sa kanila at nagtanong. “Anong nangyari?”“May nangyari sa shooting range sa labas!”Baka sina Marco at Patrick kaya iyon?Agad na sumunod si Sierra sa karamihan at tumakbo patungo sa shooting range. Pagdating doon, nakita niyang magulo ang buong lugar.Nagkakasiraan ang mga gamit, nabaligtad ang mga patutunguhan ng bala at mga upuan, at may ilang kagamitan pa na ba
“Mayroon akong inihandang mga kasangkapan upang maisagawa ng maayos ang plano…” Simula ni Liam, binuksan nito ang bag at inilabas ang maliit na bagay roon. “Ilalagay mo lang ito sa sabaw or any liquid na iinumin ni Sierra dahil madali lang naman itong natutunaw.” Inabot na ni Liam ang bagay sa Senyo
“Miss Sierra Montalban! Why are you still standing there? Come here, join us.” Nakangiting tawag sa kanya ni Lorenzo Gabral. Bumalik sa reyalidad si Sierra mula sa paglalakbay ng kanyang isip sa nakaraan. Pinagdikit niya ang kanyang ngipin habang matalim ang matang nakatitig kay Lorenzo. Pinilit n
Alas siyete pa lang ng gabi ngayon, ganitong mga oras ay maingay ang buong sala dahil naghahabulan ang dalawang bata. Ngayon ay katakatakang katahimikan, walang Thalia na makulit na tumatawag kay Sylvester at walang Vester na iritadong tumutugon sa tawag nito. Wala ring ingay na nanggagaling sa TV p
“Grandma, pinapatawag ni'yo raw po ako?” Magalang na tawag pansin ni Sierra sa Senyora. Mula sa kinauupuan ay nag-angat ng tingin si Senyora Elizabeth kay Sierra sa seryosong paraan. Walang makitang bakas ng pangamba si Senyora Elizabeth sa mga mata ni Sierra. Nang maalala ang hindi nila pagkakain







