Under The Billionaire's Terms

Amelia SinclairMy life had been falling apart for years. I just hadn't realized how far it had fallen until the latest debt notice arrived.Nakapatong ang puting sobre sa mesa ng aming kusina nang umuwi ako. Nakasiksik ito sa ilalim ng basag na ashtray na madalas gamitin nang aking ama tuwing humihipak ito ng sigarilyo noong nabubuhay pa siya. Alam ko na agad ang nakapaloob dito dahil hindi na naman ako nakapagbayad noong nakaraang buwan. It was another reminder that no matter how hard I worked, I was getting nowhere.Ilang sandali akong napatitig sa sobre bago ko tuluyang ibinagsak sa upuan ang lumang-luma kong handbag.My entire body ached. I worked as a convenience store clerk, where I took morning and afternoon shifts. Nagtatrabaho din ako part-time sa ilang pamilya sa loob ng malapit na exlusive subdivision, taking whatever cleaning jobs I could get.Hinila ko ang isang plastic na upuan at umupo dito. Hindi ko agad binuksan ang sobreng nasa harap ko. I didn't want to. I alread

Valerian DevereauxSabado ng gabi at natagpuan ko ang aking sarili na nakaupo sa loob ng isang club at napapagitnaan nina Andrew at Everett.I really did not want to be here.Clubs were too noisy and messy for my taste. The pounding music was loud enough to vibrate through the table, colored lights flashed across the room, and the smell of alcohol, perfume, and sweat lingered in the air. Kahit saan ako lumingon, may nakikita akong mga tao na umiinom, nagsasayaw, o naghahanap ng maikakama. None of it appealed to me.It had been a month since my father's lawyer dropped the bomb about the condition in my father's will. I needed to be married before my thirty-fifth birthday if I wanted to retain control of Devereaux Holdings. Otherwise, the company would fall into Uncle Victor's hands. And I would rather lose an arm than give that man control over what my father had built.All the women I knew came from the business world. Sinubukan kong makipag-date sa ilan sa kanila, but I could smell t

Amelia Sinclair Hindi ko na namalayan kung gaano na pala kadami ang nainom namin parehas. My back hit the door as his mouth pressed hot and greedy against mine. I tasted the bitter whiskey on his tongue, mingling with something sweet, probably from my own drink. Nararamdaman ko ang mga kamay niyang naglalakbay sa iba't ibang bahagi ng katawan ko. Mula sa aking likuran pababa sa aking mga balakang. Hinila niya pa ako lalo palapit sa kanya hanggang sa naramdaman ko ang matigas niyang pagkalalaki na nakadiin sa aking tiyan. I don't know how or why we ended up like this. Sa halip na pag-isipan pa ito, hinawakan ko na lang ang kanyang buhok at ang harapan ng kanyang damit. Nang mapadaing ako sa kanyang bibig ay nilamon niya nang buo ang tunog na iyon. Nagsimula siyang maglakad at sumunod naman ang katawan ko sa bawat galaw niya. Saglit na naghiwalay ang mga labi namin nang tumama ang likod ko sa pader. Mahina akong napadaing. "Fuck, sorry," bulong niya sa gilid ng labi ko at hinaplo

Valerian Devereaux The elevator doors were about to close when a pair of polished shoes stepped between them. The doors slid open again, revealing Uncle Victor. Malapad ang pagkakangiti niya sa akin, as if he had just been waiting for the perfect opportunity to corner me. I kept my expression neutral as he stepped inside. Tumuwid agad ng pagkakatayo si Andrew at gumilid upang bigyan siya ng espasyo. "Good morning, Sir," bati ni Andrew. "Good morning, Andrew." He gave him a brief nod before turning his attention to me. "Valerian." "Uncle." The doors closed, and the elevator began its ascent. For a few seconds, tahimik lang kaming tatlo. I watched the numbers above the door change one by one, already knowing that Uncle Victor wasn't here simply to share an elevator ride. "So, how are you feeling? Two months na lang birthday mo na." His smile widened. "Naalala ko pa noonng bata k

Amelia Sinclair I found myself in the middle of Valerian's office. Masyadong mabilis ang mga pangyayari. Niyaya niya akong pumunta sa private place para raw makapag-usap kami nang maayos. Hindi ko man lang inisip kung baka saan niya ako dalhin at basta na lang sumama sa kanya at sumakay sa magara niyang kotse nang walang tanong-tanong. Para akong nahipnotismo. Kaya ngayon, narito ako sa mansyon niya. Napakalaki nito na parang isa sa mga bahay na nakikita ko lamang sa mga palabas o sa mga brochure ng real estate. Kahit ang hallway papunta rito ay mas malaki pa sa buong sala namin. Bumalik ang tingin ko kay Valerian nang isara niya ang pintuan ng kanyang office. "Please, sit down." Inilahad niya ang kamay sa sofa. Tahimik akong naupo roon habang pilit na pinapakalma ang sarili ko. Lumapit siya sa table niya upang kunin ang kanyang laptop, at ipinatong iyon sa center table bago siya naupo sa upuang katapat ko.