Chapter 5

"Welcome Miss Mika! Ang ganda mo pa rin!" masayang bati ng kaibigan kong beki habang papasok ako sa kanyang parlor.  

Suki niya ako dito.  

"Ang tagal mo nang hindi nakabalik dito, ah?"  

Ngayon lang ako nakabalik sa parlor niya since then. Last kong balik dito ay 'yong kami pa ni Patrick.  

Hindi na ako masyadong nagpapaayos noon dahil palagi naman akong sinasabihan ni Patrick na maganda ako.  

Maganda nga pero nagawa namang ipagpalit.  

Tsk. Boys and their sweet tongues.  

"Yeah, it's been a while, Chinna," sabi ko.  

"Ano Miss Mika? Magpapaganda ka ba?" he asked.  

“Hindi. Magpapapangit,” I sarcastically said. But obviously, I was just kidding. "Of course, magpapaganda! Ikaw na bahala sa 'kin, Chinna."  

By that, sinimulan niya na akong pagandahin. Nandito na naman lahat kaya tinodo ko na.  

From hair to nails. I had my hair colored green. Hindi ko nga alam kung bakit green ang napili ko. Gusto ko lang na mayroon something green sa akin. And it's very strange.  

Pinaputulan ko rin ito ng konti kaya hanggang balikat nalang siya. Nagpa-massage na din ako para naman makapag-relax ako kahit papaano. After those heartaches, I think I deserve a break; for myself and for everything.  

Sabi nga nila, pag nasaktan, lalong gumaganda.  

Pagkatapos kong magpasalon, nag-shopping muna ako sa mall to buy some new stuff. Naaliw ako sa pamimili kaya madilim na nang nakauwi ako.  

I parked my car in the garage and entered our house. Bago pa man makapasok, nahagip ng mata ko ang sasakyan na nasa labas. Nagtaka ako dahil parang pamilyar ito sa akin. Pero gayunpaman, hindi ko na ito pinansin at dumiretso na sa loob.  

Pumunta ako sa kusina dahil alam kong nandoon si Mommy. Nandoon nga siya at nagluluto.  

"Wow... Ang ganda naman ng Mika Eurice ko..." My mom complimented when she saw me.  

I confidently flipped my hair and do a lot of poses para ipakita sa kanya ang overall transformations ko.  

Sinayaw ko pa ang kanta ng momoland na 'Boom Boom'. Talagang tinodo ko ang pagpapalipad sa hair ko. Feel na feel ko na ako si Nancy dahil pareho kami ng buhok, green. Hindi pa ako nakontento at sinabayan ko pa ng kanta kahit mali-mali ang lyrics.  

Tawang-tawa si Mommy habang tinitingnan ako na parang baliw na sumasayaw.  

"Tumigil ka na nga dyan Mika!" natatawang saway ni Mommy at tila hindi na siya makapag-concentrate sa pagluluto.  

Ako lang kasi ang baliw dito sa bahay namin. Kaya kapag malayo ako, nami-miss kaagad nila ako lalong-lalo na si Mommy.  

Hindi pa ako tumigil at mas hinatawan pa ang pagsasayaw.   

"Nananana boom boom, jega jega boom boom boom!" I sang.  

I was singing continuously, and my voice was literally echoing in every corner of our house.  

"Nakakain ka na naman ba ng uod, Mika? Goodness! Ang pangit ng sayaw mo!" rinig kong sabi ng Kuya ko.  

Natawa ako sa sinabi niya kahit hindi ko makita ang reaksyon niya sa sayaw ko dahil nakatalikod ako sa kanya.  

Sumasayaw akong lumingon sa kanya para asarin siya ngunit nanigas ang katawan ko nang makita siyang nakatayo sa hagdan habang lukot ang mukhang nakatingin sa akin kasama si... Alessandro?!  

Ano na naman bang ginagawa niya rito?!  

Naubos ang energy ko dahil sa kahihiyan.  

Ano ba naman 'yan, Mika?! Palagi mo nalang nilalagay ang sarili mo sa kahihiyan!  

Ang pangit ko pa naman sumayaw...

I admit it.

Hindi talaga ako magaling sumayaw at pangit rin ang boses ko. Confident lang ako kumanta at sumayaw kung nasa bahay ako dahil kinagigiliwan ako ng mga magulang ko at kinaiinisan naman ako ni Kuya.  

Nang tingnan ko si Alessandro, namumula ang mukha nito at kinakagat pa ang labi niya na para bang nagpipigil siya ng tawa.  

F-ck!  

"Alessandro, hijo, hali na kayo at maghapunan na tayo." tawag ni Mommy  sa kanila ni Kuya.  

Bumaba na sila ng hagdan at pumunta sa kusina. Habang ako, nakayuko lang dahan-dahang naglakad pataas para pumunta sa kwarto ko.  

Malapit na ako sa hagdan ngunit tinawag naman ako ni Mommy.

"Mika, kumain ka na rin dito. Let's eat together."

"Ma, busog pa po ako... " pagsisinungaling ko kahit ang totoo niyan, kanina pa ako nagugutom.  

"I don't buy that one," sagot naman nito.   

Well, mommy, hindi naman ako nagbebenta. Tsk.   

Ganyan talaga si Mommy. Hindi ito pumapayag kapag hindi kami sabay kumakain. Kung nandito lang si Papa baka pinagtanggol na ako no'n. May business trip kasi siya kaya kami lang dito.  

Wala akong nagawa kundi sumunod. Katabi ko si Mommy habang nasa harap ko si Alessandro. Magkatapat kami at naiinis pa rin ako sa kanya.  

Actually, pormal naman siyang tingnan. Gwapo, professional, at kaaya-aya. Walang kapintasan. Pero naiinis pa rin ako sa kanya.  

"Kumain ka nang marami, Hijo. Don't be shy," ani pa ni Mommy.  

"I will, Tita... This looks so delicious..." tukoy ni Alessandro sa tahong na niluto ni Mommy sabay tingin sa akin.

There are lots of foods on the table pero iyon talaga ang napansin.  

Napairap ako dahil sa inaasta ni Alessandro.

"Tss... S****p..." I murmured but they all heard it.

"Why do you mean s****p?" asked Mom, curiously.

"A-ah... I mean it taste delicious kapag sinisipsip," palusot ko sabay kuha ng isang pirasong tahong at sinipsip.  

Tiningnan ako nang nagtatakang tingin ni Mommy.

"Really?"  

Napatingin kami kay Alessandra nang mahina siyang natawa. Tumigil naman agad siya nang makitang nakatingin kami lahat sa kaniya.

He cleared his throat.

"She's right, Tita. Masarap talaga ang tahong kapag sinisipsip. Ganyan ako kumain ng tahong eh, sinipsip ko muna bago ito kainin, right Eurice?" sabi ni Alessandro habang tinitingnan ako nang nanunudyong tingin.

His statement is meaningful. And I already know what he was trying to imply.  

I gave him a fake smile while shotting him with a dagger using my eyes.

"Right. Pero siguro kung ikaw ang kakain, hindi masasarapan ang kakainin mo," I added.

Natahimik silang lahat at ang kaninang nanunudyong ngiti ni Alessandro ay naglaho.

"Just kidding!" dagdag ko sabay tawa.

Napilitan naman silang tumawa dahil siguro naisip nila baka kung ano-ano na ang sinasabi ko and I might offend our 'bwesitor'.  

Kahit pa bumawi na ako, Alessandro's face stayed emotionless while looking at me intently.  

Tingnan mo nga naman ang lalaking 'to, ang lakas mang-asar pero kapag ginantihan, ang daling mapikon.  

Ginantihan ko lang ang nakakamatay niyang tingin ng ngiting-aso.  

Asaran pala ang gusto mo, ha? Well, huwag ako. Gold medalist ako dyan. Pang Olympics pa!  

His brows rose up.  

"If hindi ito masasarapan, I'll eat it all over and... over again. And I can't wait to taste it again... Corazon..." makahulugang sabi niya sabay kuha ng tahong.

Sinipsip at dinilaan niya ito bago kainin habang ang mga mata ay nakatingin sa akin.  

How can be so hot?! F-ck him!  

Alas nuebe na nang gabi nang magpasyang umuwi si Alessandro.  

"I gotta go, Tita," pagpapaalam ni Alessandro sabay beso kay Mommy. He looked at my brother and bid also his goodbye. "I gotta go bro, see you in the office tomorrow."  

"Mag-ingat ka," sabi naman ni Kuya. "Ihahatid na kita sa labas—"  

"Ako na kuya!" talagang napalakas ang pagkakasabi ko no'n kaya napatingin sila sa akin.

I cleared my throat.

"I mean, ako nalang..."  

Kahit nagtataka, they still let me. Nauna akong maglakad kay Alessandro. Nang makarating na sa labas, sa tapat ng sasakyan niya, nilingon ko siya at tiningnan sa mata.  

I don't know why but his captivating green eyes always left me in awe.  

"You know what, you're so papansin," supladang sabi ko sa kanya habang naka-cross ang mga braso sa tapat ng dibdib ko.  

"Papansin?" he asked.  

"Oo! Papansin. Why are you always following me around? Para kang buntot na palaging sumusunod sa akin. At talagang pumunta ka pa talaga sa bahay namin, ah? Hindi naman ako amoy bulok para sundan ng langaw. Ilang beses ko ba sasabihin sayo na what happened in the resort will stay in the resort. And I just want to remind you that what happened between us is just a one-night stand... I just had a one-night stand with you Engineer Clemente. And I can't blame you for that either, Engineer because sabi mo nga, you are no saint at tao ka lang natitigasan..." mahabang litanya ko.  

Gusto ko nang tuldukan ang kung ano mang namamagitan sa amin.  

Ewan ko na talaga sa lalaking 'to! Ang tigas ng ulo mapataas man o baba.  

"I am not following you around. I just came here to discuss the project with your brother. I am not here for you. "  

Natameme ako. Parang nalunok ko ang sarili kong dila sa sinabi ko. Hindi naman pala siya pumunta para sa akin. I am just assuming.   

Shocks! Lupa, kainin mo na ako please!  

Napatigil ako sa pagdedeliryo nang makita ko siyang ngumisi at nagsimulang humakbang.  

He walked near me kaya umatras ako. Napigil lang ako sa paghakbang patalikod nang tumama ang likod ko sa sasakyan ni Alessandro.  

Now, I am cornered.  

He held my chin at tinaas ito nang konti at ang isang kamay naman niya ay hinawak sa bewang ko. Sobrang lapit na ng mukha namin at para akong napapasok sa mga hawak niya.

"Now, who's papansin Corazon?" bulong niya gamit ang baritonong boses.

His voice made my whole senses vibrate and it sent shivers down to my spine.  

Napapikit ako nang lumapit na nga ang mukha niya sa akin. Akala ko hahalikan niya ako ngunit walang dumampi sa labi ko.  

Sa halip, may malambot na bagay na dumampi sa leeg ko.  

He kissed my neck!  

Pagkatapos niyang halikan ang leeg ko, tumaas ang halik niya pataas papunta sa tainga ko. Napaiktad ako nang kinagat niya ito sa senswal na paraan.  

"You're so papansin in that hair, Corazon..." he said breathingly.  

Nanigas lang akong nakatayo doon at dinamdam ang panglalandi niya sa akin hanggang sa lumayo na siya at naglakad papasok sa sasakyan. Pero bago pa man siya makapasok, nag-iwan pa siya ng salitang nagpapula sa anit ko.  

"Nice dance, by the way," he said playfully and winked.  

Putanginaaaaaaaaa!!!!!