Chapter 4

Nagkulong ako sa kwarto ko rito sa hotel na pinagdarausan ng birthday ni Mama at wala na sanang balak lumabas pero ang tarantado kong Kuya, tinawag ako dahil daw, walang ibang mag-e-entertain ng mga bisita.  

Bakit? Mukha ba akong clown?  

Kaya heto ako ngayon, palaboy-laboy sa venue. Smile doon, smile dito. Usap doon, usap dito. Pero sinubukan ko talagang iwasan ang pwesto kung nasaan ang mga kasamahan ni Kuya at kung nasaan si Alessandro.  

Takte... Alessandro pala ang pangalan no'n. Ang strikto pakinggan.  

"Mika..." bulong sa akin ni Hanna. Classmate and friend ko no'ng college.  

Para siyang linta na dikit nang dikit sa akin.  

"Mas lalong gumagwapo Kuya mo..." kinikilig na bulong niya sa akin habang ang mata ay nasa kabilang mesa kung nasaan si Kuya.

Crush kasi niya talaga si Kuya Miko. Minsan ko kasi siyang dinala sa bahay namin at tamang-tama na burara ang Kuya ko. Binalandara ang abs niya kaya itong si Hanna, kahit mabagok ang ulo, hindi pa rin makalimutan ang Kuya ko.  

"Sure ka?" kontra ko.

Baka kasi naduling lang siya. Pero sa totoo lang, may itsura naman ang Kuya ko. Gwapo naman ito at magaling makasama; mapababae man o lalaki kaya maraming nagkakagusto sa kanya.  

"Oo naman! Mas lalong gumwapo..." she initiated.

I just rolled my eyes.

"Hali ka, lapitan natin tapos pakilala mo ako," sabi niya.

"Ayaw ko nga!" I declined. Kasi kung lalapit kami doon, edi makikita ko 'yong si Alessandro.  

Ngunit talagang matigas ang bituka nitong si Hanna. Tumayo siya at hinila ako papunta sa pwesto nila ni Kuya.  

"Hi Kuya Miko, remember me? Hanna?" walang hiyang approach niya sa Kuya Miko ko.

Ni hindi man lang ito nahiya sa mga kasamahan ni Kuya na nakaupo sa pabilog na mesa. Tanging nasa likod lang niya ako at nanginginig na ang paa sa sobrang hiya.  

I tsked when she called my brother 'Kuya Miko'.

As if she wants my brother to be her brother. Iwan ko ba kung bakit baliw na baliw ang babae nito sa kuya ko, eh mukha naman yung nabubulok.

Out the blue, kahit pilit kong huwag tingnan si Alessandro, natunton pa rin ng mata ko ang mga mata niyang kulay berde.  

Ngunit muntik na akong matapilok nang makitang nakatingin na siya sa akin.  

Our eyes locked in a couple of seconds before his eyes ran down to my exposed legs. Hindi nakaligtas sa mga mata ko ang pagigting ng panga niya habang nakatingin sa mga hita ko.  

My forehead curled.  

Maniac!  

Pasimple kong tinabunan ito ng aking purse at ng kamay ko at tila napansin naman niya iyon kaya nagtaas siya ng tingin. Nang magtama ang mata namin, tinaasan ko siya ng kilay.  

Then suddenly, he smirked and let go of my gaze. Uminom siya ng kanyang wine at nanatili pa rin ang ngiti sa labi.  

I rolled my eyes at him and just looked at Hanna who was shamelessly talking to my brother.  

"Hanna... Tara na..." mahinang tawag ko sa kanya.  

Umalis na kami doon sa pwesto nila at uminom nalang ako ng wine para ibsan ang naghahalong inis, kaba at hiya na nararamdaman ko. Kaya imbes na mag-enjoy ako sa party ni Mommy, buong event akong bad trip dahil sa Alessandro na 'yon.  

Bakit ba kasi siya pa ang naka-partner ni Kuya sa bagong project nila?  

What a small world indeed.  

The event flowed just like what it was supposed to be. Habang lumalalim na ang gabi, the event has nearly come to its end.  

Kaya ngayon, tinatawag na ang family, relatives at mga guests ng birthday celebrant para mag-take ng pictures.  

Kami ang unang nag-picture.

Si Mama, si Papa, at si Kuya. We hired a professional photographer para hindi na mabahala kung sino ang kukuha ng mga pictures. I really tried to smile confidently despite of the strange feeling.  

Pagkatapos naming mag-picture, 'yong relatives naman. Pero hindi pa man ako nakaalis sa harap, biglang napasadahan ng tingin ko ang pwesto ni Alessandro na kung saan hawak nito ang kanyang phone at tila ba nakatapat ito sa akin.  

Wait, is he taking me a picture?!  

Nakumpirma ko na talagang kinukunan niya ako ng larawan dahil nag-flash ang phone niya!  

What a lame stalker! Ano bang gusto niya, ha?  

Lalapitan ko na sana siya para sabihing i-delete ang picture na kinuha niya sa 'kin ngunit tinawag na siya ni Kuya.  

"Alessandro! Come over here, let's take some photos!" sigaw ni Kuya kay Alessandro.  

Tumayo ito nang tuwid at inilagay ang phone sa bulsa ng pantalon niya. Mas lalo lang akong nainis dahil para bang pinapamukha niya sa akin na wala na akong magagawa sa larawan kong nasa phone niya.  

"Mika, sumali ka na rin dito!" napukaw ang atensyon ko nang tinawag ako ni Mama.  

Nakita kong nakahilira na sila doon nina Mama, Papa, at si Kuya kasama ang mga kasamahan niya including Alessandro.  

Napapagitnaan si Mama, Papa at Kuya ng mga kasamahan niya. Sa linya katabi ni Alessandro si Mama.  

"N-no need, kayo nalang..." nauutal na tanggi ko dahil parang naagaw ko ang atensyon nilang lahat at nakakailang iyon.  

"Hurry up Mika."

Wala na akong nagawa kundi tumalima dahil si Kuya na ang nagsabi.  

Lumapit ako at doon pumwesto sa tabi ni Kuya.  

"Ahm... Miss Mika, pwede ka bang mag-transfer sa kabila, tabi kayo ng Mama niyo para proportion."  

As much as I wanted to decline, I just couldn’t because it would be a total embarrassment if I would disobey the very well-known photographer here in our city. At saka siya ang mas nakakaalam ng tamang pagkuha ng magandang litrato.  

Therefore, I ended up being beside Alessandro. Talagang pigil-hininga ang ginagawa ko habang katabi si Alessandro.

"Closer everyone..." the photographer added.  

Damn it... Damn...  

Napasinghap  at napapikit ako nang tumama ang katawan ni Alessandro sa katawan ko. He was just too close that I could feel his body heat towards me!  

Pasimple siyang yumuko at nagsitayuan ang balhibo ko nang bigla niya akong amuyin ang balikat ko.  

"Still smells so good..." he whispered softly that only the two of us could hear it.  

Hindi naman halata na inamoy niya ang balikat ko dahil palihim niya itong ginawa at hindi naman iyon matagal. Sakto lang na madaanan niya ang balikat ko.  

Fuck this man. He's testing patience!  

Nang matapos ang buwis buhay na pictorial, dumiretso na agad ako sa aking hotel room dahil hindi ko na kaya pang manatili doon habang nasa paligid ang lalaking 'yon.  

I took off my gown, my makeup, and everything. I wore my nighties before going to bed.  

This day was just so tiring and frustrating at the same time. If only that guy pretended that we didn't know each other, wala na sana kaming problema ngayon!  

Hindi agad ako nakatulog.   

Alas tres na nang madaling araw ako nakatulog kaya tanghali na ako nagising.  

Malaya naman ako manatili dito hanggang kailan ko gusto since sa Tito ko naman 'tong hotel na 'to.  

My phone rang and I saw that it was my Kuya.  

"Hello," I answered in a hoarse voice.  

"Mika, nakauwi na kami," sabi nito.  

Ang galing... Iniwan ako.  

"Tapos 'yong kaibigan ko na si Alessandro, dyan ko na pinatulog sa hotel dahil sobrang lalim na ng gabi at malayo pa ang byahe no'n."  

Parang nabingi ako sa sinabi ng Kuya ko.  

Alessandro? As in Alessandro Davien?  

Kailan pa ba matatapos 'tong kalbaryong 'to!  

"N-nakaalis na ba 'yong kaibigan mo?" tanong ko.  

"Hindi pa. Mas mabuting sabay na rin kayo mag-checkout—"  "No!" I strongly disagreed. It seemed like I overreacted to that.  

Pagkatapos ng tawag, naghanda na ako at inayos ang sarili. Naligo muna ako at nagsuot ng maayos at presentableng damit bago lumabas.  

Kailangan kong maunahan ang lalaking 'yon. Hindi ko na kakayanin pang makita siya.  

Dahan-dahan akong lumabas ng hotel na parang ninja.

Lingon doon, lingon dito. Nang makitang kong walang tao, dali-dali akong lumabas. And it's very impossible na magkita kami, sa laki ng hotel na 'to?  

"Hey."

That baritone voice. I knew that...

Nang nilingon ko ito, tama nga ako. It was Alessandro!  

P*****a... Talagang tabi pa talaga kami ng kwarto, ha?!

Agad kong binawi ang tingin ko at dumiretso nang naglakad na halos maglakad-takbo na.  

Sinubukan niya pang humabol pero mas nauna na akong nakapasok sa elevator. Bago pa ito tuluyang sumara, binilatan ko muna siya.  

Serves you right jackass.  

Nang makarating na sa ground floor, dumiretso na ako sa exit pero hindi pa man ako tuluyang nakasakay sa sasakyan ko, may humawak na sa aking braso.  

"Let's talk!" hinihingal na ani ni Alessandro.  

No other than Alessandro. Konting-konti nalang, matatadyakan ko na talaga itong animal na 'to.

"Let go of me! Ano bang gusto mo ha?!" sigaw ko at binawi ang braso.  

"We need to talk about what happened a few months ago," he initiated.  

I laughed humorlessly.

"If you're talking about that shit, then I'm sorry. At saka limot ko na naman 'yon. No need to worry about that. I just gave you my virginity and just save it as a token from me. And if you have nothing to say, then I gotta go," suplada kong saad.

I was ready to ride in my car, but he held my arms again.  

His jaw clenched a sign that he was frustrated and angry. He looked at me with a burning fire in his green eyes. His eyes were green like an emerald but at that moment, it was burning red like ruby.  

"Was it just nothing to you?" madiin niyang tanong. Sobrang lapit na ng mukha niya sa akin at talagang nakatulala ang mukha niya.  

Hinarap ko siya and met his gaze too.  

Hinawakan ko ang kamay niyang nakahawak sa braso ko at sinalubong ang mata niya.  

"We just fucked... 'Engineer'..." huling sabi ko at tuluyang tinanggal ang kamay niyang nakahawak sa braso ko at iniwan siyang nakatulala doon.  

We just fucked and there's is no other tie that knots us together. What happened to the resort will stay in the resort.  

Period!