Episode-05 กังวลใจ

สามเดือนผ่านไป

ทุกอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ความเจ็บปวดในวันนั้นไม่มีผลอะไรต่อความรู้สึกของฉันอีกแล้ว

“พรุ่งนี้สอบวันสุดท้ายอย่าลืมอ่านหนังสือนะ”

“เธอพูดแบบนี้กี่รอบแล้ว?”

“อย่ารำคาญเลยเราแค่อยากให้เพื่อนทำข้อสอบได้เท่านั้นเอง”

“รู้แล้วจ้าย้ำยิ่งกว่าแม่เราอีกนะเนี่ย” พูดออกไปอย่างไม่จริงจังมากนัก วิถีเด็กเรียนเขาย้ำคิดย้ำทำเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วค่ะ แต่เกเรอย่างฉันนี่มันน่าเบื่อเอามาก ๆ เลย

“กลับด้วยกันดิ ฝนจะตกแล้วเนี่ย”

“เอางั้นก็ได้”

ไม่นานรถคันหรูก็จอดเทียบตรงหน้าเราสองคน

“พี่แชมป์สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้เฉกเช่นทุกครั้ง

“ครับ ไม่เจอกันพักนึงอ้วนขึ้นนะเนี่ย”

“อ้วนขึ้นนะ มันไม่ใช่คำทักทายนะคะคุณพี่”

“ฮ่า ๆ โทษทีพี่แค่พลั้งปากอย่าโกรธพี่เลย” จะว่าไปฉันก็อ้วนขึ้นอย่างเขาว่าจริง ๆ นั่นแหละรู้สึกได้เลยว่าเอวหนาขึ้นมาก สงสัยกินนอนมากไปมั้งคะเลยเป็นแบบนี้

“ขอบคุณนะคะ ขอบใจมากนะถ้าเป็นไปได้ก็อ่านหนังสือเผื่อเราด้วย” ประโยคหลังฉันหันไปพูดกับแอล

“แบบนี้ก็ได้เหรอ”

“ฮ่า ๆ”

โบกมือบ้ายบายจนรถแล่นไปไกลสุดสายตา กำลังจะหันหลังเดินเข้าซอยแต่สายตาดันเหลือบไปเห็นทุเรียนเข้าสิ จู่ ๆ ก็อยากกินขึ้นมาซะงั้น ควักเงินในกระเป๋าขึ้นมาดูเหลืออยู่สองร้อยห้าสิบบาทน่าจะพอซื้อได้อยู่

“ป้าคะหนูเอาแค่สองร้อยห้าสิบบาทค่ะ” ไม่ได้ถามด้วยว่ากิโลละกี่บาท ความอยากครอบงำค่ะนาทีนี้

“ได้จ้า”

ยืนรอด้วยความอยาก... เออนี่ฉันเป็นอะไรไปปกติไม่เคยนึกอยากกินผลไม้เลยนะ ถ้าเป็นช็อคโกแลตก็ว่าไปอย่าง

กลับมาถึงบ้านก็เหวี่ยงกระเป๋าหนังสือไว้ที่โซฟาแล้วจัดการกินจนหนำใจ กินให้หายอยากกันไปข้างนึงเลย

วันนี้แม่ไม่อยู่ค่ะเข้ากะดึกมื้อเย็นของฉันเลยต้องพึ่งพาร้านสะดวกซื้อซะส่วนใหญ่ เนื่องจากทำกับข้าวไม่เป็นอย่างเก่งก็ไข่เจียวกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนั่นแหละ

“ขอโทษครับ ผมไม่ทันได้มอง” ผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยขณะที่เขากำลังพ่นควันบุหรี่อยู่ซึ่งมันโพยพุ่งมาทางฉัน

“ไม่เป็นไรค่ะ” ตอบกลับตามมารยาทก่อนจะเดินเข้ามาเลือกของกิน สังเกตผู้ชายคนนั้นอีกครั้งเขาใส่ชุดสูทสีดำเหมือนพวกบอดี้การ์ดเลยค่ะ หรือว่าหมู่บ้านที่ฉันอยู่จะมีคนใหญ่คนโตมาซื้อนะ ช่างสิ! ฉันจะไปอยากรู้ทำไม

สะบัดหัวไล่ความคิดไร้สาระเลิกสนใจพวกเขาแล้วหันมาเลือกของกินสองสามอย่าง จ่ายเงินเสร็จก็รีบกลับบ้านล็อคประตูทันที อยู่บ้านคนเดียวต้องระวังตัวค่ะ

เช้าวันใหม่

มีความรู้สึกว่าไม่อยากตื่น อยากนอนต่อเพลียเป็นบ้าเลยหรือว่าฉันกำลังจะป่วย?

“อุ๊บ! อ้วก... แหวะ!” อยู่ ๆ ก็เกิดอยากอาเจียนขึ้นมาซะงั้น

“เป็นอะไรไม่สบายเหรอ” แม่รีบเปิดประตูเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงฉัน

“เวียนหัวอ่ะแม่ อยู่ดี ๆ ก็หน้ามืดเพลียไปหมดเลย” พูดออกไปเสียงแผ่วเบามันหมดแรงไปเฉย ๆ เลยค่ะ คลื่นไส้ตลอดเวลาด้วยซ้ำ

“กินอะไรผิดแปลกมาหรือเปล่าเนี่ย”

“เมื่อวานตอนเย็นหนูกินทุเรียนไปเยอะเลย”

“บางทีมันอาจจะเสาะท้องก็ได้นะ นอนพักดีกว่าเดี๋ยวแม่โทรไปลาครูให้เอง”

“ไม่ได้ ๆ หนูสอบวันสุดท้ายแล้ว ขาดสอบไม่ได้นะ”

“งั้นเอาไงดีล่ะ”

“ยาดมค่ะ ขอยาดม” ได้ยินดังนั้นแม่จึงรีบไปหายาดมมาให้ฉัน มันช่วยได้เยอะหายใจโล่งขึ้นมาหน่อยและยังลดอาการคลื่นไส้ลงด้วย

“ทำไมหน้าซีดแบบนี้ล่ะ” แอลเอ่ยเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของฉัน

“ไม่สบายนิดหน่อย เมื่อวานตอนเย็นกินทุเรียนไปเยอะมั้ง”

“แกเนี่ยนะจริง ๆ เลยสายธาร”

“อย่าบ่นดิ ก็คนมันอยากกินนี่”

“จ้า! ไหวเปล่าจะเข้าห้องสอบแล้วนะ”

“ไหว ๆ”

  

ระหว่างเข้าสอบอาการเวียนหัวของฉันก็ดีบ้างแย่บ้างสลับกันไปอย่างกับห้องหมุนได้เลยค่ะ ดีนะที่ไม่มีอาการคลื่นไส้แบบนั้นแล้วจนกระทั่งสอบเสร็จ

“ไปหาหมอกันไหมคลินิกหน้าโรงเรียนเราพาไปเอง”

“ไม่เป็นไร กลับไปนอนพักก็หายแล้วขอบใจนะที่เป็นห่วง”

“แกนี่ดื้อยิ่งกว่าเด็กน้อยซะอีก”

“ฮ่า ๆ ไม่เลยฉันแค่...”

“สายธารแกเป็นอะไรไม่สบายเหรอ” น้ำเสียงคุ้นเคยเอ่ยก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าฉัน

“ขอบใจนะพะแพงที่ถามแต่ไม่เป็นไร” จบประโยคฉันก็ลากแอลออกมารอพี่แชมป์ที่หน้าโรงเรียนทันที

“แกยังไม่ดีกันอีกเหรอ”

“ไม่ล่ะ ตายจากกันค่อยญาติดีล่ะมั้ง” ไม่ได้โกรธไม่ได้เกลียด แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ไม่น่าทำความรู้จักกันตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ

“สายธารพี่คนนั้นมาหาแกหรือเปล่า” หันไปมองตามที่แอลบอกเป็นพี่เวย์ค่ะ ในมือเขามีดอกไม้ช่อใหญ่มาด้วย

“คงมาแสดงความยินดีเรียนจบกับแฟนเขามั้ง”

“เหรอ... แต่เขาเดินมาหาแกแล้วนะ” มองตามที่แอลบอกเขาเดินมาหาฉันจริง ๆ ค่ะ

“ตรงนี้ไม่มีพะแพง พี่คงมาผิดที่แล้ว”

“ขอโทษ ไม่ต้องให้อภัยก็ได้แต่อย่าเกลียดกันเลยนะ”

“เลิกพูดเหอะน่ารำคาญ” ฉันสบทออกไปอย่างไม่สบอารมณ์มากนัก “มึงมาก็ดีละเอาผัวมึงกลับไปด้วย” ประโยคหลังฉันหันไปพูดกับพะแพงที่ยืนดูพวกเราอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้

“สายธาร แกฟังฉันก่อนเรื่องนี้ฉันผิดฉันรู้ไม่มีข้อแก้ตัวอะไรทั้งนั้น แกอย่าเกลียดพี่เวย์เลยนะเขารักแกมากจริง ๆ ไม่ว่าฉันจะพยายามยังไงก็ไม่สามารถแทนที่แกได้เลย”

“ไปพล่ามกันที่อื่นเหอะกูไม่ได้อยากรู้”

“ใจเย็น ๆ” แอลแทรกขึ้นเหมือนรู้ว่าฉันกำลังโกรธและอีกไม่นานคงระเบิดอารมณ์ออกมาแน่นอน

“พี่แชมป์มาละ เรากลับกันเถอะ”

“ใครเหรอ” กำลังจะเปิดประตูรถแต่พี่เวย์พูดขึ้นซะก่อน

“เสือก!” ฉันพูดออกไปอย่างไม่แยแส ไม่สนใจด้วยว่าพี่เวย์จะรู้สึกยังไงมันควรจะจบและพอได้แล้ว

ชีวิตฉันยังต้องเจอผู้คนอีกเยอะถึงจะเสียใจแต่ฉันไม่เสียดายหรอก เขาไม่ใช่ผู้ชายคนเดียวที่ฉันจะรัก

“โอเคใช่ไหม”

“ทำไมจะไม่โอเคล่ะ”

“งั้นก็เลิกทำหน้ายุ่งได้แล้ว”

“เฮ้อ... อยากกินเค้ก”

“เดี๋ยวนะ นี่โมโหหิวหรือว่าไง” พี่แชมป์ว่ายิ้ม ๆ

“ไม่รู้ค่ะ แต่อยากกิน”

“ฮ่า ๆ อารมณ์โคตรแปรปรวน” แอลว่าก่อนจะหัวเราะให้กับท่าทีของฉัน

“งั้นเราไปกันมื้อนี่พี่เลี้ยงเอง”

“หูย... พี่แชมป์ใจดีนะเนี่ย”

“แน่นอนครับ”

พี่แชมป์พามาห้างสรรพสินค้าค่ะ ฉันกับแอลนี่กินอิ่มสบายใจเลย เข้าร้านนั้นออกร้านนี้เป็นว่าเล่นแต่ไม่ได้ซื้ออะไรหรอกนะเพราะยังไม่มีอะไรถูกใจคุณผู้ชายเขาสักอย่าง

“รอเดี๋ยวนะสาว ๆ เหมือนพี่เจอคนรู้จักขอตัวแวะไปทักทายหน่อย”

“ค่ะ หนูเดินเล่นอยู่แถวนี้แหละ” ขานรับอย่างเข้าใจ

มองตามพี่แชมป์ไปเขาเดินไปทักใครคนหนึ่งมันคุ้นหน้าแปลก ๆ แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอเขาที่ไหน สายตาที่เขามองมามันทำลายล้างมากผู้ชายอะไรโคตรมีเสน่ห์ แต่เสียอย่างหนึ่งหน้านิ่งไปหน่อย

“ที่เวียนหัวบ่อย ๆ หายหรือยัง” เสียงของแอลทำเอาฉันตื่นจากภวังค์และละสายตาจากเขาคนนั้น

“อื้อ หายแล้วล่ะ อยู่ ๆ มันก็หายเอง”

“เป็นเองหายเองได้ด้วย แปลกดีแฮะ”

เลิกสนใจก่อนจะดูนั่นดูนี่ไปตามประสา แค่เพียงไม่นานพี่แชมป์ก็กลับมาค่ะ เดินดูของกันอีกนิดหน่อยจากนั้นก็พากันกลับ

“แม่ หนูอยากกินยำกุ้งสด” ฉันเอ่ยปากบอกผู้เป็นแม่ที่ตอนนี้กำลังสวมบทบาทเป็นเชพอยู่

“ได้สิ รอเดี๋ยวนะ”

ระหว่างรอก็เล่นมือถือเพื่อค่าเวลาเขี่ยหน้าจอไปมาดันไปเจอเข้ากับบทความเกี่ยวกับคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

ฉันบรรจงอ่านตั้งแต่บรรทัดแรกยันบรรทัดสุดท้ายมันทำให้รู้ว่ายังมีผู้หญิงอีกมากมายที่เก่งและแกร่งกว่าผู้ชายทั้งด้านจิตใจและความรู้สึก รวมไปถึงความสามารถในการหาเงินก็เช่นกัน ที่สะดุดใจฉันมันไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกค่ะแต่มันคืออาการเริ่มแรกของคนท้องต่างหาก

“แม่! ตอนท้องแม่รู้ได้ยังไงว่ามีหนูอยู่ในนั้น” แม่ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหันมาฉีกยิ้มกว้างให้ฉันพร้อมคำตอบ

“ก็แพ้ท้องไง ประจำเดือนขาด ลองตรวจดูมันก็ขึ้นสองขีดแล้วแกก็โผล่มาเถียงฉันจนถึงทุกวันนี้”

“แม่อ่า... หลอกด่าอีกแล้วและไอ้แพ้ท้องนี่มันเป็นยังไงเหรอ” ฉันยังคงตั้งคำถามต่อด้วยความอยากรู้

“อ้วกเช้า อ้วกเย็น อารมณ์แปรปรวน อยากกินไปเรื่อย บางทีก็เบื่ออาหารไปเลยก็มีนะ แล้วแกถามทำไม?” ว่าจบก็ละมือจากการทำอาหารแล้วหันมามองฉันด้วยสีหน้าโคตรจริงจัง

“แค่ถามเป็นความรู้ อย่ามองแบบนั้นหนูไม่มีแฟนสักหน่อย”

“ถึงมีก็ไม่ว่าหรอกแต่อย่าปล่อยให้ท้องก็แล้วกัน ชีวิตวัยรุ่นถ้าใช้ไม่คุ้มมันเอากลับคืนมาไม่ได้นะ”

“...” ท้องงั้นเหรอ ... คงไม่หรอกมั้งแค่ครั้งเดียวเอง