تسجيل الدخولเพราะรักเกิดจากความไม่ตั้งใจ .. “พลาด” คำนี้มันจริงมากสำหรับฉัน ... มีคนเคยบอกไว้ว่าความรักไม่ว่ามันจะจบลงแบบไหนแต่หากมันเกิดขึ้นมาแล้วมันสวยงามเสมอ แต่ฉันว่ามันเฮงซวยมากกว่า
عرض المزيدคำเตือน ก่อนเข้าเนื้อหาโปรดอ่านคำเตือนและคำชี้แจงอย่างละเอียด
นิยายคือเรื่องราวที่สร้างขึ้นมาจากจินตนาการ เนื้อหาบางส่วนอาจเกินจริงเพื่อเป็นการเพิ่มอรรถรสในการอ่าน และอาจมีการเพิ่มรายละเอียดต่าง ๆ เพื่อให้เกิดความสมจริงมากยิ่งขึ้น เช่น สถานที่ หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตประจำวัน
ทุกข์สุขของตัวละครล้วนเป็นไปตามบริบทของเนื้อเรื่อง บางช่วงบางตอนอาจมีเนื้อหาที่ก่อให้เกิดการตอบสนองทางอารมณ์ที่รุนแรง รวมไปถึงเหตุการณ์ที่อาจนำไปสู่ความรู้สึกโศกเศร้าเสียใจ แต่ทั้งนี้ทุกอย่างดำเนินไปด้วยความสมเหตุสมผล โดยยึดบุคลิกและนิสัยของตัวละครเป็นหลัก
ตัวละครจะมีเซ็กซ์เพื่อความสัมพันธ์หรือเพื่อความบันเทิงของตัวเองก็ได้ โดยที่ยินยอมด้วยกันทั้งสองฝ่าย
สิ่งผิดกฎหมายและเหตุการณ์รุนแรงในเนื้อเรื่องล้วนเกิดจากจินตนาการ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคลใดบุคคลหนึ่ง และไม่มีเจตนาชวนให้กระทำความผิดหรือใช้ความรุนแรงแต่อย่างใด ห้ามลอกเลียนแบบพฤติกรรมตัวละคร
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
- มีคำหยาบและถ้อยคำที่ไม่สุภาพ
- มีการบรรยายฉากกิจกรรมทางเพศ
- มีการบรรยายเกี่ยวกับการใช้ความรุนแรงทางด้านร่างกาย วาจา และความรู้สึก
- ห้ามลอกเลียนแบบพฤติกรรมตัวละคร
- อ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
- เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ๑๘ปีขึ้นไป
ฝากกดติตาม ฝากกดหัวใจ ฝากเก็บเข้าคลังและคอมเมนต์ด้วยนะคะ
***สำคัญมาก***
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียความรู้สึกต่อกัน ก่อนตัดสินใจกดซื้ออยากให้คุณนักอ่านทดลองอ่านก่อนนะคะ เผื่อไม่ถูกใจเนื้อหาหรือสำนวนไม่ถูกจริต
ในฐานะนักเขียนอยากให้นักอ่านมีความสุขกับตัวละครของเรา ไม่อยากให้รู้สึกเสียดายเงินที่ซื้อนิยายเล่มนี้ :)
ลิขสิทธิ์เป็นของนามปากกาขนมไทย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พุทธศักราช๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ห้ามมิให้ผู้ใดคัดลอก ดัดแปลง หรือแก้ไขเนื้อหาเพื่อนำไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนจะดำเนินคดีตามกฎหมายให้ถึงที่สุด
ทุกตัวอักษรที่เขียนขึ้นมาล้วนเกิดจากความตั้งใจ ไม่ว่าในชีวิตจริงคุณจะเจอเรื่องทุกข์ใจอะไรอยู่ เราหวังว่าเรื่องราวที่เราเขียนจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คุณยิ้มได้
สุดท้ายนี้ขอให้มีความสุขกับโลกในจินตนาการนะคะ ขอบคุณค่ะ :)
ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก บอกตามตรงว่ามองหน้าเขาไม่ติดค่ะ ไม่รู้สิ! ทำตัวไม่ถูกมั้งคะ หลายเดือนที่ผ่านมาฉันเห็นพี่ธีร์หลายมุมมาก เขามีโลกส่วนตัวค่อนข้างสูง นิ่ง เงียบเกินกว่าที่ใครจะเข้าถึงด้วยซ้ำ คงเป็นเพราะจุดนึงเขารู้สึกว่าตอนนี้มันโอเค มันดีกับโลกที่มีแค่ตัวเองล่ะมั้งเลยทำให้เป็นแบบนี้“มองหน้าแบบนี้กำลังด่าฉันในใจสินะ”“เปล่าค่ะ แค่กำลังคิดว่าทำไมพี่ไม่รับโทรศัพท์สักทีปลายสายโทรมาหลายรอบแล้วนะ” เป็นเบอร์ไม่ได้บันทึกชื่อค่ะ โทรมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่ฉันไม่ได้เสียมารยาทแอบดูนะคะ ก็มันเห็นเอง“รับสิ”“ให้หนูรับเหรอ?”“ไม่พูดซ้ำ” พูดจบเขาก็หันไปตั้งใจขับรถต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นฉันจ้องมองสายเรียกเข้าอยู่นานสองนานก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย“สวัสดีค่ะ”(...)“สวัสดีค่ะ” ฉันพูดย้ำอีกครั้ง “เขาไม่พูดกับหนู” ฉันหันไปบอกพี่ธีร์เมื่อไม่มีการตอบรับจากปลายสาย“ไม่พูดก็วางไป”พยักหน้ารับอย่างเข้าใจกำลังจะกดวางสายแต่ทว่ากลับมีเสียงดังแทรกขึ้นมาซะก่อน(สวัสดีค่ะ)“ค่ะ”(พี่ธีร์อยู่หรือเปล่า ขอคุยกับเขาหน่อย)“ขับรถอยู่ค่ะ”(แล้วทำไมเธอถึงกล้ายุ่งกับมือถือเขา)“แล้วคุณมีธุระ
หมายความว่ายังไงอะไรคือสำหรับฉันมันต้องดีอยู่แล้ว? ฉันมองหน้าพี่ธีร์อย่างไม่เข้าใจ“มองหน้าฉันทำไม”“ตอนกลางคืนที่นี่น้ำทะเลจะลดเราไปเดินเล่นกันไหมคะ” เปลี่ยนเรื่องไปค่ะเดี๋ยวเขาจะจับทางได้ซะก่อน“ยังเดินไหวอีกเหรอ”“หนูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”“กินข้าวให้หมดก่อนถึงจะพาไป”“มีข้อแลกเปลี่ยนตลอดเลย” บ่นพึมพำคนเดียวแต่คนตรงหน้าก็ได้ยินอยู่ดีแถมยังมองฉันด้วยสายตาอัมหิตอีกด้วย“ได้ยิน!”“คิกคิก” ป้องปากหัวเราะอย่างชอบใจ รู้สึกว่าช่วงหลังฉันจะกวนประสาทเขาบ่อยมากแถมเขาก็ไม่โกรธด้วยนะคะหลังจากกินข้าวเสร็จพี่ธีร์ก็พาไปเดินเล่นตามที่พูดไว้ค่ะ“ว่ากันว่าความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ”“แค่นี้เธอก็มีความสุขแล้วเหรอ แค่ได้ไปเที่ยวเนี่ยนะ”“ใช่ค่ะ ไม่จำเป็นต้องมีสาระแค่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำก็มีความสุขแล้ว ไม่จำเป็นหรอกว่าอายุเท่านั้นเท่านี้จะต้องมีบ้านมีเงินเก็บหรือมีรถ หนูว่าเราพอใจจะทำอะไรทำได้เลยไม่ต้องรอให้แก่แล้วค่อยเที่ยว ไม่ต้องรอให้มีเงินเยอะแล้วค่อยอยากทำนั่นทำนี่ หนูว่ามันเสียเวลา” ฉันไม่ได้สอนเขานะคะ ฉันแค่พูดไปตามความคิดตัวเอง“ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกแบบนี้บ้างนะ”“เพราะหน้าที่ไง คำว่าหน้าที่มันค้
ธีรฉัตรมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกมากมาย เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าครอบครัวจะมีผลต่อการใช้ชีวิตมากขนาดนี้ ที่ผ่านมาเขาเติบโตมากับการต่อสู้มากกว่า ทั้งถูกฝึกให้เป็นนักฆ่า ถูกอบรมสั่งสอนให้ใช้ชีวิตอยู่บนความเข้มแข็งตอนเด็กเขาแทบจะไม่ได้อยู่กับพ่อด้วยซ้ำใช้ชีวิตอยู่กับการ์ดและป้านมที่เปรียบเสมือนที่พึ่งทางใจของเขามากกว่า กระทั่งมีหญิงสาวเข้ามาในชีวิตหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่เคยเห็นก็ได้เห็น อะไรที่ไม่เคยสัมผัสก็ได้สัมผัส“ที่นี่บรรยากาศตอนเย็นหรือหัวค่ำต้องดีมากแน่เลย” สายธารเอ่ย“ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอกินเก่งขนาดนี้” เขาแทบไม่ได้สนใจสิ่งที่สายธารพูดด้วยซ้ำเพราะมัวแต่จ้องมองมือเล็กที่เอาแต่หยิบนั่นหยิบนี่ใส่ปาก“หลอกด่าหนูไหมเนี่ย”“เปล่า ก็เธอกินเก่งจริง ๆ”“เห็นอะไรมันก็อยากกินไปหมด” เขาลอบยิ้มออกมาเล็กน้อยให้กับความน่ารักของหญิงสาว “พี่ธีร์ หนูอยากไปทะเล”“ตอนนี้?”“ใช่ เดี๋ยวคลอดแล้วก็ไม่ได้ไปไหนเลยนะคะ นานมากกว่าจะฟื้นตัว”“...”“นะ ๆ”“เธอกำลังอ้อนฉันอยู่รู้ตัวหรือเปล่า” สายธารชะงักไปเมื่อได้ยินแบบนั้นแต่มีเหรอที่เขาจะใจร้ายกับเธอ “เงียบทำไมล่ะ รีบกินสิจะได้ไปกัน”“จริงนะคะ?”“อืม”“เย
สามวันหลังจากนั้นพี่ธีร์ก็พาฉันกลับค่ะ ที่ค่อนข้างแปลกใหม่คงเป็นพฤติกรรมและบุคลิกนิสัยของเขาที่ปฏิบัติต่อฉันมากกว่า ต่อหน้าคนอื่นพี่ธีร์ก็คือพี่ธีร์แต่ถ้าอยู่ด้วยกันสองคนเขาจะอ่อนลงมาก ไม่แข็งทื่อ ไม่เย็นชาเหมือนเมื่อก่อนอย่างเช่นตอนนี้“อีกสองวันหมอนัดเธอไม่ต้องไปที่โรงพยาบาลแล้วนะ ฉันให้อาหมอมาที่บ้านเอง”“จะดีเหรอคะ ใจคอพี่จะไม่ให้หนูออกไปเจอโลกภายนอกบ้างเหรอ”“แล้วอยากไปไหนล่ะ อาทิตย์นี้แม่เธอเข้ากะกลางวัน กลับบ้านไปก็ไม่เจอหรอกนะ” “จริงด้วย งั้น...ไปไหว้พระเก้าวัดก็ได้ค่ะ” ฉันว่าพลางฉีกยิ้มรอคำตอบอย่างมีความหวัง“ฉันมีงานต้องทำ เธอคงต้องไปกับป้านมแทน”“แปลว่าอนุญาต?”“แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ จะถึงกำหนดคลอดอยู่แล้วอย่าหวังว่าจะได้ไปไหนอีก” พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไปแสดงออกอีกอย่าง ปฏิบัติอีกอย่างนี่แหละค่ะพี่ธีร์สองวันถัดมาวันนี้มีนัดกับคุณหมอค่ะ ฉันมีหน้าที่นั่งรออย่างเดียว“คุณธีร์บอกว่าหนูอยากไปไหว้พระเหรอลูก” ป้านมเอ่ย“ค่ะ หนูว่าสบายใจดี”“ดีจัง ไม่นึกว่าจะมีมุมแบบนี้ด้วย งั้นเราไปจังหวัดใกล้ ๆ แล้วกันนะ นั่งรถนานมันไม่ดี”“ค่ะ พวกเรา...”“ขออนุญาตครับ คุณหมอมาแล้วครับคุณสา











