Chapter 1

Chapter 1

Ang Tawag

Tatlong oras.

Tatlong oras nang hindi umaalis si Mayshel Villanueva sa tabi ng higaan ng anak niyang si Arielle.

Tahimik ang silid. Ang tanging maririnig ay ang mahinang tunog ng heart monitor at ang paminsan-minsang pag-ubo ng ibang pasyente sa katabing kuwarto.

Mahigpit niyang hawak ang malamig na kamay ng labingwalong taong gulang na anak.

"Ma..."

Napalingon siya.

Bahagyang nakangiti si Arielle kahit kapansin-pansin ang pamumutla ng mukha nito.

"Kumain ka na ba?"

Napailing si Mayshel.

"Wala pa."

"Bakit?"

"Busog pa si Mama."

Pareho nilang alam na kasinungalingan iyon.

Ang totoo, wala na siyang perang pambili ng pagkain.

Pinili niyang ibili na lamang ng gamot ang natitira niyang pera.

Huminga nang malalim si Arielle.

"Huwag mo akong lokohin, Ma."

Ngumiti lamang si Mayshel.

"Kapag gumaling ka na, sabay tayong kakain sa paborito mong karinderya."

"Pangako?"

"Pangako."

Ngunit sa likod ng ngiting iyon ay isang pusong unti-unti nang nauubos.

Hindi niya alam kung saan pa siya kukuha ng lakas.

Hindi niya alam kung sino pa ang lalapitan.

At higit sa lahat...

Hindi niya alam kung hanggang kailan kakayanin ng anak niya.

Bigla—

Riiiing...

Nagulat siya nang umilaw ang lumang cellphone sa ibabaw ng maliit na mesa.

Nanlaki ang kaniyang mga mata.

Hindi niya kilala ang numero.

Ngunit sa kung anong dahilan, biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

Baka...

Baka iyon na.

Baka ang taong nakausap niya kanina.

Baka nagbago ang isip nito.

Mabilis niyang pinahid ang mga luha sa pisngi.

"Ari, sandali lang ha."

Tumango ang dalaga.

Dahil ayaw niyang marinig ng anak ang magiging usapan, halos patakbong lumabas si Mayshel ng kuwarto.

Nang makarating sa banyo sa dulo ng pasilyo, saka lamang niya sinagot ang tawag.

"Hello po..."

May ngiti sa kaniyang labi.

May pag-asa sa kaniyang boses.

"Bibilhin n'yo na po ba?"

Tahimik ang kabilang linya sa loob ng ilang segundo.

Pagkatapos ay nagsalita ang isang pamilyar na boses.

"Bibili ako..."

Napahawak si Mayshel sa dibdib.

"...pero hindi ang organ mo."

Parang huminto ang oras.

Hindi niya agad naunawaan ang narinig.

"H-Ho?"

"Ikaw ba ang babaeng tumawag kanina?"

"Opo."

"Ang pangalan mo?"

"M-Mayshel Villanueva."

Muling natahimik ang lalaki.

Sa kabilang linya, nakatanaw si Dr. Kael Monteverde sa salaming dingding ng kaniyang opisina. Mula roon ay tanaw niya ang buong lungsod, ngunit ang isip niya ay nananatili sa umiiyak na boses na narinig niya ilang oras na ang nakalipas.

Bilang doktor, marami na siyang nakitang umiiyak.

Marami na siyang narinig na pagsusumamo.

Ngunit may kakaiba sa boses ng babaeng iyon.

Wala itong hinihinging awa para sa sarili.

Lahat ng pagsusumamo ay para lamang sa anak.

"Mayshel."

"Opo?"

"Pumunta ka sa ika-limampu't limang palapag."

Napakunot-noo siya.

"Saan po?"

"CEO Office."

Hindi na siya halos makahinga.

"C... CEO?"

"Oo."

"Pero bakit po?"

"May kailangan tayong pag-usapan."

Hindi pa rin makapaniwala si Mayshel.

Nanginginig ang boses niya.

"Sige po..."

Napahigpit ang hawak niya sa cellphone.

"Handa na po akong ibigay ang organ ko."

Tahimik ang kabilang linya.

"Hindi iyon ang ipinapapunta ko sa'yo."

Bahagyang lumambot ang boses ng lalaki.

"Umakyat ka lang."

At naputol ang tawag.

Dahan-dahang ibinaba ni Mayshel ang cellphone.

Pakiramdam niya ay nalilito ang isip niya.

Kung hindi ang organ...

Ano ang gusto nitong pag-usapan?

Hindi niya kilala ang CEO.

Hindi niya alam kung bakit siya nito pinapatawag.

Ngunit isa lang ang malinaw.

Ito na lamang ang natitira niyang pag-asa.

---

Bumalik siya sa silid.

Nakangiting tumingin sa kaniya si Arielle.

"Ma?"

Lumapit siya at inayos ang kumot ng anak.

"Kailangan lang umalis sandali ni Mama."

"Saan?"

"May kakausapin lang."

"Nakahanap ka ba ng paraan?"

Napayuko siya.

"Ayokong umasa ka agad."

"Pero meron?"

Hinawakan niya ang mukha ng anak.

"Hindi ko pa alam."

Mahina ang boses niya.

"Pero susubukan ko."

Ngumiti si Arielle.

"Ikaw talaga."

"Hindi ka sumusuko."

Napaluha si Mayshel.

"Hindi puwedeng sumuko."

"Bakit?"

"Dahil ikaw ang anak ko."

Mahigpit silang nagyakap.

Sandaling nakalimutan ni Mayshel ang pagod, gutom, at takot.

Ngunit nang kumalas siya sa yakap, muli niyang naalala ang realidad.

Kung mabibigo siya ngayon...

Hindi niya alam kung may susunod pang pagkakataon.

---

Huminto ang elevator sa ika-limampu't limang palapag.

Ding.

Pagkabukas ng p***o ay sinalubong siya ng napakatahimik na pasilyo.

Makintab ang marmol na sahig.

Malalaking painting ang nakasabit sa dingding.

Halos hindi siya makapaniwalang nasa loob siya ng bahaging iyon ng ospital.

Lalong nanghina ang loob niya nang makita ang malaking nakasulat sa dulo ng hallway.

CEO OFFICE

Humugot siya ng malalim na hininga.

Marahan siyang lumapit.

Bawat hakbang ay tila mas bumibigat.

Pagdating sa pintuan, nanginginig niyang itinaas ang kamay upang kumatok.

Tok. Tok. Tok.

"Come in."

Mahina niyang itinulak ang p***o.

Bumungad sa kaniya ang isang malawak na opisina.

At sa harap ng malaking salaming bintana ay nakatayo ang isang matangkad na lalaki na nakasuot ng puting coat.

Dahan-dahan itong lumingon.

Matalim ang mga mata.

Kalma ang ekspresyon.

Ngunit hindi maitatangging may kakaibang awtoridad sa bawat kilos nito.

Nanigas si Mayshel.

Hindi niya inaasahang ganoon kabata at ganoon kapormal ang CEO na kausap niya.

Samantala, tahimik lamang na pinagmasdan ni Dr. Kael Monteverde ang babaeng nasa harapan niya.

Simple ang damit.

Halatang pagod.

Namumugto ang mga mata dahil sa kakaiyak.

Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon...

Naroon pa rin ang isang inang handang ibigay ang lahat para sa anak.

At iyon ang dahilan kung bakit ipinatawag niya ito.

"Ikaw si Mayshel?"

Mahina itong tumango.

"Opo."

"Umupo ka."

Hindi pa rin alam ni Mayshel kung ano ang naghihintay sa kaniya.

Pero sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang gabi...

May maliit na sinag ng pag-asa na muling sumilay sa puso niya.