Rody Olarteの小説

Chapter 5Isang Tibok ng PusoMabigat ang talukap ng mga mata ni Mayshel nang unti-unti siyang magkamalay.Muli niyang nasilayan ang puting kisame ng silid ng ospital.Naroon pa rin ang suwero sa kaniyang kaliwang kamay, habang may bahagyang kirot ang kaniyang ulo.Marahan siyang napapikit.Hindi pa man siya tuluyang nakakabawi ng lakas ay agad nang bumalik sa isip niya ang isang bagay.Si Arielle.Mabilis siyang napabangon."A-Anak ko..."Ngunit agad siyang napahawak sa ulo nang muling umatake ang pagkahilo."Dahan-dahan lang po."Napalingon siya.Isang babaeng doktor ang papalapit habang hawak ang kaniyang medical chart.Nasa edad kuwarenta ito, may maamong mukha at banayad na tinig.Ngumiti ito nang marahan."Mukhang gusto na ninyong tumayo agad.""Dok... anak ko po...""Nasa maayos na kalagayan siya.""Pinapuntahan na rin namin ang nurse para ipaalam na nagkamalay na kayo."Bahagyang gumaan ang dibdib ni Mayshel.Ngunit hindi pa rin nawawala ang kaniyang pag-aalala."Pwede na po b

Chapter 4Hanggang sa Huling Patak ng LakasTatlong araw.Tatlong araw na pabalik-balik si Mayshel Villanueva sa Monteverde Medical Center.Sa bawat pagpasok niya sa engrandeng lobby, iisa lamang ang tanong niya."Pwede ko po bang makausap si Dr. Kael Monteverde?"Ngunit iisa rin ang sagot na natatanggap niya."Nasa meeting po ang CEO.""Wala po siya sa ospital.""May emergency operation po siya.""Pasensya na po, hindi siya tumatanggap ng walk-in visitors."Paulit-ulit.Hanggang sa kabisado na niya ang bawat dahilan.Hindi na niya alam kung totoo pa ba ang mga iyon o sadyang ayaw lamang siyang papasukin.Mahigpit niyang hinawakan ang itim na card na nasa loob ng kaniyang bag.Isang card na walang silbi.Isang pangakong hindi niya mahawakan.Isang pag-asang unti-unti nang naglalaho.Sa ikaapat na araw, hindi na siya bumalik.Napagod na siyang maghintay.Napagod na siyang umasa.Napagod na siyang maniwala.Kung ayaw siyang makita ni Dr. Kael...Wala na siyang magagawa.---"Mama..."Ma

Chapter 3Ang Card na Walang LamanNanlalambot pa ang mga tuhod ni Mayshel Villanueva habang nakatayo sa harap ng teller's counter.Mahigpit niyang hawak ang itim na card na iniwan ni Dr. Kael Monteverde.Paulit-ulit na tumatak sa isip niya ang mga huling salitang binitiwan nito."May lamang sampung milyon iyan."Sampung milyon.Halos hindi niya iyon mawari.Kung totoo ang sinabi ng lalaki, hindi lamang paggamot ni Arielle ang kaya niyang bayaran. Maaari na rin silang magsimula ng panibagong buhay.Hindi na nila kailangang mamroblema sa gamot.Hindi na nila kailangang mamroblema sa ospital.Hindi na niya kailangang isugal pa ang sarili.Humugot siya ng malalim na hininga."Magwi-withdraw po sana ako."Magalang niyang iniabot ang card sa teller.Ngumiti ang babaeng nasa likod ng salamin."Sandali lang po, Ma'am."Kinuha nito ang card at ipinasok sa card reader.Tahimik na naghintay si Mayshel.Lumipas ang ilang segundo.Biglang kumunot ang noo ng teller.Inulit nitong ipasok ang card.

Chapter 2 Pagkaupo ni Mayshel, hindi agad nagsalita si Dr. Kael Monteverde. Tahimik niya itong pinagmasdan—ang babaeng halatang ilang gabing walang tulog, namumugto ang mga mata, ngunit matatag pa ring nakatayo."Hindi ako bumibili ng organ," kalmadong sabi niya.Unti-unting nawala ang pag-asang nasa mga mata ni Mayshel."Kaya kung iyon ang ipinunta mo rito, mali ang akala mo."Napayuko si Mayshel."Pasensya na po..."Ngunit bago pa siya makatalikod, muli siyang nagsalita."Pero kaya kong bilhin ang katawan mo."Napatingin si Mayshel."Paligayahin mo ako ngayong gabi, at ibibigay ko kung magkano ang kailangan mo""...Ano po?""Diba sabi mo malusog ka? Paligayahin mo ako"Diretsahang sabi ni Dr. Kael dahil hindi niya talaga maipagkakaila na may angking awra si Mayshel na wala ang ibang babae.At matagal na rin itong nagsasarili, dahil kahit kailan ay hindi pa ito na inlove sa kung sinong mayayamang babae na kilala niya."Isang Milyon." Sabi ni Kael "Paligayahin mo ako ngayong gabi. Ga

Chapter 1Ang TawagTatlong oras.Tatlong oras nang hindi umaalis si Mayshel Villanueva sa tabi ng higaan ng anak niyang si Arielle.Tahimik ang silid. Ang tanging maririnig ay ang mahinang tunog ng heart monitor at ang paminsan-minsang pag-ubo ng ibang pasyente sa katabing kuwarto.Mahigpit niyang hawak ang malamig na kamay ng labingwalong taong gulang na anak."Ma..."Napalingon siya.Bahagyang nakangiti si Arielle kahit kapansin-pansin ang pamumutla ng mukha nito."Kumain ka na ba?"Napailing si Mayshel."Wala pa.""Bakit?""Busog pa si Mama."Pareho nilang alam na kasinungalingan iyon.Ang totoo, wala na siyang perang pambili ng pagkain.Pinili niyang ibili na lamang ng gamot ang natitira niyang pera.Huminga nang malalim si Arielle."Huwag mo akong lokohin, Ma."Ngumiti lamang si Mayshel."Kapag gumaling ka na, sabay tayong kakain sa paborito mong karinderya.""Pangako?""Pangako."Ngunit sa likod ng ngiting iyon ay isang pusong unti-unti nang nauubos.Hindi niya alam kung saan p

PROLOGUENanginginig ang mga daliri ni Mayshel Villanueva, apatnapu't anim na taong gulang, habang mahigpit na hawak ang isang gusot na papel na may nakasulat na numero."Dito raw bumibili ng organ..."Ilang minuto niya itong pinagmasdan. Ilang beses niyang sinubukang pindutin ang call button ngunit paulit-ulit ding umatras ang hinlalaki niya.Hindi dahil natatakot siyang mawalan ng bato.Kundi dahil alam niyang sa sandaling gawin niya iyon, para na rin niyang tinanggap na wala na siyang ibang paraan.Pumikit siya.Huminga nang malalim.At pinindot ang Call.Ilang segundo ang lumipas bago may sumagot."Hello."Malalim. Malamig. Propesyonal.Napalunok si Mayshel."U-Um... kayo po ba ang... ang bumibili ng organ?"Tahimik ang kabilang linya.Nangilid ang luha niya habang patuloy na nagsasalita."Kailangan ko lang po ng pera. Kahit isang kidney lang po ang kunin ninyo. Malakas pa naman po ako. Hindi ako umiinom, hindi rin ako naninigarilyo. Kahit anong test po ang gusto ninyo..." Napahik