One Night With The Billionaire

PROLOGUE

Nanginginig ang mga daliri ni Mayshel Villanueva, apatnapu't anim na taong gulang, habang mahigpit na hawak ang isang gusot na papel na may nakasulat na numero.

"Dito raw bumibili ng organ..."

Ilang minuto niya itong pinagmasdan. Ilang beses niyang sinubukang pindutin ang call button ngunit paulit-ulit ding umatras ang hinlalaki niya.

Hindi dahil natatakot siyang mawalan ng bato.

Kundi dahil alam niyang sa sandaling gawin niya iyon, para na rin niyang tinanggap na wala na siyang ibang paraan.

Pumikit siya.

Huminga nang malalim.

At pinindot ang Call.

Ilang segundo ang lumipas bago may sumagot.

"Hello."

Malalim. Malamig. Propesyonal.

Napalunok si Mayshel.

"U-Um... kayo po ba ang... ang bumibili ng organ?"

Tahimik ang kabilang linya.

Nangilid ang luha niya habang patuloy na nagsasalita.

"Kailangan ko lang po ng pera. Kahit isang kidney lang po ang kunin ninyo. Malakas pa naman po ako. Hindi ako umiinom, hindi rin ako naninigarilyo. Kahit anong test po ang gusto ninyo..." Napahikbi siya. "Pakiusap... bilhin n'yo na po."

Muli, katahimikan.

Pagkatapos ay isang malamig na boses ang sumagot.

"...Wrong number."

At tuluyan nang naputol ang tawag.

"Teka lang... paanong wrong num—"

Beep. Beep. Beep.

Unti-unting ibinaba ni Mayshel ang cellphone.

Parang gumuho ang buong mundo niya.

Hindi na niya napigilan ang paghagulgol.

Napatakip siya sa bibig upang hindi marinig ang pag-iyak niya.

Hindi siya puwedeng maging mahina.

Hindi ngayon.

Dahan-dahan siyang lumingon sa kama ng ospital.

Naroon ang labingwalong taong gulang niyang anak.

Arielle.

Dating mahaba at makintab ang buhok nito.

Ngayon...

Kalbo na ang ulo dahil sa sunod-sunod na chemotherapy.

Namumutla ang balat.

Halos nakalubog ang mga mata.

At bawat paghinga ay tila isang pakikipaglaban sa kamatayan.

Ngunit nang mapansing umiiyak ang ina, pilit pa ring ngumiti si Arielle.

"Ma..."

Mabilis na pinunasan ni Mayshel ang luha.

"Hindi po ba sabi ko sa'yo..." mahina ngunit masiglang sabi ng dalaga, "ang pangit mo kapag umiiyak?"

Lalong kumirot ang dibdib ni Mayshel.

Lumapit siya at marahang hinawakan ang malamig na kamay ng anak.

"Ari..." basag ang boses niya. "Pasensya ka na... Hindi na alam ni Mama ang gagawin."

"Mama..."

"Sinubukan kong mangutang. Sinubukan kong magbenta ng gamit. Pati bahay natin... wala na." Napahagulgol siya. "Ngayon... sarili ko na lang ang natitira."

Mariing umiling si Arielle.

"Hindi."

"Ari—"

"Huwag mong gagawin 'yon."

"Anak..."

"Ayaw kong may mawala sa'yo dahil lang sa akin."

Tahimik na tumulo ang mga luha ng dalaga.

"Kung kailangan kong mawala..." napangiti siya nang mapait, "...mas gugustuhin kong buo ka pa rin."

"Huwag!"

Mahigpit siyang niyakap ni Mayshel.

"Huwag na huwag mong sasabihin 'yan."

Humagulgol siya sa balikat ng anak.

"Ikaw na lang ang natitira sa akin."

"Ikaw na lang ang dahilan kung bakit gusto ko pang mabuhay."

"Kapag nawala ka..."

Naputol ang boses niya sa sobrang sakit.

"Hindi ko na alam kung paano ako hihinga."

Tahimik na umiyak si Arielle habang marahan niyang niyakap ang kaniyang ina.

Dalawang pusong unti-unti nang dinudurog ng tadhana.

Hindi nila alam...

Ang maling numerong tinawagan ni Mayshel ay hindi pagwawakas ng pag-asa.

Iyon ang simula ng isang kapalarang tuluyan nilang babaguhin.

Bigla namang nag ring ang phone niya. Kaya naman nakangiti niya itong kinuha at kumaripas ng takbo papuntang cr upang sagutin ang tawag.

"Hello po" nakangiti nitong sabi umaasang may maririnig na magandang balita "Bibilhin niyo na po?"

"Bibili ako, pero hindi yung organ mo"