Chapter 4

Chapter 4

Hanggang sa Huling Patak ng Lakas

Tatlong araw.

Tatlong araw na pabalik-balik si Mayshel Villanueva sa Monteverde Medical Center.

Sa bawat pagpasok niya sa engrandeng lobby, iisa lamang ang tanong niya.

"Pwede ko po bang makausap si Dr. Kael Monteverde?"

Ngunit iisa rin ang sagot na natatanggap niya.

"Nasa meeting po ang CEO."

"Wala po siya sa ospital."

"May emergency operation po siya."

"Pasensya na po, hindi siya tumatanggap ng walk-in visitors."

Paulit-ulit.

Hanggang sa kabisado na niya ang bawat dahilan.

Hindi na niya alam kung totoo pa ba ang mga iyon o sadyang ayaw lamang siyang papasukin.

Mahigpit niyang hinawakan ang itim na card na nasa loob ng kaniyang bag.

Isang card na walang silbi.

Isang pangakong hindi niya mahawakan.

Isang pag-asang unti-unti nang naglalaho.

Sa ikaapat na araw, hindi na siya bumalik.

Napagod na siyang maghintay.

Napagod na siyang umasa.

Napagod na siyang maniwala.

Kung ayaw siyang makita ni Dr. Kael...

Wala na siyang magagawa.

---

"Mama..."

Mahina ang boses ni Arielle nang makita siyang pumasok sa silid.

Napangiti agad si Mayshel kahit halatang pagod na pagod siya.

"Nandito na si Mama."

"Ano'ng sabi ng doktor?"

Saglit siyang natigilan.

Ngunit pinilit niyang ngumiti.

"Huwag mo munang isipin iyon."

"May paraan pa tayo."

Naramdaman niyang hinawakan ng anak ang kaniyang kamay.

"Mama..."

"Huwag ka nang magsinungaling."

Tumahimik si Mayshel.

Kilala siya ng anak.

Alam nito kapag may itinatago siya.

"Hindi mo na naman ako niloloko."

Napayuko si Mayshel.

"Wala akong nakausap."

Mahina siyang napaluha.

"Sinubukan ko."

"Paulit-ulit."

"Pero hindi ko siya nakita."

Tahimik lamang si Arielle.

Pagkatapos ay siya pa ang ngumiti.

"Okay lang."

"Hindi naman natin kasalanan."

Mas lalong kumirot ang dibdib ni Mayshel.

Bakit ang anak pa niya ang nagpapalakas ng loob sa kaniya?

Samantalang siya...

Unti-unti nang nawawalan ng lakas.

---

Kinabukasan, hindi na siya nag-aksaya ng oras.

Nagtanong siya sa mga karinderya.

Naglinis siya ng mga bahay.

Naglaba.

Nagplantsa.

Nagbuhat ng mga kahon sa isang maliit na bodega.

Naging tagahugas ng pinggan sa isang eatery pagsapit ng gabi.

Kapag madaling-araw naman ay nagtitinda siya ng pandesal sa palengke.

Dalawang trabaho.

Tatlo.

Minsan apat pa.

Basta may kikitain.

Basta may maipambabayad.

Hindi na niya alintana ang pananakit ng likod.

Ang pamamaga ng mga kamay.

Ang paltos sa paa.

Ang gutom.

Ang puyat.

Lahat ng iyon ay bale-wala.

Dahil sa tuwing maiisip niya ang anak na nakakabit sa suwero...

Parang kusang bumabalik ang lakas niya.

---

"Mayshel!"

Sigaw ng kaniyang kasamang tagahugas ng pinggan.

"Bilis!"

"Marami pang plato!"

"Opo!"

Agad siyang tumayo.

Maghapon na siyang nakayuko.

Halos mangalay na ang kaniyang likod.

Subalit hindi siya tumigil.

Mas mabilis niyang kinuskos ang mga kawali.

Mas mabilis niyang binanlawan ang mga plato.

Kahit nagsisimula nang manginig ang kaniyang mga kamay.

Nang gabing iyon, halos alas-dose na siya nakauwi.

Ngunit alas-tres pa lamang ng madaling-araw ay muli na naman siyang bumangon.

Hindi na siya halos nakatulog.

---

"Mama."

Ngumiti si Arielle nang dalawin niya ito kinahapunan.

"Payat ka na."

Napatawa siya.

"Ikaw talaga."

"Mas payat ka."

Ngunit napansin ng dalaga ang nanginginig niyang kamay habang binabalatan ang mansanas.

"Mama..."

"Tumigil ka muna."

"Hindi puwede."

"Kaya ko pa."

"Hindi."

Mahina ngunit seryosong sabi ni Arielle.

"Napapagod ka na."

"Hindi."

"Kaya ko pa."

At iyon ang paulit-ulit niyang sinasabi.

Kahit ang totoo...

Halos hindi na niya maramdaman ang sariling katawan.

---

Lumipas ang isang linggo.

Dalawa.

Tatlo.

Tatlong linggo na halos hindi siya nakakakain nang maayos.

Hindi na rin siya nakakatulog nang sapat.

Kape.

Tubig.

Tinapay.

Iyon na lamang ang madalas niyang kinakain.

Minsan wala pa.

Dahil inuuna niyang bumili ng gamot.

---

"Hoy!"

Sigaw ng supervisor sa bodega.

"Dalhin mo 'yang sako sa likod!"

Tumingin siya.

Limampung kilo ang bigat ng bawat sako.

Napakagat siya sa labi.

"Opo."

Pinilit niyang buhatin iyon.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Habang naglalakad siya, unti-unting nanlalabo ang kaniyang paningin.

Parang umiikot ang buong paligid.

Humihingal na siya.

Ngunit ayaw niyang tumigil.

Hindi pa.

Hindi hangga't wala pa siyang sapat na pera.

"Kaunti na lang..."

Mahina niyang bulong sa sarili.

"Para kay Arielle."

Isa pang hakbang.

Dalawa.

Tatlo.

Biglang umalingawngaw ang malakas na ugong sa kaniyang tainga.

Nanlabo ang lahat.

Hindi na niya maramdaman ang mga kamay.

Ang mga paa.

Ang buong katawan.

"Mayshel!"

May sumigaw.

Ngunit hindi na niya alam kung sino.

Unti-unti nang nagdidilim ang kaniyang paningin.

Hanggang sa tuluyan siyang bumagsak sa malamig na sahig.

---

Pagmulat niya ng mga mata...

Puting kisame ang unang bumungad sa kaniya.

May nakakabit na suwero sa kaniyang kamay.

Napapikit siya.

Hindi...

Hindi maaari.

Nasa ospital na naman siya.

Mabilis siyang bumangon.

Ngunit agad siyang nahilo.

"Ma'am, huwag muna kayong tumayo."

Lumingon siya.

May isang nars na papalapit.

"Bakit po ako nandito?"

"Nahimatay po kayo habang nagtatrabaho."

"Pwede na po ba akong umalis?"

"Ma'am—"

"Kailangan kong umalis."

"Nasa ospital ang anak ko."

"Kailangan kong kumita."

Hindi na niya napigilan ang pagtulo ng kaniyang mga luha.

"Wala akong oras para magkasakit."

"Wala akong karapatang magpahinga."

"Kapag huminto ako..."

"Sino ang magbabayad sa gamutan ng anak ko?"

Tahimik ang nars.

Hindi nito alam kung paano siya aaliwin.

Dahil alam nitong may mga laban na hindi kayang pagalingin ng gamot.

At isa na roon ang pusong unti-unti nang nauubos dahil sa pagmamahal.

Sa kabilang bahagi ng ospital, isang pamilyar na lalaking nakasuot ng puting coat ang kasalukuyang naglalakad sa pasilyo.

Kasama ang ilang board members.

Hindi niya alam...

Na ilang metro lamang ang layo sa kaniya ay nakahiga ang babaeng tatlong linggo na niyang pilit kinakalimutan.

At sa unang pagkakataon...

Malapit nang muling pagtagpuin ng tadhana ang kanilang mga landas.

Author's Note: Maglalapit nga ba silang dalawa o mas Lalo lang ding paglalayuin? HAHAHHAHAHAH hay Buhay kawawang Mayshel, kagagaling pa nga lang sa annulment nauto pa ng isang Doctor. Pero paano kung walang kinalaman si Doc sa black card na naka freeze hindi ba?