Chapter 3

Chapter 3

Ang Card na Walang Laman

Nanlalambot pa ang mga tuhod ni Mayshel Villanueva habang nakatayo sa harap ng teller's counter.

Mahigpit niyang hawak ang itim na card na iniwan ni Dr. Kael Monteverde.

Paulit-ulit na tumatak sa isip niya ang mga huling salitang binitiwan nito.

"May lamang sampung milyon iyan."

Sampung milyon.

Halos hindi niya iyon mawari.

Kung totoo ang sinabi ng lalaki, hindi lamang paggamot ni Arielle ang kaya niyang bayaran. Maaari na rin silang magsimula ng panibagong buhay.

Hindi na nila kailangang mamroblema sa gamot.

Hindi na nila kailangang mamroblema sa ospital.

Hindi na niya kailangang isugal pa ang sarili.

Humugot siya ng malalim na hininga.

"Magwi-withdraw po sana ako."

Magalang niyang iniabot ang card sa teller.

Ngumiti ang babaeng nasa likod ng salamin.

"Sandali lang po, Ma'am."

Kinuha nito ang card at ipinasok sa card reader.

Tahimik na naghintay si Mayshel.

Lumipas ang ilang segundo.

Biglang kumunot ang noo ng teller.

Inulit nitong ipasok ang card.

Muli.

At muli.

Hanggang sa ikatlong beses.

Napansin iyon ni Mayshel.

"Ano po'ng nangyari?"

Tumingin sa kaniya ang teller bago marahang ibinalik ang card.

"Pasensya na po, Ma'am."

"...Bakit po?"

"Naka-freeze po ang account."

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.

"A-Ano po?"

"Naka-freeze po ang card."

Napahigpit ang hawak niya rito.

"Hindi po maaari."

"Pasensya na po talaga."

"Baka nagkamali lang."

Umiling ang teller.

"Na-check ko na po."

"Hindi... hindi puwedeng ganoon."

Parang unti-unting nawawala ang hangin sa paligid.

Hindi maaari.

Hindi siya puwedeng lokohin.

Hindi pagkatapos ng lahat.

"Pakiusap..."

Nanginginig ang boses niya.

"Paki-check po ulit."

Huminga nang malalim ang teller.

"Sige po."

Muli nitong ipinasok ang card.

Tahimik ang makina.

Ilang segundo.

Pagkatapos ay muli na namang lumabas ang parehong mensahe.

ACCOUNT FROZEN

Napayuko ang teller.

"Ganito pa rin po."

Napailing si Mayshel.

"Hindi... hindi maaari."

Parang gusto niyang matawa.

O umiyak.

Hindi na niya alam.

"Pakiusap."

"Isa pa."

"Isa pa pong check."

Bahagyang napapikit ang teller.

"Ma'am..."

"Pakiusap!"

Napalingon ang ilang taong naghihintay sa pila.

Narinig na nila ang panginginig ng boses ni Mayshel.

Parang isang inang unti-unti nang nawawalan ng pag-asa.

"Subukan n'yo ulit."

"Sigurado po akong may laman 'yan."

"Pakiusap..."

Napabuntong-hininga ang teller.

Muli nitong ipinasok ang card.

Muli.

Parehong resulta.

Wala pa ring nagbago.

Hindi na napigilan ng teller ang pagkainis.

"Ma'am, ilang beses ko na pong sinubukan."

"Pero baka po—"

"Hindi po kami nagkakamali."

Mas lalong namutla si Mayshel.

"Baka sira lang ang makina."

"Ma'am."

Mahinahon pa ring nagsalita ang teller, ngunit halata na ang pagpipigil sa inis.

"Hindi lang po iisang makina ang gamit namin."

"Na-check ko na rin po sa system."

"Naka-freeze talaga ang account."

Unti-unting nanlabo ang paningin ni Mayshel.

Hindi...

Hindi ito ang inaasahan niya.

Hindi ito ang ipinangako sa kaniya.

Hindi ito ang dahilan kung bakit pinilit niyang lunukin ang sariling dignidad.

"Pakiusap..."

Halos pabulong na lamang ang boses niya.

"Kailangan ko ng perang iyan."

"Anak ko po ang nakasalalay."

Napatingin sa kaniya ang teller.

Saglit na lumambot ang ekspresyon nito.

Ngunit wala pa rin itong magawa.

"Kung kayo po ang may-ari ng account, mas mabuting tawagan ninyo ang bangko o ang nagbigay ng card."

Napapikit si Mayshel.

Ang nagbigay.

Si Dr. Kael.

Naalala niya ang huling sinabi nito.

"Huwag ka nang magpapakita sa akin."

Parang may humigpit sa kaniyang dibdib.

Paano niya hahabulin ang lalaking ayaw na siyang makita?

Paano kung sinadya talaga itong i-freeze?

Paano kung...

Hindi niya sinasadyang umasa sa isang pangakong walang katotohanan?

Napaatras siya ng isang hakbang.

Mahigpit niyang niyakap ang card.

Parang wala na siyang maramdaman.

"M-Ma'am?"

Hindi na niya narinig ang pagtawag ng teller.

Mabagal siyang naglakad palabas ng bangko.

Paglabas niya sa kalsada, tila mas lalong umiinit ang sikat ng araw.

Ngunit wala siyang maramdaman.

Tanging bigat ng dibdib ang naroon.

Naupo siya sa isang sementadong upuan sa gilid ng bangko.

Mahigpit niyang ikinuyom ang card.

Unti-unting tumulo ang kaniyang mga luha.

"Hindi puwede..."

Mahina siyang napailing.

"Hindi puwedeng ganito."

"Akala ko..."

Napahagulgol siya.

"Akala ko may pag-asa na tayo, Anak."

Napayuko siya habang nanginginig ang kaniyang mga balikat.

Sa kabilang bulsa ng kaniyang bag ay naroon ang resibo ng ospital.

Mga bayaring kailangan nang asikasuhin.

Mga gamot na kailangang bilhin.

Mga laboratoryong hindi maaaring ipagpaliban.

Isa-isang sumagi sa isip niya ang mga salitang binitiwan ni Arielle noong umagang iyon.

"Hindi ka sumusuko, Ma."

Mariin niyang pinunasan ang mga luha.

Hindi.

Hindi pa siya susuko.

Kung naka-freeze ang card...

May isang tao lang na makapagpapaliwanag.

At iyon ay si Dr. Kael Monteverde.

Dahan-dahan siyang tumayo.

Mahigpit na hawak ang itim na card, muli niyang ibinaling ang tingin sa matayog na gusali ng Monteverde Medical Center.

Hindi na mahalaga kung pinaalis siya.

Hindi na mahalaga kung pinagbawalan siyang magpakita.

Ang mahalaga...

Makukuha niya ang sagot.

Dahil sa pagkakataong ito, hindi na lang dignidad niya ang nakataya.

Kundi ang buhay ng nag-iisa niyang anak.